Nie pozostało mi nic innego jak się przejść, nawet jak na ten okropnie upalny dzień, nie udało mi się siedzieć w jaskini. Postanowiłem obrać kierunek rzeki, która upływa do zatoki. Podobno są tam piękne widoki, które roztaczają się jeszcze kilometr od ujścia, a charakteryzują się wapiennymi ogromnymi szczytami, które wystają z nad wody. Brzmi dosyć zachęcająco, co nie?
Byłem dostatecznie zziajany z powodu wysokiej temperatury, więc musiałem czym prędzej zażyć kąpieli w chłodnej wodzie. Dobrze mi to zrobi, mimo, że jestem dosyć chorowity i możliwe, że zimniejsza woda może znowu wywołać u mnie jakieś złośliwe choróbsko. Jakby się tak zastanowić, od szczeniaka rodzice nie pozwalali mi na za wiele, więc też nawet nie zdążyłem się od małego zahartować, pomimo, iż jestem wilkiem.
Wychodząc zza gęstych, porośniętych całymi rzędami dojściami do brzegu zarośli, w końcu dosięgnąłem delikatnie chłodnego piasku. Wychylając się zza pałek wodnych, zobaczyłem rzekę w całej okazałości. Z opowieści wilków nie wydaje się być taka szeroka i nawet płytka. Na pierwszy rzut oka można było przez krystalicznie czystą wodę, szeregi brązowych kamieni i skał, obejmujących całe dno, a w niektórych miejscach przepływające ryby. Obserwowałem ich całą ławicę do momentu, kiedy nie zniknęły mi one z oczu. Podszedłem do źródła, by móc napić się z niego wody, po czym obejrzałem się w obie strony. Po moich obu bokach ciągnęła się wąska, piaszczysto kamienna plaża, a tuż za moimi plecami, tak jak też po drugiej stronie jeziora, widać było olbrzymie drzewa, co niektóre zwisające nad nurtem rzeki. Oglądając się jeszcze raz, dojrzałem kilkadziesiąt metrów stąd, malutką i kamienistą zatoczkę. Bez zastanowienia wybrałem się w jej kierunku, jednocześnie zabawnie odciskając ślady łap na piasku. Zastanowiłem się na chwilę, dlaczego cały czas mam wyczarowane skrzydła na grzbiecie, nawet jeśli idę, to nie pomagają mi nawet trochę w ten upał. Chwila. Może jednak? Wtedy rozwinąłem swoje śnieżnobiałe skrzydła i zrobiłem sobie z nich mały daszek. Kto inny jak nie ja wymyśla takie kombinacje, tylko by uniknąć słonecznych promieni? Nie dla mnie takie upały. Kiedy jeszcze bardziej zbliżyłem się do zatoczki, ujrzałem beżową waderę, która właśnie z przed chwili wyszła z rzeki i położyła się na brzegu.
— O, cześć! — krzyknąłem z drugiego końca zatoki wyłożonej kamieniami, a jasnowłosa od razu postawiła uszy i spojrzała w moim kierunku. Niepewnie pomachałem w jej stronę skrzydłem, a ta trochę zmieszana nie odkrzyknęła nic. Właściwie ja też bym się wystraszył białego ducha wyskakującego znikąd. Złożyłem swoje skrzydła i podszedłem bliżej niej, a ta wstała i usiadła na żwirowym piasku.
— Umm... Cześć — odpowiedziała, kiedy znalazłem się już przy niej.
— Jesteś tutaj nowa? Myślałem, że spotkałem już wszystkie wilki w watasze, a tutaj nagle widzę Ciebie — zapytałem uśmiechając się delikatnie, a ona już odzyskała pewność siebie.
— Tak, co dopiero dołączyłam — skinęła głową, a ja również nią pokiwałem, patrząc w lewą stronę.
— To dobrze, że coraz więcej nowych twarzy tutaj widzę. Jak masz na imię? — znowu odwróciłem się ku niej.
Właściwie zawsze potrafiłem nawiązywać moje znajomości, ale nie zawsze wilki poznawały moją prawdziwą stronę. Wiele z nich po samym wyglądzie i wyrazie twarzy brały mnie za cwaniaczka, na który wszystko sobie pozwala. To oczywiście nie jest prawda, chociaż może się tak zdarzyć, kiedy tylko mam co do tego powód. Poza tym, sama Olivia mi mówiła, że mój ton głosu jest bardzo bezpośredni i nie wie czasem, czy ma moją wypowiedź odebrać jako wyrzut czy coś jeszcze gorszego. Hym... Właściwie nadal jak nastolatek? Oby tylko nie odstraszył samym moim wyrazem twarzy, czy lanserskim uśmiechem następnego wilka.
— Jestem Sheriss, a ty? — odpowiedziała od razu z nutą niezwykłej powabności w głosie.
— Vernon — odparłem z uśmiechem, podając jej jednocześnie przednią łapę.
Wadera ostrożnie swoją do mojej, a ja przybiłem jej sukcesywnie żółwika.
— Wskoczysz jeszcze raz do wody? W taki upał ja prędzej się usmażę, jak nie wejdę się schłodzić — wywinąłem oczyma, myśląc w duchu "spadaj stąd słońce".
— Właściwie drugi raz mi nie zaszkodzi — rzekła, jednocześnie wstając z ziemi. Ja w tym czasie odwróciłem się szybko i biegiem wpadłem do wody, zanurzając się cały jednocześnie. Przy zatoce jednak woda była głębsza niż myślałem, więc odpłynąłem trochę dalej na mieliznę, gdzie na środku rzeki była mała wysepka. Płynąłem na plecach, oglądając się na Sherris, która już poszła z moje ślady. Znowu przewróciłem się na brzuch, teraz przyspieszając, by dotrzeć na płyciznę.
— Pierwszy! — krzyknąłem zwycięsko, patrząc na waderę, która co dopiero dopłynęła na wyspę. — Jakbyś tylko poczekał, to miałabym szansę wygrać — chrząknęła jednoznacznie, a ja odwróciłem od niej wzrok. Wtedy poczułem, jak oblewa mnie duży strumień wody.
— Dlaczego to zrobiłaś?! I do tego jeszcze ze skrzydła? — przez chwilę czułem nagłą chęć, by się zemścić za ochlapanie, ale się powstrzymałem z tego względu, że nie wypada robić bitwy z nowo poznanym wilkiem.
— To akurat było przypadkowo — może to prawda, może nie, ale zapamiętaj, że jak jeszcze lepiej Cię poznam również pobawię się w ochlapywanki.
<Sheriss?xD Zupełnie brakuje mi weny ;-; Vernon zawsze jest taki zmienny i zaczepny, don't worry :')>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz