poniedziałek, 22 sierpnia 2016

Od Olivii ,,Cześć, to ja, Meri cz.2" (cd.Meredith)

Wstałam wczesnym rankiem z pewnym przekonaniem, że dzisiaj nie stanie się nic, co zwróciłoby specjalnie całą moją uwagę. Ruszyłam zdecydowanym krokiem przed siebie, nie oglądając się na tyły ukrytego w gąszczu Magicznego Lasu mojej jaskini. Magiczny Las w ciągu kilku miesięcy już stał się moim ulubionym miejscem do przebywania. Czy jest to dziwne, że zachwyca mi widok olbrzymich, fioletowych grzybów z plamkami na kapeluszu? Podziwiam ten teren za całą aurę, którą roztacza wokół. Kiedy idzie się ścieżką, przemijając całe aleje niebieskich grzybów, którymi jest ona w zupełności oblegana, napotyka się niezwykle wysokie drzewa mieniące się na różne kolory. Panuje tutaj półmrok. Całą drogę oświetlają purpurowe świetliki i magiczne światełka, które latają wokół Ciebie, gdzie tylko nie postawisz łapy, albo świecące drzewa. Nieba praktycznie nie widać wcale, czasem, kiedy trafisz na pewne miejsce, można dostrzec jego niebieski odcień. Miałam do pokonania malutki strumyk, tak więc, za pomocą energicznego jednego skoku znalazłam się na wielkim kamieniu, który znajdował się na samym środku rzeczki. Odskoczyłam na drugi brzeg z lekką irytacją, iż musiałam zamoczyć łapy w liliowej wodzie. Barwiła futro na ten sam kolor, więc moje łapy wyglądały teraz dostatecznie dziwnie. Westchnęłam i wypowiedziałam coś do samej siebie z dezaprobatą w głosie, biorąc się w garść i idąc dalej.
Nim się tylko zdołałam obejrzeć, znajdowałam się już na ścieżce w Zielonym Lesie. Właściwie ta dróżka była dosyć obrośnięta trawami i zwykle wilki tutaj nie chodziły. Źdźbła sięgały mi do piersi, a za sobą zostawiałam dziwaczne, fioletowe smugi barwnika z magicznej rzeczki. Czy tutaj szedł właśnie jakiś jednorożec? Nikt się tego nie spodziewa, że to Alfa zostawia za sobą pastelowe ślady. Widząc miejsce, gdzie rośliny nie wprawiły się tak szybko w wzrost, przyspieszyłam nieco, robiąc dalekie susy na przód. Po co ja do diaska postawiłam wszystko na tę drogę?! Nie myśląc więcej, wzięłam się za poszukiwanie innej drogi. Nie miałam pojęcia dlaczego tutaj tak bardzo zarosło. Jak byłam tutaj zaledwie dwa tygodnie temu, nie było nic. Leśne Wróżki czy Chochliki robią mi żarty? Obstawiam jednak drugą opcję, czyli te wkurzające, niebieskie stworzonka, które uwielbiają wyrywać włosy z głowy i... robić wiele dziwnych rzeczy, które niosą pewne zniszczenie, porównaną z chaosem. Zamrugałam gwałtownie i kiwnęłam głową, widząc kolejną dróżkę. Jedno jest pewne - nigdy tutaj nie byłam. W tej watasze, tym samym w naszej Krainie nie jest łatwe zapamiętać każde drzewo, każdą ścieżkę i każde miejsce. Teraz trafiłam na to po raz pierwszy. Nawet nie było to zauważalne przez tłum drzew, stojących na horyzoncie, tak i też blisko mnie. Zrobiło się naprawdę strasznie ciemno. Czyżby chmury zasłoniły słońce? Otóż, miałam rację. Gdy tylko podniosłam głowę do góry ujrzałam nad sobą tylko szare, smutne niebo, na których nie było nawet iskierki słońca. Zrezygnowana westchnęłam i zamyśliłam się. Lubiłam tak robić i we własnej głębi układać swoje wszystkie myśli. Stałam się ostatnio bardzo spokojna, często można nakryć mnie na marzeniu czy obmyślaniu wielu spraw. Ciekawe, co dzisiaj mi się przydarzy... Szczególnie, napawam się optymizmem z paktem Xiarath i mną. Może dzisiaj nie będzie robić mi na złość? Zaledwie mija miesiąc od kiedy się pojawiłeś, a tak przestawiłem mi życie do góry nogami...
Nagle, nawet nie zdążyłam zauważyć, ani usłyszeć i dojrzeć co się stało. Ktoś buchnął we mnie z dużą siłą, przez co przewróciłam się, a na raz z tym poczułam rozrywający mnie od środka ból w klatce piersiowej. Upadłam metr od miejsca gdzie stałam, tym samym uderzając głową o ziemię. Miałam wielkie szczęście, że nie spadłam jeszcze mocniej - przykładowo na kamień. Tracąc na chwilę widoczność, usłyszałam poddenerwowany głosik wadery. Z otępieniem osiadłam na ziemi, gładząc sobie czubek głowy.
  — Ej...? Słyszysz mnie? — otworzyłam w pełni oczy, kiedy obraz coraz mniej mi się rozmazywał. Tylko potwierdziłam to za pomocą skinięcia głową.
Po chwili zaczęłam dochodzić do siebie, a moje zmysły znowu do mnie powróciły. Xiarath dał mi spokój, chociażby na ten czas.
— Yhm... Kim jesteś? — otrzepałam się z niewidzialnego kurzu i zwróciłam pyszczek w jej stronę.
—  Tak w ogóle to cześć — wadera przywitała się i dodała po chwili, nieco zmieszana. — Jestem Meredith, naprawdę przepraszam — kilka metrów ode mnie, stała przestraszona. Witasz się i jednocześnie przepraszasz? Nie ma nawet o co.
— Cześć. Miło mi Cię było poznać i trochę boleśnie — uśmiechnęłam się półuśmiechem i chwiejnie wstałam na cztery łapy.
 — Naprawdę nic się nie stało? — znowu zapytała, chociaż już bez strachu w głosie. — Nie, nic poważnego, naprawdę — wyraźnie podkreśliłam swoje zdanie, a wadera zaśmiała się pod nosem.
  — A ja jestem Olivia. Co porabiasz na naszych terenach? — odzyskałam już stuprocentową orientację nad tym, co się wokół mnie dzieje.
Jeszcze raz spojrzałam na drobną twarzyczkę lazurowej wadery, której urodę mogłam porównać do cudownego kwiatu lotosu. Sama chciałabym być właścicielką takowej urody, ale to zupełnie niemożliwe. Zaczęłam w myślach łączyć wątki. Zdziwiło mnie to, że jakiś nowy wilk zaszczycił mnie swoją obecnością, a ja... Czemu ja nawet nie poczułam jego zapachu? Ostatnio moje zmysły płatają mi figle, nawet nie wiem w którym momencie. Bądź ostrożniejsza Olivia, oj, bądź ostrożniejsza.
— O... To tutaj są tereny watahy...? — powiedziała bez satysfakcji w głosie i z lekka podkuliła ogon pod siebie. — Tak, właściwie jestem jej Alfą. To jest Kraina Nuit Solitaire, mam przeczucie, że o niej słyszałaś.
  — Tak mi się wydaje, ale naprawdę coś licho to skądś pamiętam — wadera zrobiła zamyśloną minę, odrobinę wydymając wargę do przodu, a potem tylko niewinnie przesunęła łapą po trawie. — Właściwie to jeśli bym mogła, chciałabym dołączyć do Twojej watahy — sprostowała swoją wypowiedź, po czym chrząknęła, by poprawić ton głosu.
— Nie ma najmniejszego problemu. Pewnie, że możesz dołączyć — oznajmiłam z entuzjazmem, a Meredith ze zdziwienia i radości podniosła uszy. — Witamy w Nuit Solitaire — wyciągnęłam do niej łapę i spróbowałam uśmiechnąć się promiennie.
Chociaż, że na co dzień ode mnie nie buzuje wesoła energia szczęścia, która napędza i szaleje swoim optymizmem, nie wychodzi to na to, że nie jestem wyluzowana wśród towarzystwa, chociaż staram się jak mogę. Za każdym razem kiedy odwdzięczę się uśmiechem, zarzucę nędznie tanim żartem, czy zaśmieje się z błahego powodu czuję ulgę na sercu. Prawdziwą ulgę, która powoduje, że z dnia na dzień jest mi coraz lepiej. Mimo to, nadal muszę mierzyć się z własnym życiem codziennym i przestać patrzeć na świat przez jakieś różowe okulary, które sprawiają wrażenie wszystkiego idealnego. Cieszy mnie to, że mogę bez problemu i z pełnią wigoru porozmawiać z kimś, tak jak z nową, zielonkawą waderą, ale też nie mogę przestać widzieć tylko to, co jest dobre. Meredith wygląda mi na dojrzałego wilka z wielkimi ambicjami, nie wygląda mi na szpiega, naszego wroga, czy kogoś, kto w jakikolwiek sposób mógłby zaszkodzić nam wszystkim.
— Co powiesz na oprowadzenie? — zapytałam się Meredith, kiedy usłyszałam naprawdę dziwaczny dźwięk. — Co to było? — zaczęłam rozglądać się wokół.
— To mój brzuch — odrzekła wadera, na której twarzy pojawił się lekko rozczarowany wyraz. — Więc jak mam rozumieć, idziemy na obiad i zwiedzanie w pakiecie — palnęłam bez cienia satysfakcji, a wadera wyprostowała się i widocznie poprawił się jej humor.

~~

— Masz ochotę na ryby? Myślę, że jeśli złowię kilka, jest to świetne wyjście na szybki i pożywny posiłek —  rzekłam nagle, idąc pierwsza, a tym samym prowadząc za sobą waderę.
Nieziemsko ciepłe promienie słońca przedostawały się przez strzeliste liście dwóch palm, które padały na moje futro, rysując na nim dodatkowe, ciemne paski. Wielki krąg znajdował się już na samiutkim środku nieba i nie miał jak na razie zamiaru szybko z niego schodzić, albo by znalazła się jakaś chmura, która weszłaby mu w drogę. Potrzebuję orzeźwiającej, zimnej wody ze źródła i bardzo dużo cienia, by jakoś zregenerować energię. Wokół nas roztaczał się cudowny widok trzech wodospadów, oraz małej plaży w pobliżu niego. Obydwie, kiedy tylko dotknęłyśmy łapami gorącego i rozpalonego piasku, który przypominał kolorem bialutki oraz drobny śnieg, który znikąd się tam pojawił. Czerwony krab, który właśnie wyszedł z przejrzyście niebieskiego źródła tylko zacisnął swoje klamerki i pomaszerował w kierunku lądu. Po kilku sekundach mogłyśmy zauważyć kolejne raki, krążące się w pobliżu zatoczki. Na lądzie, z daleka od piasku rosło mnóstwo fantazyjnych roślin o różnych kolorach i kształtach. Przede wszystkim były to olbrzymie kielichy różnorodnych, co więcej, kolorowych kwiatów, kilka krwiożerczych, małych mięsożernych pułapek na owady i mniejsze ptaki, czy po prostu wiele palm, na których szczytach rosły wielkie kokosy. Praktycznie, większość z nich już pospadała i prawie wszystkie leniwie leżały na ziemi. Bez zastrzeżenia podbiegłam do jasnozielonej, wielkiej kuli, w tym samym czasie rozłupując ją mocno pazurami.
 — Napij się, to jest bardzo smaczne — zaproponowałam waderze, po czym wręczyłam jej do łap rozłupanego kokosa, w którego środku chlupała lekko mętna woda. — Dziękuję Olivia — pierwszy raz powiedziała moje imię, więc poczułam się nawet bardzo doceniona, iż zdecydowała się, by mnie tak od razu nazwać. Kiwnęłam tylko głową, a kiedy Meredith usiadła w cieniu, ja bez spostrzeżenia wskoczyłam prosto do jasnoniebieskiej otchłani.
Od razu wystawiłam głowę na powierzchnię, gdyż nie umiałam wstrzymywać powietrza aż na tak długo. Trzymałam łeb blisko wody, z oczyma zwróconymi w taflę, by widzieć pływające na dnie ryby. Nie było tutaj dostatecznie głęboko, tutaj, gdzie z góry leci woda, nazywająca się wodospadem, zwykle są głębsze tereny. Tutaj, pode mną było gdzieś z trzy metry głębokości. Nie jest to za duży wynik, ale taka woda mimo wszystko zawsze będzie mnie straszyć. Odrobinkę zdenerwowana myślą, że muszę wziąć się w garść i zanurkować, pomachałam z wody do Meredith. Ta uśmiechnęła się i krzyknęła:
— Nie musisz tego robić! Sama mogę sobie je wyłowić — usłyszałam bardzo słabo jej głos, ponieważ znajdowałam się bardzo blisko wodospadu, więc jego huk trochę zlewał się z jej wołaniem. Odmachnęłam jej i posłałam spojrzenie typu "ja wszystko załatwię". Ehh... Jakby tak ktoś miał umiejętność rozpoznawania tego co myślą oraz mówią sobie wilki, tylko i wyłącznie z twarzy czy mylących min.
Bez zbędnych słów zanurkowałam pod powierzchnię wody i chociaż, było to dla mnie wielką trudnością, zmuszona byłam otworzyć oczy. Poczułam bardzo mocne szczypanie od naporu wody czy też rzęs, które nie chciały za wszelką cenę dostać się do mojego oka. Po chwili widziałam pod taflą totalnie wszystko. Łącznie z rybami, kamieniami, które znajdowały się na dnie, czy sam ląd, ponad wodą. By nie tracić bezsensownie czasu, na pomocą szybkiego i energicznego ruchu łapami, przesunęłam się ku dołu, tym samym wpływając na malutką rafę, jaką utworzyły wymyślne skały i mnóstwo kolorowych rybek. Nie opłacało się ich łapać, a co najwyżej zabijać i jeść, były za małe, by się nimi najeść. Odwróciłam głowę w prawą stronę, a pomarańczowa grzywka, która teraz bezsilnie dryfowała w wodzie, zasłaniała mi widoczność, automatycznie nie widząc za dużo. Kątem oka moją uwagę przykuła dorodna ryba. Sama nie wiem jak ją zwą, bo nie jestem ekspertem od ich gatunków, ale jedno jest pewne - będzie z niej niezły kąsek. Za pomocą następnego silnego ruchu łap, jeszcze bardziej zeszłam na dno, tym samym łapiąc tarmoszącą się na wszystkie strony rybę, jednocześnie zatrzaskując na niej swoje ostre kły. Poleciało z niej trochę krwi, bo za bardzo się szamotała. Żal mi jest takich stworzeń, nawet jeśli jestem drapieżcą. Mimo to, łańcuch pokarmowy nie powinien zostać zaburzany. Kiedy zaczęło mi już brakować powietrza, z kolejnymi, okrągłymi ruchami ciała w wodzie, wypłynęłam na powierzchnię. Wbijając pazury w swoją wielką zdobycz, zaczerpnęłam szybko świeżego powietrza i zaczęłam kaszleć. Przynajmniej teraz Xiarath wydaje mi się być posłuszny.
 — Wow! Świetna robota! — Meredith stała przy brzegu, najwidoczniej martwiła się, że poszłam na dno. W geście podzięki, ochlapałam ją wodą, na co ta zaczęła się śmiać. Podpłynęłam do brzegu, tym samym wyrzucając rybę na piasek. — Dzięki. Sama nawet nie wiem jak tego tłuściocha tutaj przytargałam — wskazałam na morskie zwierzę, które nadal energicznie podskakiwało na piasku i łapało dech.
— Może teraz ja? Powinnam sama była zadbać o swój posiłek — nim zdążyłam jej odpowiedzieć, już jej nie było. Bez namysłu postanowiłam ponownie z nią zanurkować.
<Meredith?>

1 komentarz

szablon: synestezja