Co tam się działo? Sam tego nie wiem. Postrach i Szał cały czas sobie docinali, w tym ja trochę też.
Tak mało potrzeba, aby dobrze powitać nowego na nieznanych terenach. Eh...
— Ej, a tam, kto idzie w tej pomarańczowej grzywie? — przerwałem im znienacka niekończącą się kłótnię, a obydwoje na raz spojrzeli na miejsce, które wskazałem łapą.
— O kurna, kryć się — Pan Szał totalnie wepchnął nas w jakieś dziwne, kolonce krzaki.
Pani Postrach pokazała kły i drapnęła basiora w bok, na co ten cicho syknął.
— Czy my chowamy się przed jakimiś szpiegami, że w krzaki nas wciągasz? — burknąłem szeptem, bo wiedziałem, że coś jest na rzeczy.
— Witaj w watasze. Ten idiota wciąga w krzaki każdego, kiedy przydarzy mu się okazja. Coś szybko mu się z Tobą udało — odpyskowała zgryźliwie Shadow, która nadal była wściekła.
— Bez przesady. Zrobiłem to w dobrych intencjach — parsknął brązowy basior, któremu nie przeszkadzały widocznie wieczne przekomarzanki.
— W dobrych intencjach!? Rób cokolwiek, tylko nie wpychaj wilków w krzaki, jak jakiś kryminalista! — powiedziała podniesionym, aczkolwiek, cichym głosem.
— Cicho już. Jak ochrzaniłaby Cię nasza kochana Alfusia za darcie japy, to byłaby tylko i wyłącznie Twoja wina — ten nie dawał za wygraną, wiecznie znajdując pretekst na wszystko.
To się nazywa byciem w watasze? Podzielam z tymi nieznajomymi wilkami dosłownie dziesięć minut, a już boli mnie głowa. Dalej przysłuchiwałem się ich kłótniom, nawet ciekawie było być uczestnikiem, albo raczej widownią, ich kabaretu. Boże... Może już stąd wyjdziemy? Możliwe, że to całe "śmiertelne zagrożenie" właśnie odeszło. Wystawiłem głowę spomiędzy krzaków i rozejrzałem się wokół. Nic, pustka. Podrapałem się w przednią łapę. Potem po drugiej. Chwila... Co mi jest...?
Znowu wepchnąłem głowę między dziwaczne liście krzewu i spojrzałem na swoje ciało, losowo na grzbiet.
— WEPCHNĄŁEŚ NAS DO BLUSZCZU, BARANIE! — wrzasnąłem, kiedy ujrzałem na moim ciele mnóstwo malutkich krostek. Obydwoje popatrzyli się na mnie ze skwaszonymi minami, potem sami na siebie. Miny na obydwóch twarzach automatycznie zrzedły.
Na raz wyskoczyliśmy z krzaków z przeraźliwie głośnym echem krzyku Pani Postrach, która właśnie zaczęła tryskać jadem na Pana Szał (nie mogący przestać się drapać).
<Shadow, Discret?xDD>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz