— Ja mam na imię Sekuri, ale chyba to już wiesz — uśmiechnął się miłym uśmiechem, ale też połączonym z cwaniackim. — Nie wypadałoby się nie przedstawić i tak.
— Sekuri, Sekuri... Całkiem ładne imię — mówiłam na głos. — Czyżbyś pochodził ze wschodu? Nie ze względu na imię, ale na tamtejszy wygląd. Jesteś bardzo podobny do moich starych sprzymierzeńców z pewnego regionu.
— Można tak powiedzieć, ale równie dobrze da się określić, że z południa, północy czy zachodu. Podróżuję niemalże wszędzie — odrzekł przyjaźnie, a Pikachu zaczął wesoło skakać wokół swojego Pana.
— No pewnie, czasem tyle się wędruje, że nawet nie potrafi się określić skąd — westchnęłam głęboko, nadal obserwując wesołego żółtego stworka z czerwonymi, kulistymi wypiekami na twarzy.
Sekuri chciał coś jeszcze dopowiedzieć, ale weszłam mu w słowo.
— My tu tak gadu-gadu, a pewnie z minutę na minutę Twój żołądek kurczy się jeszcze bardziej — powiedziałam zbyt dosadnie, lekko podnosząc głowę do góry i obracając się w kierunku ścieżki prowadzącej na polanę.
Basior spojrzał na mnie ochoczo, później na swojego towarzysza, który robił przymilną minkę, wtem na swój brzuch.
— Może faktycznie powinniśmy już iść... — na to posłał mi kolejny, swój optymistyczny uśmiech i poszedł w moje ślady.
~~~~
Siedzieliśmy za niskim pagórkiem i doglądaliśmy zwierząt, które bez emocji, spokojnie pasły się na łące. Zaledwie siedemdziesiąt metrów od nas jadło śniadanie stado dorodnych saren jakiegoś starego jelenia. Na samą myśl o pałaszowaniu świeżego mięsa zaburczał mi brzuch, ponieważ od wczorajszego popołudnia nic nie jadłam. Nie miałam apetytu, a teraz widocznie mi powrócił. Poza tym, miałam dosyć moich dolegliwości i sennych koszmarów, które nadal obciążały estetykę mojego codziennego życia.
Zwierzęta skubały następne źdźbła trawy, a Sekuri poprosił pokemona, by na chwilę zachował całkowitą ciszę. Tak właśnie było. Jedyny dźwięk, roznoszony po całej polanie to północny wiatr, który zawiewał moją grzywkę do tyłu, śpiew ptaków i szeleszczenie trawy.
Zwróciłam uwagę basiora dwa razy ruszając głową i wskazałam na stado. Zastanowiłam się przez chwilę, czy jest w stanie zapolować na nie. Może powinien trochę odpocząć? Pewnie jest wykończony.
Kolejnym dziwnym trafem udało mi się dojść do wniosku (oczywiście ruchami migowymi), że Sekuri czuje się na siłach, by zacząć polowanie. Chu wskoczył na jego grzbiet, a ja obeszłam pagórek i zaczęłam się skradać od tyłu stada tak, by jak najmniej saren mnie zauważyło, albo nawet poczuło obecność drapieżnika. Tuż za mną wyruszył Sek, który trzymał brodę bardzo blisko ziemi, uważając, by uwagi zwierzyny czasem nie przykuł łamiący się w pół patyk.
Byliśmy zaledwie dziesięć metrów od najbliższej łani z młodym. Kiedy basior miał buchnąć w matkę, a ja skoczyć na małego, by wgryźć mu się w kark, najstarszy jeleń nas zauważył i zaalarmował stado do ucieczki. Duża grupa, licząca gdzieś z trzydzieści pięć sztuk samych samic, ruszyła pędem w kierunku lasu. Nie rozłączały się od siebie na metr, biegły zwartą grupą. Z małymi szansami na śniadanie, ruszyliśmy perszingiem za nimi. Ja po stronie lewej, Sekuri po stronie prawej. Podbiegłam niebezpiecznie blisko zwierzyny, po czym chapnęłam w ich stronę ostrymi zębami, przez co, kilka osobników przestraszyło się i zrobiło małą wyrwę w ich zbiciu. Sek miał już atakować tą samą taktyką od drugiej strony, by oddzielić parę samic od stada i potem skupić się na ganianiu odłączonych. Jednak, poszczęściło się nam jeszcze bardziej. Jeleń widząc, że chcemy odłączyć je od grupy, spanikował i poprowadził stado dalej za pomocą ostrego skrętu w lewo. Bezproblemowo wykorzystałam tę sytuację, przyspieszyłam, kiedy starszy skręcił prawie przy mnie i wgryzłam się w jego gardło z przodu. Trzymałam się mocno, jednak osobnik biegł prawie, że jeszcze szybciej, próbując rozpaczliwie nawoływać wsparcie innych jeleni, co robią one to bardzo rzadko. Sekuri zyskał na czasie dobiegając do samca, wskakując na niego i wbijając kły w jego kark.
Dalsza akcja nie potrwała zbyt długo. Przywódca w końcu padł z osłabienia i wkrótce się udusił. Zawsze żal mi jest tych stworzeń, ale istnieje coś takiego jak łańcuch pokarmowy. Nie lubię, kiedy jest on zachwiany. Mogliśmy zacząć jeść.
— Uroczyście obwieszczam, że czas rozpocząć ucztę! — krzyknęłam, jakbym wznosiła toast, — O, a Pikachu je mięso, czy coś innego? — zapytałam sama z ciekawości.
<Sekuri?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz