środa, 31 sierpnia 2016

Od Dergora "Muszę zacząć działać cz. 2" (cd. Olivia)

Po drodze do jaskini wraz z moim nowym towarzyszem trochę opowiedziałem mu o sobie, o mojej rodzinie itd. Słuchał moich historii, ale jedynie potakiwał jakby niezainteresowany, przyjmował to wszystko jakby ktoś mu mówił, że wilk ma cztery łapy. Liczyłem też trochę na usłyszenie czegoś od niego, niestety zawiodłem się. Jak skończyłem moją gadaninę nie odzywał się.  Fakt faktem, Bill wciąż mnie trochę jakby przeraża, czuję się nieswojo kiedy jest tuż obok mnie. Zdaje się, że powodem nadal jest fakt, iż nigdy nie wiedziałem o istnieniu stworzeń takich jak on. Chciałem iść już spać, jak dotarliśmy, ale przed tym powiedziałem towarzyszowi gdzie są moje zapisane ostatnie utwory na instrumenty klawiszowe jakby chciał się zapoznać z moją twórczością. Powiedział, że albo będzie tu w jaskini, albo jakieś dwadzieścia mil stąd. Nie zrozumiałem o co mu chodziło i tylko padłem na posłanie.
*****
To chyba była najkrótsza noc w moim życiu. Nie mówię tu o tym, że minęła szybko, gdzie tam. Po prostu spałem wyjątkowo mało, chyba raptem z dwie godziny. Za dużo wrażeń po prostu jak dla mnie. Znalazłem sobie inne zajęcie niż bezsensowne leżenie na posłaniu, zamiast tego, siedziałem przed fortepianem ukrytym pod naszą częścią jaskini w jakby małej piwniczce. Stąd mogłem mieć pewność, że nie zakłócę nikomu snu. Na wpół przytomny naciskałem kolejne klawisze instrumentu starając się wychwycić dźwięki na jakąś nową kompozycję. Istotnie, robię ostatnio dużo utworów we współczesnym stylu, ale teraz chciałem ponownie usłyszeć coś bardziej klasycznego w swoim wykonaniu. Przede mną stał plik kartek z pięciolinią, ale za kluczem wiolinowym zapisałem jedynie dwie nuty, odpowiedniej trzeciej nie mogłem znaleźć, a już o akordach szkoda gadać. Uderzyłem łapą zdenerwowany w klawisze, usłyszałem przeraźliwe wycie kilku z nich i oparłem głowę o fortepian. Oto jaki ze mnie kompozytor, trzech nut nie zapiszę do nowego utworu. Nagle odskoczyłem zaskoczony widokiem Billa, który bez ostrzeżenia pojawił się za mną.
- Weź ostrzegaj jak tak robisz - prychnąłem.  Niepowodzenie nowej kompozycji popsuło mi humor.
- Jasne, jasne - wywrócił okiem. Dostrzegłem, że trzyma w rękach moje gotowe utwory.
- Przejrzałeś te, co ci mówiłem?
- No przejrzałem - podleciał bliżej mnie. - I nie mam pojęcia jak według ciebie to wszystko się kupy trzyma.
- Co?! - zerwałem się z miejsca. - O czym ty gadasz?!
- O tym... czymś - pacnął ręką kartki. - Ja na twoim miejscu bym tego w ogóle nie zapisywał - parsknął śmiechem duch. - Jeśli już chcesz żeby to tak wyglądało, w tym trzeba by poprawić od drugiego taktu... - wskazał palcem, ale nie nie pozwoliłem mu dokończyć.
Warknąłem głośno i rzuciłem się w jego stronę żeby wyrwać z jego łapsk moje dzieła, ale szybko przeleciał mi nad głową i znalazł się za mną. Krytykuje i chce poprawiać, jeszcze czego. Co jak co, ale jak mowa o mojej twórczości muzycznej, jestem bardzo wyczulony na głupie gadanie kogoś, kto nie ma pojęcia o czym mówi.
- Taki jesteś mądry? - oburzyłem się. - Wszystko tu jest dobrze dopasowane, nic nie trzeba poprawiać. Umiałbyś lepiej te utwory obmyślić?
- Zobaczysz - mruknął bez wyrazu.
Wypuścił moje kartki z nutami, ja skoczyłem w ich stronę żeby je szybko wszystkie złapać, a on przybrał formę wilka i usiadł przed klawiszami. Wyprostowałem się pozbierawszy moje twory i patrzyłem na niego pewny, że tylko mnie czaruje i naprawdę wcale się na tym nie zna. Moje oczy i wyraz pyska mówiły "no dawaj" . Bill zaczął grać, a właściwie uderzać w fortepian. Oniemiałem, muzyka chociaż trochę znajoma jakby sama wybrzmiewała z wnętrza instrumentu otrzymawszy nowe życie. Melodia była raz szybka i dynamiczna, a raz spadała na spokojną, fantazyjną, momentami melancholijną. Dźwięki zdawały się otaczać mnie zewsząd, kolejne brzmienia budowały napięcie, żeby po chwili rozpłynąć się w ciszy, którą usłyszałem dopiero po chwili, tak wciągnęło mnie słuchanie tego zjawiska. Jak już miałem pewność, że to koniec tego popisu, popatrzyłem wielkimi oczami na mojego nowego towarzysza.
- To jak? Posłuchasz moich rad?
- Eeee.....
- Kiedy to napisałeś? - odwrócił się na taborecie w moją stronę. - Zaraz po tym jak dowiedziałeś się, że nie masz szans u Alexy?
- S... skąd ty to...? - wydusiłem zaskoczony.
- Nie zadawaj głupich pytań, ani teraz ani nigdy - odparł. - Nie słuchałeś tego utworu później już nie?
- Wydał mi się perfekcyjny. Opowiadał dźwiękiem historię... Myślałem, że... - spuściłem wzrok.
- To się nazywa pryzmat emocji - oparł się o fortepian. - Zmień metrum, to nie pasuje. Pierwszy takt jeszcze może zostać, drugi trzeba skreślić i kolejne też, szósty jeszcze ma coś na swoją obronę, siódmy gryzie uszy, a ósmy....
- Nie chcę teraz tego wysłuchiwać - przerwałem mu.
- Spoko - rzucił duch w odpowiedzi.
Przysiadłem na zimnej podłodze z głośnym westchnięciem. Podobno artyści tworzą najlepiej jak cierpią. Pisałem ten ostatni utwór z przekonaniem, iż to będzie coś fenomenalnego. Przykra prawda dobija, bardzo mocno.
- Skoro tak, możesz już iść do Olivii - Bill przerwał moje zamyślenie.
- Co? - popatrzyłem na niego średnio ogarniając co mówił.
- Podobno miałeś pomóc Alfie w rozwiązaniu tajemnicy.
Zerwałem się i wyskoczyłem na górę. A niech mnie, ile ja tam na dole siedziałem?! Prawie cała jaskinia była już zalana złocistymi promieniami Słońca, musiało być już dawno po czasie, o którym planowałem wyjść. Wybiegłem na zewnątrz i popędziłem w stronę jaskini Alfy. Spodziewałem się, że Bill będzie leciał obok mnie czy coś, ale nie. Został w jaskini? Mam nadzieję, że nie dorwie się do moich kolejnych utworów pisanych pod wpływem emocji, bo jeśli tak... Ych, lepiej nie myśleć. Zanim dotarłem do jaskini Alfy, spotkałem Olivię na ścieżce.
<Olivia?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja