sobota, 27 sierpnia 2016

Od Diamandy "Cześć, to ja, Meri cz. 4" (cd. Meredith)

Dzień jak co dzień, jedyna różnica, to nieobecność Hecka. Przeprowadził się do Alexy i tyle go widziano. Ciekawa sprawa, w sumie cieszę się jego szczęściem i też szczęściem Alexy. Zabawnie jest być przyszłą szwagierką najlepszej przyjaciółki. Sprawa zmiany lokum Hecklera wiązała się też ze sporym przemeblowaniem w jaskini. W końcu było gdzie postawić tą nieszczęsną perkusję Dergora, o którą się wiecznie potykałam i nie będzie już komu na to narzekać. Może się zdawać, że bez wielkiego braciszka będzie trochę lżej tu mieszkać, mniej cichych awantur, mniej wywalania oczami, ale wiadomo - zmiany zawsze są dziwne i nawet takiej gburowatości może zacząć brakować. Kiedy tak rozmyślałam siedząc pośród moich pozgniatanych kartek z nieudanymi szkicami, przyszła mi myśl, iż dość się już dziś nasiedziałam w środku. Promienie nie wpadały już bezpośrednio do mojej części jaskini, więc mogłam być pewna co do dawnego zakończenia południa. Poderwałam się z miejsca, strzepnęłam z futra okruchy grafitowych rysików i szybciutko opuściłam chłodną jaskinię. Jejku, na zewnątrz było goręcej niż mi się zdawało. Wyciągnęłam wielobarwną grzywkę zza ucha, żeby osłoniła mi biedne, nieprzyzwyczajone oczy, przed słońcem.  Wesoło podskakując na ścieżce rozglądałam się na wszystkie strony. Niezwykle łatwo jest przykuć moją uwagę, jak się okazuje. Przystawałam i patrzyłam to na ptaki, to na kwiaty, to na jaskinie innych wilków... Wymieniać, co obserwowałam, można by jeszcze długo. Zerkałam z przyzwyczajenia w niebo, nie było zupełnie czyste, jednak nic nie przysłaniało słońca. Odpływając, zajęta widokiem pierzastych chmur, ruszyłam dalej przed siebie. Z zamyślenia wyrwało mnie zderzenie z innym wilkiem. Potrząsnęłam głową przerzucając tęczową grzywkę na bok. Wpadłam na jakąś waderę z długimi włosami.
- O... przepraszam - usłyszałam.
- Jejku, to moja wina - roześmiałam się.
- Wybacz, nie patrzę gdzie idę - to  była prawda, w ogóle nie skupiłam się dokąd zmierzam, chmury były zbyt fascynujące. Jedna wyglądała jak babeczka, zabawne co?
-Jesteś nowa nie? Ja jestem Diamanda, miło mi poznać - dodałam szybko wyciągając łapę przed siebie w geście przywitania.
- Mi też miło - odparła wadera podając mi swoją. -Meredith.
- Dużo terenów już widziałaś? - zapytałam wesoło.
- Nie za bardzo, raptem kilka - mruknęła.
- Oprowadzić cię trochę? Pokazałabym ci te najładniejsze zakątki, wiesz.
- W sumie....-zastanowiła się Meri. Fajne zdrobnienie, heh. - Czemu nie?
- Super! - ucieszyłam się. - Chodź za mną - ruszyłam w kierunku Wyżyn Polnych, chciałam pokazać nowej koleżance Zatokę, ale nie tylko. Wilczyca z uśmiechem poszła w tym samym kierunku, co ja.
- Długo jesteś w Nuit Solitaire? - zapytała po drodze.
- Można tak powiedzieć. Mieszkam tu z moimi braćmi, Dergorem i Hecklerem. Koniecznie zapoznaj się z nimi kiedyś.
- Pomyślę nad tym - powiedziała.
Pokiwałam, że rozumiem i na chwilę rozmowa się skończyła. Byłyśmy w końcu na wspomnianych wyżynach, uwielbiam to miejsce. Słońce było niebezpiecznie blisko Cumulusów, jednak na szczęście wciąż przyjemnie grzało, gdyby nie lekki wiatr powiedziałabym, że po prostu paliło. W oddali widać było drzewa, zdaje się iglaste. Jak tak patrzyłam wokół wróciło mi nieprzyjemne wspomnienie. Bardzo nieprzyjemne... Wróciło mi jak szłam tędy z Alexą będąc duchem, bezbronnym niewidocznym dla nikogo duchem. Przeszedł po mnie widoczny dreszcz na tą myśl. To było dawno, muszę się z tego otrząsnąć!
- Coś nie tak? - Meredith spojrzała na mnie.
- Wszystko w porządku - powiedziałam i skupiłam się na chmurach ponownie. Pomogło, moją głowę znów zajęło przypisywanie chmurom, co która przypomina. Jedna wyglądała jak kaczka, kolejna jak koń, następna jak drzewo. Niestety zapomniałam czym się kończy łażenie skupionym na niebie, w moim przypadku. Schodziłyśmy akurat z górki, a ja nie zauważyłam sporawego kamienia na drodze, potknęłam się, fiknęłam kozła i stoczyłam się po trawie na dół. Zakręciło mi się w głowie, świat wirował jak szalony. Meri podbiegła do mnie i pomogła mi wstać.
- Dzięki - westchnęłam. - Ale jestem fajtłapa. O, popatrz - wskazałam na trawę, szybko zapomniałam o upadku.
- To dmuchawiec - powiedziała wadera. -Co w tym nadzwyczajnego?
- Dmuchawce spełniają marzenia -nachyliłam się nad puchatą główką.
- Chyba nie rozumiem co masz na myśli -powiedziała nowa wilczyca po chwili.
- Trzeba pomyśleć życzenie i mocno dmuchnąć - wyjaśniłam. - Tam, skąd pochodzisz, nie mówi się tak?
Pokręciła nosem. Ciekawe skąd w ogóle pochodzi Meri, ale stwierdziłam, że nie będę tak jej wypytywać o wszystko od razu.
- Spróbujesz? - zerwałam dmuchawiec i popatrzyłam na wilczycę.
- No nie wiem - mruknęła.
- Co ci szkodzi? - roześmiałam się.
<Meredith? Zakumplujemy się?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja