wtorek, 23 sierpnia 2016

Od Olivii ,,Czym jest miłość, siostro? cz.1" (cd.Alexa)

Alexy nie widziałam już od dobrych paru dni, ponieważ nieustannie biega w te i we w te ze swoim narzeczonym. Wprawdzie jestem bardzo zaskoczona, jak to wszystko potoczyło się z Kimberley'em. Nasza wataha ma o jednego wroga mniej, jeśli chodzi o wilczą populację. To nadal nie poprawia sytuacji, gdyż zostaje nam jeszcze przesączona nienawiścią oraz czystym okrucieństwem wadera, Nega. Z Negą moja historia urywała się w różnych momentach, a przejrzałam na oczy, iż ona jest naszym wrogiem dopiero wtedy, kiedy zauważyłam ją stojącą nad moją głową i wymawiającą pod nosem kilka koszmarnych zaklęć. Byłam jeszcze szczenięciem, a jej przybrana na porządku dziennym twarz wesołej i milutkiej wadery wydawała się jej potworna, kiedy musiała cały czas udawać i zasłaniać ciemną stronę. Czemu akurat wtedy udawałam swoją niewiedzę w stosunku do jej drugiego oblicza? Dlaczego ona tak łatwo potrafiła mną pomiatać? Różne bywają odpowiedzi w mojej głowie, ale jedno jest pewne. Przyjaciele, których zawsze trzymasz najbliżej siebie, a taktyce okazują się wrogami.
Postanowiłam dzisiaj spotkać siostrę i porozmawiać z nią co i jak. Co u niej, co u Heckler'a. Jestem ciekawa jak dobrze im się toczą prywatne sprawy, czego życzę im jak najbardziej. Mimo to, odczuwam lekką pogardę co do Alexy, że mi wcześniej tego w twarz nie powiedziała. Może ja sama stawiam na więcej, a sama ma więcej rzeczy do roboty? Szkoda, iż nic nie może powiadomić watahy mojego ojca, która leży całe tysiące kilometrów stąd. Sama siostrzyczka zapewne biegłaby do taty łamiąc sobie przy tej prędkości nogi, by podzielić się z nim wesołą nowiną. Mama byłaby z niej jeszcze bardziej dumna, przypuszczając namawiałaby ojca przed zaprzestaniem smętnych i męczących wypytówek. Gdybym tylko przekazała to moim starym przyjaciołom, wszystkim by oczy z orbit wyszły, bo nawet Alexa za nimi nie przepadała. Nie jestem teraz w rodzinnych stronach, ani nie widzę najbliższej sytuacji, by tam się znaleźć.
Szła właśnie krętą ścieżką, schodziła z gór, a w pysku trzymała bukiet świeżo zerwanych kwiatów. Alex. Dobrze się czujesz? Wiem, że jako ostatnia stałabyś w kolejce po zbieranie kwiatów w górach, tym bardziej, gdy nie zamierzała robić z nich żadnych wianków, które plotło się za szczenięcych lat. Biegła wolno, jednocześnie uśmiechając się szeroko, wkładając sobie jeden rumianek we włosy i nucąc jakąś wesołą melodię. Może wytarzała się w wilczej miętce? Jest to całkiem prawdopodobnie, jestem przekonana, jeżeli tutaj o to właśnie chodzi. Wstałam z mojej kryjówki, która znajdowała się w jednym z pobliskich krzaków na stromej górce, po czym zawołałam ją. Zero odzewu. Robiła swoje przystając jeszcze na bokach ścieżki i zbierając następne kwiaty. Nie usłyszała mnie? Niemożliwe...
  — Alexa, no! — wrzasnęłam jeszcze głośniej, a wadera podniosła uszy i lekko przestraszona zwróciła się w moją stronę. — Cześć Olivia! Co się stało? — zapytała ze spokojem w głosie, cicho sycząc w niesmaku, kiedy potknęłam się o kamień i padłam jak długa, tuż przed nią.
— Co tutaj robisz...? — zapytałam jakby nigdy nic, a Alexa wyjęła pęk kwiatów z pyska. — Spaceruję sobie. A poza tym skąd się tutaj znalazłaś? Wydaje mi się, jakbyś właśnie stoczyła się z tej mocno nachylonej półki...
Tak, to prawda, ale wolę w Twoich oczach nie robić z siebie niedorajdy.
— Przechodziłam przez skraj lasu i Cię zobaczyłam, więc... Nie wiem co w tym widzisz dziwnego, patrząc się na mnie takim wzrokiem — wytłumaczyłam spokojnie, jednocześnie otrzepując się z niewidzialnego kurzu i wybierając sobie z grzywki suchych źdźbeł trawy.
  — Nie chcę psuć Ci zabawy ze śledzenia mnie cały dzisiejszy dzień, ale trudno było mi Cię odnaleźć po szarozielonym odcieniu krzaków, a Twojej pomarańczowej grzywce — zaśmiała się, kiedy w trakcie jej ataku śmiechu, ja bardzo się zasmuciłam moją zdolnością kamuflażu.
  — Mogłaś powiedzieć...  — westchnęłam oraz wywróciłam oczami, a ona znowu delikatnie zachichotała.  — Według moich obserwacji od rana czujesz się jak w skowronkach... A co to za okazja, że zbierasz kwiaty?  — na to Alexa wyraźnie zarumieniła się.
 — Coś jest tak pusto w naszej jaskini, więc...
Chwila, czy ja usłyszałam "naszej"?
— Co tak na mnie patrzysz? Heckler podobno powiadomił Cię o tym, że od teraz będzie mieszkać ze mną — oznajmiła zdziwiona siostrę, która patrzyła się na mój bezcenny wyraz twarzy.
   — Jakoś tak dziwacznie to dla mnie brzmi...
Tak, nie będę ukrywać - Alexa zachowuje się tak tylko i wyłącznie przez zaślepienie miłością, a ja właściwie sama nie wiem co to jest.
<Alexa?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja