czwartek, 11 sierpnia 2016

Od Hecklera "Jest świetnie cz.5" (cd. Alexa)

Co jest ze mną nie tak? Oprzytomniałem z tego dziwnego amoku dopiero, kiedy Alexa była.. bo ja wiem... W połowie drogi na dół? Jak tylko zacząłem kontaktować, natychmiast rzuciłem się z tej góry w dół. Przemknąłem tak spadając z niezwykłą prędkością obok wadery ostrożnie zsuwającej się między skałami, a jak byłem aż niebezpiecznie blisko ziemi, rozpostarłem skrzydła z burzy i wykonałem zwrot tuż przy podłożu. Wystrzeliłem w ten sposób ku niebu z jeszcze większą prędkością i po drodze porwałem w swoje ramiona niczego nie spodziewającą się Alexę. Aż krzyknęła jak zerwała się razem ze mną w powietrze. Wzniosłem się, wraz z odgłosami grzmotu przez kolejne uderzenia skrzydeł, ponad chmury. Kiedy już zwolniłem i jedynie lekko szybowałem, popatrzyłem na waderę. Nie minął jej nagły szok i najwyżej mogła się zebrać na spojrzenie w moją stronę. Zatoczyłem pętlę wzlatując jeszcze wyżej. Na tej wysokości było znacznie zimniej niż na dole.
- Co ty wyczyniasz? Żarty żartami, ale chyba należy wyczuwać kiedy jest dobry moment - mruknąłem do wilczycy.
Milczała, położyła uszy i w jej oczach zalśniły łzy. Poczułem ścisk w gardle, podobny do tego, kiedy usłyszałem odrzucenie oświadczyn. Westchnąłem.
- Ale nie wiedziałaś, że tak wyjdzie.....
- Tak strasznie przepraszam - szepnęła ledwie słyszalnie.
- Już nie masz za co... Teraz myślę, liczy się tylko fakt ..że powiedziałabyś "tak".
Zamrugała oczami, przez co jedna łza spłynęła po pyszczku najpiękniejszej wadery świata. Wystawiłem łapę, w której trzymałem pierścionek, chcąc złapać tą perlistą łzę zanim spadnie z wysoka gdzieś w głuszę niezliczonych lasów. Mała kropla trafiła prosto na diament osadzony w wykutym (niestety krzywo) przeze mnie złocie. Głośno wypuściłem powietrze na ten widok, po czym wsunąłem pierścionek na palec Alexy. Popatrzyła najpierw na swoją łapę, po czym na mnie. Uśmiechnąłem się i pocałowałem ją.
- Sprawiasz, że jestem najszczęśliwszym wilkiem na świecie. Zgodziłaś się być tylko moja na zawsze... I przysięgam ci, nie pożałujesz!
- Nigdy? - popatrzyła na mnie z uśmiechem.
- Przenigdy! - krzyknąłem z radością, zawirowałem z nią w powietrzu i zanurkowałem w chmury żeby wynurzyć się z nich niżej i móc oglądać kolejne piękne widoki.
W środku buzowało we mnie uczucie szczęścia. Jednak będzie tak, jakbym w najśmielszych snach nie pomyślał! I to uczucie, że osoba na której mi zależy jest tuż obok, a ja mknę ponad tym wszystkim w dole z właśnie nią w obięciach! I będzie ona ze mną na zawsze!
Wciąż lecieliśmy niewiele niżej od tych pierzastych kłębów, przychodziła mi myśl, że z Alexą to mógłbym tak bez końca, ona jest źródłem moich sił. Zawirowałem z nią i zleciałem jeszcze kawałek niżej.
- Heck, patrz - odezwała się wadera pokazując łapą na jakiegoś ptaka obok nas.
Falowały na nim długie białe pióra z przebłyskami innych wspaniałych kolorów. Był wielkości dorosłego wilka i leciał koło nas bez cienia obaw. Niedługo potem dołączył do niego drugi, podobny, ale z okazalszym ogonem i skrzydłami. Oba zatoczyły koło wokół nas. Wniosek był oczywisty - to para. Obserwowaliśmy ptaki krótką chwilę dopóki nie zmieniły kierunku i zniknęły z pola widzenia. Zostawiły po sobie kilka połyskujących w słońcu piór. Złapałem jedno z nich i zakręcając trochę włosami Alexy, wplotłem to w jej czuprynę.
- Ładnie ci - stwierdziłem.
- Tak sądzisz? - zerknęła na pióro. - No może...
Zleciałem niżej jak tylko znaleźliśmy się nad rzeką biegnącą blisko wilczej skały. Wilczyca wyciągnęła łapę i zanurzyła w wodzie , która rozbryzgała się na boki. Uderzyłem mocą w taflę, przez co w górę wystrzeliła wielka fala, przez którą przeleciałem. Cali mokrzy wznieśliśmy się ponownie wyżej i dotarliśmy do Jaskini Minerałów. Z niezwykłą prędkością mijałem te piękne kryształy, jednak żadne z ich na pewno nie mogłyby się równać z pięknem wadery w moich obięciach. Niesamowite chwile lotu z Alexą trwały i trwały, sama jej obecność sprawiała, że wszystko mi w środku wariowało, a serce najbardziej. Dotarliśmy w końcu do Żółtego Lasu, tego tuż obok Gór Zatracenia.  Dopiero wtedy wylądowałem i postawiłem Alexę na jej własnych łapach. Normalnie pewnie bym dyszał ze zmęczenia, ale tym razem było inaczej. Wciąż miałem siłę na wszystko! Tak czy inaczej położyliśmy się oboje na jaskrawych liściach. Patrzyliśmy na siebie połączeni uściskiem łap.
Jest cudownie! Dopiero teraz mogę być pewien, że jest świetnie.
Heh..... A brat zawsze twierdził, że nigdy nie znajdę sobie nikogo....
<Alexa? :D>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja