Kto to jest?! - wrzasnęłam w myślach. Ogromy wilk stał i patrzył na nas. Mnie już totalnie wmurowało. Hecklera chyba też. Staliśmy tak z.... 15 minut?
- U... Uciekamy? - wyszeptałam.
- Tak. Na trzy. Raz... Dwa... - rzucił cicho Heckler.
- ...TRZY! - krzyknęłam i rzuciłam się do tyłu.
Biegłam ile sił w łapach. Mój ukochany tak samo. Słyszeliśmy dyszenie i obijanie się o ściany. Wielki wilk ruszył za nami w pogoń. Oczywiście coś musiało pójść nie tak. Drzwi przed nami zamknęły się. Teraz jedyna droga prowadziła do... Tego wilka. Chwilę później otworzyło się inne przejście. Nie czekaliśmy na mutanta-wbiegliśmy do środka. Było słychać jak za nami biegnie - tupał ciężko. Nagle rozbolał mnie brzuch. Czemu to się musi dziać w najgorszych możliwych momentach?! Przez ten okropny ból,potknęłam się i upadłam. Brzuchem o wystającą skałę. Pisnęłam. Heck zatrzymał się. Łzy bólu napłynęły mi do oczy. Bolało coraz bardziej.
-Poniosę cię! - rzucił zdesperowany Heck.
-Jestem... Za ciężka... - wydyszałam.
Mutant byl coraz bliżek. Kiedy był tuż - tuż, zamknęły mu się drzwi pod nosem. Zgięłam się w pół łapiąc za brzuch.
-Nie powinno tak... Być...
Miałam pewne podejrzenia... Nie, Alex, NIE! Na pewno tak nie jest - wmawiałam sobie. Heck przerażony nie wiedzial co robić. Dał mi parę ziół przeciwbólowych. Przytuliłam się do niego. Zaczekaliśmy aż środek zacznie działać. Dopiero wtedy ruszyliśmy. Heck zaczął się obwiniać.
- To nie jest twoja wina.... Nie przewidziałeś tego... - powiedziałam.
- Ale mogłem gonić tego chochlika sam. Albo sobie odpuścić tę mgławicę - rzucił wściekły na samego siebie. Szliśmy powoli. Nagle z ścianą dało się słyszeć drapanie pazurów. Położyłam po sobie uszy, Heck przyjął postawę obronną. Jednak drapanie po chwili ustało. Wtem przesunęła się któraś ze ścian, ukazując jakiś napis. Znowu.
- "Dwa kroki w górę i jeden w dół. Zapamiętaj to, nim skończy się żywot twój." - przeczytał Heck na głos. - Przecież to nie ma sensu!
- Zawsze jest jakiś sens, nawet najmniejszy... - Westchnęłam. - Musimy uważać. Niedaleko może być pułapka.
Basior pokiwał głową. Szliśmy obok siebie. Nagle zawiał chlodny wiatr. Niósł ze sobą woń kwiatów. Westchnęłam. Zatęskniłam za powierzchnią. W tym momencie coś obok mnie warknęło. Odwróciłam się w tamtą stronę. Z ciemności wyszedł wilk wampir. A Heck'a.... Nie było. Podkuliłam ogon.
-Boisz się Alexo? - zapytał wampir.
- Chciałbyś, co? Walczę z wami od dzieciństwa - odwarknęłam.
- Ach... Szkoda, że nie obroniłaś kochasia.
- Co mu zrobiłeś?! -krzyknęłam.
- A co cię to? Smutno stracić kogoś bliskiego, prawda?
Zaczął się zbliżać. Miałam takie dziwne wrażenie.... Coś mi tu nie pasowało.
- Co ty możesz wiedzieć o uczuciach...
Byl już bardzo blisko.
- Wiem tyle co ty.
Wtedy mnie olśniło. A więc to mi nie pasowało...
- Zaraz. Przecież ciebie tu nie ma. Heckler miał halucynacje, ja też pewnie teraz mam. Nawet jeśli nie, to twoje miejsce ukrycia nie ma sensu. Owszem, jest tu ciemno, ale nie ma pożywienia. Jeśli byś tu mieszkał, nie wydostałbyś się na zewnątrz. A bez krwi byś umarł.
Wampir warknął. Nagle otworzylam oczy. Nade mną stał Heck.
- Huh...?
- Wybacz. Musiałem się uderzyć, żebyś się ocknęła. Chodziłaś, warczałaś, mamrotałaś coś....
- Nie szkodzi - mruknęłam. - Chodźmy już. Mam dość tego miejsca, chcę do domu.
Heck pokiwał głową. Pewnie sam chciał się znaleźć w domu... Nie przeszliśmy jakiejś sporej odległości. Kawałek dalej, była pułapka, o której wczesniej była mowa... Schody. Jedne prowadziły w górę, drugie w dół. Oboje pamiętaliśmy słowa zagadki. Zaczęliśmy myśleć, podawaliśmy swoje propozycje. W końcu się wkurzylam. Ruszyłam biegiem w stronę schodów.
- Alex, czekaj! - krzyknął Heck.
Pf. Wskoczyłam na drugi schodek od dołu. Basiorowi kazałam na pierszy schodek prowadzący w dół. Posłuchał. Odczekaliśmy chwilę, ale nic się nie stało - nie było pułapki. Heck zszedł po schodach. Okazalo się, że na dole były schody prowadzące do góry.
- Na to samo wyjdzie - rzucił.
Pokiwałam głową. Ruszyłam po schodach w górę. Znów idziemy w ciemną otchłań, która może poprowadzić nas do zguby...
<Heck?>
niedziela, 4 września 2016
Od Alexy "W kamiennym labiryncie cz. 4"(cd.Heckler)
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz