piątek, 26 sierpnia 2016

Od Hecklera "W kamiennym labiryncie cz.3" (cd. Alexa)

Otworzyłem szeroko oczy ze zdziwienia, poprawka - z szoku i trochę nieprzytomnie wręczyłem Alexie zioła uśmierzające ból. Na mój pysk wskoczył najszerszy uśmiech całego mojego życia. Będę.... Ojcem?!
-To.... to... wspaniała wiadomość-wyparowałem w końcu.
Przytuliłem waderę, radość owładnęła mną całkowicie, nie miałem wątpliwości, że nie mogłem usłyszeć lepszej wiadomości. Uczucie bezgranicznego szczęścia zapewne zalałoby całego mnie, gdybym nie uświadomił sobie o drugiej stronie całej sprawy.
-A niech mnie..... Czemu wcześniej nie powiedziałaś o tym wszystkim?! Przecież biegłaś, coś mogło ci się stać, chochliki są nieprzewidywalne!-złapałem się za głowę, a wadera nieco zawstydzona opuściła uszy.-A do tego... -urwałem przytomniejąc, lodowata woda sięgała nam już do klatki piersiowej.-Wiesz, co? Wrócimy do tego jeszcze.
Zacząłem razem z Alexą uważnie oglądać wszystkie ściany małego pomieszczenia, w którym się znaleźliśmy, stukałem w każdy kamień w nadziei, że znajdziemy jakieś ukryte wyjście z tego zamknięcia, które może okazać się naszym grobowcem! Uczepiłem się szczelin, przez które napływała woda, chciałem utworzyć większą wyrwę, może pomieszczenie wypełniałoby się wolniej, albo moglibyśmy się dostać tam wyżej. Niestety ciśnienie odepchnęło moje łapy stamtąd i boleśnie zahaczyłem o róg skały wydartej przez nurt. I ja i moja ukochana przeszukaliśmy każdy zakamarek tego małego zakątka podziemnego labiryntu, a nie zmieniło to naszej sytuacji. Woda sięgała już prawie pod sufit, starczyło ledwie miejsca, by wziąć głęboki wdech zanim woda pokryje wszystko. W końcu zapadła ciemność, moja mała iskra zgasła zduszona przez zimne fale, a my wciąż pozostaliśmy tutaj. Dzięki mojej mocy ciemności dostrzegłem Alexę, która wyglądała na bardzo zafrasowaną i złapałem ją za łapę. Chciałem pocieszyć ją, ale też siebie, nie widziałem już żadnej drogi ucieczki. Zamknąłem oczy i czekałem na to, co nastąpi.
Nagle poczułem przyjemny chłód na futrze, podobny do powiewu wiatru. Ogarnąłem, że nie jestem już pod wodą! Otrząsnąłem się i dostrzegłem co się dzieje-Alexa wytworzyła bąbel powietrza pod tą zimną taflą i właśnie oboje znajdowaliśmy się w nim. Wadera nie otwierała oczu i kręciła łapami w powietrzu, utrzymanie tego działania musiało wymagać maksymalnego skupienia najwyraźniej. Alexa, wiszę ci najdroższą kolację, uratowałaś nas oboje!
Usłyszeliśmy w końcu szmer przesuwanego kamienia, a woda zaczęła dość szybko opadać. Bąbel prysł jak bańka mydlana, a wilczyca upadła prosto w moje ramiona prawie bez życia. Dyszała ciężko, a serce jej biło w niewiarygodnym tempie. Próbowała podnieść się o własnych siłach, ale zabroniłem jej. Musi odpocząć, jednak nie możemy tkwić w jednym miejscu, podniosłem wilczycę i ruszyłem dalej. Znów minęliśmy ruchomą mapę z nic nie znaczącym zdaniem, że tu jesteśmy, ale ściany były inne. Ślady wielkich szponów nie wyglądały już zawsze jak "rykoszet" jakiś ataków, tylko gdzie, nie gdzie zdawałoby się, iż coś wściekłego po prostu atakowało kamienne korytarze. To wszystko przyprawiało mnie o coraz większy niepokój i lęk. Czas płynął, krążyłem po tunelach, każdy wyglądał prawie identycznie jak poprzedni, a zmęczenie dało mi znać, kiedy nadeszła pora na nocny odpoczynek. Położyłem już zmożoną snem waderę pod ścianą, tu akurat płynął jakiś ciepły prąd powietrza niosący ze sobą dziwną woń, jakby jakiś kwiatów. Sam ułożyłem się obok niej, lecz nie mogłem sobie pozwolić na sen. Przeżułem parę liści z mojej torby, tych działających jak kawa i zdecydowałem czuwać dopóki Alexa się nie obudzi. Po paru godzinach siedzenia trochę szumiało mi w uszach z niewiadomej przyczyny. Wszystko mnie swędziało jakbym był kąsany przez dziwaczną odmianę pcheł. (Spokojnie mogłem odrzucić tą myśl, dbam o czystość futra, a tu nie mogło być takiego robactwa.) Popatrzyłem na miejsce,gdzie leżała moja wadera. Odskoczyłem jak oparzony zobaczywszy, że nie ma jej w tam. Ujrzałem miast niej jakąś dziwną marę, jakąś bestię podobną do magicznej siły, z którą walczą magowie tacy jak ja. Warknąłem groźnie i skoczyłem w kierunku tego potwora wściekły. Kiedy to się stało?! Co zrobiłeś z moją ukochaną ty potworze?! Zamachnąłem się łapą i zatrzymałem pazury tuż przy pysku osoby, którą chciałem zaatakować. To jednak była Alexa! Wciąż spała, a ja wycofałem się od niej do drugiej ściany korytarza. Co się ze mną dzieje, co to za koszmarne wizje?! Poczułem potworny ścisk w żołądku, później dziwne odrętwienie w kończynach, nie wytrzymałem nieznanego bólu i wylądowałem na zimnym kamieniu czekając aż przejdzie. Znów widziałem jakieś dziwne stworzenia zbliżające się do mnie, słyszałem głosy wołające "Stawaj do walki!".Dopiero jak sądzę nad ranem wszystkie dziwne  zjawiska zniknęły. Dopiero jak Alexa się obudziła.
-Wszystko dobrze Heck?-zapytała patrząc na mnie.
-Nie wiem!-rzuciłem i zerwałem się na równe łapy.-Z tym miejscem jest coś bardzo nie tak! W nocy miałem dziwne wizje, o mały włos nie wziąłem ciebie za jakieś monstrum..-na końcu wypowiedzi już prawie szeptałem zapalając kolejną iskrę, żeby oświetlała otoczenie.
Wilczyca pogłaskała mnie po głowie. Uspokajała mnie cicho. Jej głos i dotyk był jak ukojenie wszystkich wewnętrznych obaw i bóli. Przytuliłem ją mocno.
-Pilnuj mnie Alexa-poprosiłem i puściłem ją.
Ruszyliśmy dalej w głąb tego labiryntu. Przyjrzałem się łapie, w którą wcześniej się zraniłem. Po rozcięciu nie było ani śladu, ale moje pazury były tu dużo większe i pokrzywione nienaturalnie. Dziwne.  Z zamyślenia nad tym wszystkim wyrwał nas znajomy, okropny chichot. Zgodnie popatrzyliśmy w kierunku jego właściciela. Chochliczek stał (oczywiście z mgławicą w butelce) w wejściu do kolejnego korytarza. Machał nam łapką utrzymując na obrzydliwej gębie złośliwy, szeroki uśmieszek. Czyżby komuś się ta cała heca podobała?! Nastąpiło to, czego wszyscy mogli się spodziewać-kolejna pogoń. Jednak tym razem sprawy potoczyły się inaczej. Niebieskie coś wpadło po chwili na jakąś przeszkodę, nikt nie przewidział tego więc ledwo wyhamowaliśmy. Mała bestyjka zderzyła się z czymś podobnym do... wielkiej wilczej łapy?! Powiększyłem iskrę, chciałem żeby dała więcej światła i to co ukazało się naszym oczom zaparło wszystkim dech. Przed nami stało wilczysko dwa razy większe od dorosłego osobnika. Miało matowo szarą sierść, wyraźnie suchą i ostrą jak szpilki, całą zjeżoną. Jego szczena była przesunięta na bok, a kły zbyt duże, żeby zdołał je ukryć zamykając paszczę, czego i tak nie próbował nawet. Miał nieprzytomne czarne, ślepia z czerwonymi źrenicami, głowę kończyła para długich i cienkich uszu. Dziwny osobnik ciało miał umięśnione, ale widocznie wyczerpane głodem. Każda z masywnych łap była wyposażona w olbrzymie szpony lśniące jak stal. Z pleców wystawały mu fragmenty kręgosłupa przeistoczone w kolce podobne do tych, które mają smoki lub inne potwory. Wielki wilk kręcił na boki długim prawie łysym ogonem i lustrował nas uważnym wzrokiem. Nie mieliśmy pojęcia co robić, szok zatrzymał wszystkich, nawet niebieskawego pędraka. Oczy wilczyska zawiesiły się właśnie na chochliku i w ciągu ułamka sekundy mały złodziej zniknął w pysku szarego, a upuszczona świecąca butelka z głośnym stukiem spadła na ziemię, ale myślę, że nikogo wówczas już nie obchodziła.
<Alexa?>

Uwagi: W kilku miejscach brakuje tylko przecinków. Odwołuję się też z tezą, co też tyczyła Alexy - jak rozpoczynasz dialogi, zrób spację i nie łącz ze sobą tekstu z myślnikiem. Ma to wyglądać tak; " - Rozumiem Cię całkowicie - powiedziałem głośno." Musi być ta spacja.

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja