czwartek, 25 sierpnia 2016

Od Alexy "W kamiennym labiryncie cz.2" (cd.Heckler)

Wspaniale. Ten mały złodziej musiał wpaść na coś takiego. No po prostu... Mam dosyć tego małego stworka. W jaskini było strasznie ciemno. Jedyne co widziałam to światło w kształcie butelki. Nie poruszało się, co oznaczało, że chochlik się zatrzymał. Pewnie sądzi, że nas tu nie ma - pomyślałam. Usiłowałam wstać. Chciałam podkraść się do złodziejaszka i zabrać mu mgławicę. Ale musiało coś pójść nie tak. Zahaczyłam łapą o kamień i upadłam z hukiem. I to tyle, jeśli chodzi o dyskrecję. Moja zdolność skradania się w ciemnościach? Perfekcyjna.
- Co to za miejsce? - usłyszałam szept Hecklera.
W jego głosie było słychać wściekłość i... Niepokój.
- Nie mam pojęcia...
Basior zapalił iskrę i oświetlił korytarz. Wyciągnął do mnie łapę. Przyjęłam ją, Heck pomógł mi wstać. Kiwnięciem głowy wskazałam na chochlika. Ten, wydawał się zaskoczony naszą obecnością. Pewnie niewielu goni je z taką zaciekłością. Większość dałaby spokój. Ale nie my. Heckler szybko ruszył w stronę stworka. Ja rzuciłam się do biegu, przewidując, że zacznie uciekać. Miałam rację. Istny demonik podskoczył i... Pobiegł. Nam pozostał jedynie pościg. Ścigaliśmy złodzieja. Heck swoją mocą oświetlał drogę, zresztą chochlika też było widać dzięki świecącej się butelce. Po drodze minęliśmy stary, wilczy szkielet. Przełknęłam ślinę. Biedny wilk.... Jeszcze przez chwilę patrzyłam na kości, dopóki nie zniknęły za rogiem. Odmówiłam szybką modlitwę... Oby w innym świecie było mu lepiej. Heck z początku wydawał się zniesmaczony, ale po chwili jakby zapomniał. No tak, mgławica. Przyspieszyłam. Ale co musiało nam stanąć na drodze? Rozwidlenie. Nagle usłyszeliśmy chichot chochlika. Zdradziło nam to właściwy korytarz.
-Szczęście, że on taki mądry nie jest, za jakiego się uważa - odezwał się Heck.
Pokiwałam tylko głową. Basior złapał mnie za rękę i pociągnął. Heck, wiem gdzie iść. No i znowu biegliśmy. Tym razem krócej, gdyż zajęło nam to około 10 minut. W tle słychać było szuranie głazów. Wtedy... Trafiliśmy na ślepy zaułek. Na jednej ze ścian wisiała mapa. Korytarze się przemieszczały. To wyjaśniało, skąd to szuranie. Był tam jeszcze napis "Tu jesteś", tyle że nie było żadnego znaku.
- Architekt chyba był mocno zjarany, kiedy to projektował - rzucił Heck.
Prychnęłam śmiechem. Chwilę później przed nami pojawiło się przed nami wejście.
- Wchodzimy?-zapytałam.
- Nie mamy wyboru.-Mój ukochany ruszył przed siebie. - Chyba....
Dzięki za pocieszenie, Heck - pomyślałam. Nie wiem czemu, ale miałam wrażenie, że coś się stanie. To miejsce przyprawiało mnie o dreszcze. Tylko... Dlaczego? Parę minut później mijaliśmy okropny korytarz. Ściany były całe podrapane. Spuściłam wzrok w podłogę-nie chciałam na to nawet patrzeć. A to był dopiero początek okropności... Później minęliśmy kłaki,plamy zaschniętej krwi i... Uschniętą łapę. Zatrzymałam się.
- H-Heck?
- Słucham?
Tak jakby straciłam głos. Nie mogłam nic z siebie wydusić, więc tylko wskazałam drżącą łapą na uschniętą kończynę. Basiorowi zebrało się na mdłości. Po chwili wziął głęboki wdech i jakoś się uspokoił. Ja miałam z tym większe problemy. Przytuliłam się do Hecklera.
- Będzie dobrze...
Pogłaskał mnie delikatnie po plecach. Drżałam ze strachu. Nie chciałam go stracić.
 -Boję się... - powiedziałam cicho.
- Każdy przeżywa chwile strachu, bądź dzielna. Jestem z tobą.
Parę minut później, jakoś się pozbierałam. Puściłam go i ponownie ruszyliśmy wgłąb korytarza. Rozmawialiśmy o tym, co zrobimy z tym chochlikiem, jak go dorwiemy. Ja go uduszę, Heck zrobi z niego miazgę. Nagle basior zatrzymał się.
- Co jest? - spytałam.
Ten pokazał jakiś napis na ścianie. Przeczytałam go szybko. Popatrzeliśmy na siebie.
-"Woda to twój wróg, jak usłyszysz jej dźwięk uciekaj, zanim zwali cię z nóg"...-zacytowałam.-Brzmi to jak... Pułapka.
Wystraszonym wzrokiem popatrzyłam Heck'owi w oczy.
- Brzmi to jak straszna prawda - odparł.
Wtem! Znów hałas, labirynt ponownie zaczął się obracać. Dało się słyszeć jakiś ruch w części, w której byliśmy. Rzuciliśmy się do ucieczki. W oddali majaczyły się zamykające drzwi. Przyspieszyliśmy. Zaważył metr - nie udało nam się. A drzwi po drugiej stronie również się zamknęły. Zaczęła lać się woda. Oboje szukaliśmy wyjścia. Nagle rozbolał mnie brzuch. Zgięłam się w pół. Nie teraz, nie teraz!-jęknęłam w duchu. Heck sięgnął do torby.
- Heck... - zaczęłam.
- Słucham?
Wyciągnął coś z torby. Był przerażony.
- Miałam ci to powiedzieć rano... - woda sięgała nam już do połowy łap. - Ale pojawił się ten chochlik...
- Ale CO?!-krzyknął.
Jak zareaguje na tę wiadomość?
- Ja...-Nie masz nic do stracenia, Alex.
 -Jestem w ciąży.
<Heck? :3>

Uwagi: Następnym razem pamiętaj o spacji po wstawieniu przecinka. Wygląda to nieestetycznie, kiedy występuje coś w stylu: "Powiedziałam,że (...)". To samo tyczy się tworzenia dialogu. Podaję regułkę; myślnik + spacja + tekst + spacja + myślnik + spacja + tekst + kropka. Próbuj unikać czegoś w stylu np. "-Chwila, o czym ty mówisz?-odrzekłam". Poza tym poprawiłam literówki, drobne błędy interpunkcyjne. Poza tym nic szczególnie nie zraziło mojej uwagi. Dodatkowo gratuluję przyszłej mamuśce!

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja