czwartek, 4 sierpnia 2016

Od Olivii ,,Riot" #2

Idę ciemną ścieżką. Z przyzwyczajenia, próbuję zaczerpnąć nocnego powietrza, ale zawsze o tym zapominam. Znowu zaczynam się krztusić, a w moich płucach coś trzepocze zawzięcie. Stuka, uderza, mocno wbija się w nie, jakby próbowało wyjść. Obraz drzew, polany, nocnego nieba rozlewa się nagle w moich oczach. Jest to niewyobrażalnie potworne uczucie. Twój mózg przecież cały czas woła pomocy, a zdając sobie sprawę, że tracisz nawet przytomność, nasuwają się chwilowe obawy, które później potem, zastąpione są pustką.
Tym razem zemdlałam. Czemu się nie udusiłam? Dlaczego tak się dzieje? Mam dosyć.
Ostatnio też nie zauważam ważnych rzeczy. Wcale nie widzę siostry, uciekam od niej jak najdalej, nie wiedząc, dlaczego to robię. Nie chcę przebywać z innymi wilkami. Wyjątkiem są chwile, gdy próbuję przełamać lody i odwracam kota ogonem, zupełnie zmieniając swoje nastawienie. Psychicznie nigdy się tak nie nastawię. Nie muszę być sztuczna, a tym bardziej udawać, iż czuję się dobrze. Nie mogę temu nikomu powiedzieć, bo nie chcę na nikim polegać. Polegam na sobie.
Pomocna łapa w niczym mi nie pomoże, jeśli rzeczywistość mija się z prawdą. Mam dość słów typu ,,będzie dobrze". Kiedy tylko znowu się krztuszę, a w środku czuję trzepotanie, wymazuję sobie to wyrażenie z mojego słownika. Nic nie będzie dobrze. Sama sobie jakoś poradzę. Muszę być dobrej myśli, ale coś czuję, że to mnie rujnuje.
Nie tylko braknie mi powietrza w płucach. Gdy jest ustępuje, drugie nachodzi.
Głosy, iluzje, koszmary.
Gdziekolwiek nie pójdę, za mną krok w krok coś idzie. Śledzi mnie i obserwuje, nawet jeśli śpię. Słyszę to coś.Szybko i nagle wlatuje do mojej głowy, mówiąc spokojnym, ale zarazem głębokim głosem, z przerażającym echem, które odbija się w uszach. Dźwięk moich najskrytszych lęków. Kiedy próbuję sobie w duchu wmówić, że to tylko okropny wytwór wyobraźni, znowu odpowiada. ,,Nie oszukuj".
To nie wytwór. Jeżeli tak, to czemu nadal stoję bezczynnie? Nie wmówię sobie, że jest świetnie. W jak najlepszym porządku. Słowa te wywierają u mnie zawroty głowy i mdłości. Zawsze, kiedy kogoś oszukam, iż ze mną jest w porządku, płuco skręca się tak, że brakuje mi słów i powietrza. Serce bije jak napędzone magiczną siłą, a głosy napawają mnie o krzyk.
,,Nie kłam", ,,Nie wmawiaj", ,,Nie zaprzestawaj".
Pomocy. To słowo nie wyjdzie mi z ust nigdy, chyba, że prędzej uduszę się na śmierć.
W nocy śni mi się ptak. Jeden ptak z świetlistymi skrzydłami, które zmieniają się po chwili z fioletowe płomienie. Koszmar powraca, przypomina mi przeszłość.
Podnosząc głowę z księgi, przed oczyma zaświecił mi się ten okropny napis. Riot.

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja