wtorek, 16 sierpnia 2016

Od Sunset "Spacerkiem przez życie cz.3" (cd. Diamanda)

- Brawo - powiedziałam z uznaniem, gdy światło zniknęło w deszczu drobnych, kolorowych iskierek. - Jak to działa?
- Wiesz dobrze, że białe światło składa się z 7 barw. Tęcza powstaje poprzez rozczepienie go.
- Znaczy się, robisz odwrotność mojej sztuczki? Łączysz "rozszczepione" kolory i scalasz je w kulę białego światła, prawda?
- Dokładnie - wadera powtórzyła sztuczkę. Kolejne drobne iskierki posypały się, gdy kula pękła. - Problem tylko w tym, że ciężko je utrzymać w jednej formie, dlatego tak szybko mi znikają.
- Pewnie jest zbyt duża kumulacja mocy - zastanawiałam się na głos.
- Yhm. W momencie kiedy dochodzi do fuzji, energia, jaką mają w sobie barwy kiedy je przyzywam, najprawdopodobniej podwaja się albo potraja. Taka ilość energii nie jest w stanie wytrzymać w tak małej formie przez co kula jest niestabilna, a jedyny sposób by pozbyć się tej mocy jest samodestrukcja.
 - Gdybyś zmniejszyła ilość energii jaką wkładasz w przyzwanie tych dwóch kolorowych kul, to pewnie udałoby ci się utrzymać światło na dłużej.
- Wiem. Już próbowałam to zrobić, ale efekt był ten sam. Muszę nad tym poćwiczyć.
- Ej, a może poćwiczymy kiedyś razem? Przedałaby mi się dodatkowa nauka z kimś.
- Jasne, tylko kiedy?
- Dogadamy się jakoś.
- Okej.
Pływałyśmy jeszcze przez chwilę w ciszy, aż Diamanda się odezwała.
- Nie wiem jak ty, ale ja wychodzę już z wody. Włosy mi się do oczu przykleją, muszę się wysuszyć.
Wadera wyszła na plażę i położyła się na piasku pod cieniem najbliższej palmy. Poszłam za jej przykładem i przysiadłam się obok niej oglądając promienie słońca prześwitujące przez ogromne, rozłorzyste liście palmowe. Morze szumiało łgodnie, a drobne fale rozbijały się na piasku. Zapatrzyłam się na mewy, jedne kołyszące się na wodzie, inne szybujące w powietrzu.
- Będziesz się starała o posadę Maga?
- Hmm co? - wadera wyrwała mnie z zamyślenia tym pytaniem. - Nie wiem. Może. Jeszcze się nad tym nie zastanawiałam.
- Myślę, że się na to nadajesz.
- Serio?
- Uwierz mi na słowo. A mówi ci to prawdziwy Mag.
Parsknęłam mimowolnie śmiechem.
- Ty jesteś magiem? Od kiedy? - zapytałam próbując zdławić śmiech, widząc naburmuszoną minę Diamandy.
- Jestem od kiedy tylko dołączyłam do watahy.
- Nigdy nie widziałam u ciebie wielkiego zainteresowania magią, poza zwykłymi ćwiczeniami.
- Jeszcze dużo o mnie nie wiesz - wadera uśmiechnęła się i puściła mi oczko.
- Skoro tak mówisz.
- A jak tam u ciebie? - zapytała się mnie wadera.
- W sęsie?
- No czy masz na oku jakiegoś basiora? Chociaż jak na razie nie masz zbyt dużego wyboru.
- Co? Ja? N-nie... Daj spokój - w swoim przypadku mam pewność że się zarumieniłam, a raczej zaczerwieniłam. Diamanda zobaczyła to i uśmiechnęła się szeroko patrząc wymownym wzrokiem.
- L-lepiej już choćmy, bo dzień nam się skończy, a miałyśmy też iść do lasu...
Zerwałam się z piasku i ryszyłam w stronę wyjścia z plaży. Diamanda też wstała i poszła za mną wolnym krokiem, ale przyspieszyła, gdy ja się nie zatrzymywałam, by na nią zaczekać. Miałam chwilę zanim dogoniła mnie i zrównała się ze mną, więc mogłam troche ochłonąć.
- To do którego lasu idziemy? - zapytała się mnie po chwili.
- Wybierz sobie.
- Zielony las???
- Może być.
<Diamanda?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja