— Czemu się tak trzęsiesz? — zapytał chłodnym i grobowym tonem głosu.
Nawet jeśli w tym miejscu nie było wiatru, czułam zimno. Zimno, które ulatuje tuż przy ziemi i rozprzestrzenia mi się po ciele.
— Najpierw odpowiedz na moje pytanie — gwałtownie zaczerpnęłam powietrza, co zakończyło się kolejnym zakrztuszeniem. Kaszlałam przez krótki moment, kiedy ten nadal mi się przyglądał, nadal z tą samą mimiką twarzy.
— Nie jest to aż takie ważne — odburknął, po czym podszedł jeszcze bliżej. — Bardziej zastanawiałbym się, co ty tutaj robisz — przekrzywił głowę i spoglądał na mnie spokojnym wzrokiem. Otworzyłam szerzej oczy, delikatnie wypuściłam powietrze ustami z przerażenia i podkurczyłam tylne łapy, by po chwili wstać, ale atak mi na to nie pozwalał.
— Co Ci się dzieje? — opuścił głowę tuż nade mną i nastawił uszy.
Znowu nie mogłam oddychać. Zaczęłam to na raz kaszleć, to łapać powietrza, ale to wszystko jak woda w piach. Kurczowo ścisnęłam łapy, prawie, że zbijając sobie sama pazury w łapy. Nie ruszałam się, ani drgnęłam. Moje ciało skupiało się na próbie ratowania ospałych płuc, które nie chciały wpuścić do środka nawet odrobiny świeżego tlenu. Przez odgłosy kaszlenia, ciszę lasu usłyszałam śpiew. Śpiew ptaka. Nucił swoim pięknym, głębokim i odbijającym się po lesie głosem, który przyprawił mnie o spokój. Nie wiem skąd dobiegał ten głos. Jakby z mojego środka. Nie obejrzałam się nawet, ale nie krztusiłam się już i zaciągałam nosem powietrze.
Spojrzałam znad zepsutej grzywki na basiora, który odsunął ode mnie łapę. Nie odzywałam się, nie miałam co powiedzieć w takim momencie. Wraz z tym napis na moim boku przestał szczypać.
— Podziękuj mi, że się nie udusiłaś — powiedział cicho, niemal szeptem i odwrócił się ode mnie.
Chwila. Czy on rzucił na mnie troję?
— Co tam napisałeś? — oznajmiłam, podnosząc pysk spomiędzy liści, wpatrując się w jego twarz.
— O co Ci chodzi?---
— Co tam napisałeś!? — na to wydarłam się, najgłośniej jak tylko potrafiłam. Wiedziałam. Po prostu byłam pewna, że ma tu coś na rzeczy. Runy czy inne litery różnych alfabetów umieszcza się na drzewach, by rozpocząć różne rytuały, rzucić zaklęcie, urok.... Jest wiele różnych przykładów.
— Gdzie? Na tym drzewie? — zaśmiał się głęboko, zrobił koło wokół własnej osi. — Co Ci się dzieje? Rzucił ktoś na Ciebie jakiś urok, że tak się zachowujesz? Na tym drzewie nic nie było. Wpatrywałaś się w nie jakbyś była opętana — syknął podle, a ja wstałam, chwiejąc się odrobinę.
— To niemożliwe... Ja wiem, co widziałam — wtedy mi przerwał, a ja wyprostowałam się nieco.
— A ja wiem, co ja widziałem. Bardziej możliwe jest to, że tam nic nie było, niż ty, wpatrzona jak zaczarowana w nie wiadomo co, znajdujące się na tym drzewie — parsknął, nadal zostając przy swoim. To... Nie może być... Wiem przecież, że to było to! Mieniło się, świeciło! Ktoś dopiero co, tutaj to napisał!
— Kłamiesz! — znowu krzyknęłam, a on tylko przekręcił głowę.
— Naprawdę nie wiem, co Ci jest. Przewidziało się, proste — rzekł ozięble, a ja na to samoistnie zawahałam się przed moment.
Kiedy chciałam go zatrzymać, jeszcze coś powiedzieć, Discret przepadł jak kamień w wodę.
C.D.N
Brak komentarzy
Prześlij komentarz