- Mid wstawaj!- krzyknęła matka potrząsając mną jak jakąś lalka.
- Spóźnisz się do szkoły! - dodała po odeszła od mojego posłania. Zakończenie roku szkolnego.... Wreszcie! Po tylu miesiącach zasłużony odpoczynek... Dużo się uczyłem, wiec będę miał pochwałę dzisiaj za bycie ,,pilnym uczniem" Ale ktoś inny będzie musiał ja odebrać za mnie... Wróciłem wreszcie do rzeczywistości gdy usłyszałem jak moja mama miluteńko budzi mojego kochanego braciszka: Syneczku. Wstawaj bo cie zakończenie roku ominie! I takie bzdety. Przy wejściu do jaskini musiałem oczywiście spotkać ojca, który wrócił z nocnej zmiany zwiadowczej, który wyskoczył z ta sama gadka.
- Co tak późno wstałeś?! Marsz się umyć! Już!
- A co niby robię?!-odpowiedziałem również uniesionym głosem. On zawsze ma do mnie jakieś sapy o wszystko tylko nie do mojego brata... Ehhhh ta ciągła rutyna.. To samo drzewo, ten sam ptak śpiewa zawsze o tej godzinie na tym właśnie drzewie. Te same rośliny, ich nazwy znam na pamięć. W sumie to z zawiązanymi oczami bym doszedł do tego strumyka. Już było słychać szum, jak płynie wodą odbijając się od skały. Wreszcie po kilku minutach chodzenia przez gesty las trafiłem wreszcie na ścieżkę prowadząca wprost do mojej tajnej ,,bazy", a dalej do strumyka. Ucieszony myślą ze zaraz wykapie się w orzeźwiającej, zimnej wodzie zacząłem biec. Co raz szybciej gdy znajdywałem się bliżej ukojenia. Wreszcie pędząc jak oszalały nie zauważyłem wystającego korzenia drzewa obok . Wyrżnąłem jak długi turlając się jeszcze aż wreszcie brzuchem uderzyłem w drzewo głośno krzycząc. Na kilka sekund straciłem dech aż wreszcie usłyszałem kroki. Nie miałem nawet siły sprawdzić kto to. Ten wilk zatrzymał się na chwile potrząsając mną lekko.
- Halo? - to była z pewnością wadera, z trudem odwróciłem się twarzy aby zobaczyć kto postanowił mi pomoc. I wtedy...
- Mid! Mid obudź się!- to był głos Olivii która za wszelka cenę chciała mnie obudzić. Wpierw nie wiedziałem co się dzieje. Ten sen był taki... realistyczny, że poczułem jakby to była rzeczywistość. Jak by się to działo tu i teraz...
- MID, OBUDŹ SIĘ! - wreszcie ten krzyk wywalił mnie ze snu jakby ktoś wylał na mnie wiaderko lodowatej wody. Powoli otworzyłem oczy. Tak to ona, łatwo rozpoznać tą pomarańczową grzywkę. Wokół panowała jakby mgła która po kilku sekundach zniknęła.
- Wstawaj! - powiedziała surowszym tonem. Z jej pomocą ustałem jakoś na nogach po czym od razu złapałem równowagę.
- Ejjjj, ale muszę ci powiedzieć... - udawałem, że się zamyślam - że super było tak skoczyć! Polecam!-wybuchnąłem gromkim śmiechem.
Od bardzo dawna pozwoliłem sobie na taką euforie. Ona próbowała jeszcze trzymać się poważnej miny ale najwidoczniej jej to nie wyszło...
<Olivia?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz