Ktoś mi kiedyś o tym wspominał? Czy niczego sobie nie ubzdurałam?
Ostatnio czuję się źle, naprawdę źle. Za każdym razem, gdy chcę zaczerpnąć haust świeżego, porannego oraz wilgotnego powietrza, w płucach zaczyna mi coś trzeszczeć. Zaczynam kaszleć, niemalże dusić. Wtedy tylko czekam na szybkie postępy bólu, który mnie opuszcza. Czasami czekam na to kilkadziesiąt minut. Jedna minuta trwa dla mnie całą wieczność. Wyobraźcie sobie, że nagle coś ściska Cię w gardle, tak mocno, że nawet nie jesteś w stanie załkać i zawołać po pomoc. Nawet kiedy się duszę, czuję prawdziwą pustkę. Jestem bezradna, więc w mękach czekam na moment, gdy ta uciążliwa dolegliwość minie.
Coś mi się tam tłucze. Kołysze. Tarmosi. Telepie. Nigdy nie daje mi spokoju.
Nic nie działa, nie widzę końca tych ataków. Od kilku miesięcy próbuję oswoić się z tym problemem, ale wolę o tym nikomu nie mówić. Tak będzie lepiej. Nikt nie powinien się zamartwiać moimi problemami, a zająć się swoimi. Każdy jakieś ma. Zrobiłabym wszystko, by tylko uwolnić się od nich wszystkich. Chętnie wyłapałabym je, co do jednego i spaliła w otchłaniach Hadesu. Zakryłabym wszystkie rany na swoim ciele, wymazałabym wszystkie ciosy, które pozostawił mi przeszły los.
Czemu czuję się coraz gorzej? Dlaczego musiałam porzucić moją wielką "prepasję", jaką było śpiewanie? Dlaczego się zmieniłam nie do poznania? Z wesołej, wiecznie pogodnej i wręcz wkurzająco miłej wadery zrobiłam się taka jaka jestem. Niby spokojniejsza. Wyrozumiała, poważna, przekładająca małe sprawy w duże problemy, perfekcyjna perfekcjonistka, która musi mieć wszystko na swoim miejscu. Jak mam to wszystko poukładać, jeżeli już nie daję rady?
Ostatnio nie mam sił, czuję się jak nie ja.
Już od dawna nie kręcą mnie pastelowe zachody słońca. Nie kręcą mnie żadne wartkie strumyki, prawdziwa zabawa. Mimo to, próbuję się tego wyprzeć i jakoś udawać, iż jest okej. Po prostu okej. Śmiać się z błogich i wesołych chwil, uśmiechać się z byle powodu - czemu to jest takie sztuczne?
Nie lubię, kiedy młode szczenięta za dużo plączą się pod łapami, krzycząc cały czas. Kiedyś mnie to bawiło. Dawniej, zaskoczyłabym je, zaczynając się z nimi bawić i podskakiwać w kółko, opowiadając różne kawały i żarty.
Czemu, czemu, czemu?
Co się takiego ostatnio ze mną dzieje, że mam ochotę zasnąć i nigdy się nie budzić. Myśli mnie przytłaczają, intuicja podpowiada zgorzkniałe i groźne rzeczy, kiedy pragnę mówić sama do siebie, czy nawet wydobyć z siebie chociażby najmniejszy wers naszego Hymnu, chcę spokoju.
Wiecznego spokoju, gdzie nikt nie będzie mi przeszkadzał i przede wszystkim sprawiać ból. Może sama sobie to robię? W końcu jest to mój umysł, więc wszelkie sprawy same wpadają mi do głowy. Ale nie sprawiają samoistnego bólu, jakby ktoś operował mną jak jego własna laleczka voodoo, na której wyżywa całe swoje emocje.
Niegdyś...
Gdy tylko słońce wyjrzało na niebie, on stawał u progu jaskini, mrużąc oczy i tupiąc niepowstrzymanie łapami ze zniecierpliwienia. Obdarował mnie uśmiechem, tak szerokim, że często sobie z tego żartowałam. Zaprowadził mnie do przyjaciół, psociliśmy, bawiliśmy się.
Po kilku miesiącach oznajmiłeś mi, że coś jest na miejscu i chcesz mi coś powiedzieć. Było to twoje życzenie. Piękna, a zarazem dla innych często straszliwa rzecz.
,,Mam zamiar sporządzić tutaj prawdziwy horror." Powiedział, gdy rozpoczęło się piekło.
Moim życzeniem jest to, by wkrótce o wszystkim zapomnieć.
Brak komentarzy
Prześlij komentarz