- Nie wiem... jak na to... wpadłam - wysapałam.
- Grunt, że zadziałało - odparł Heck patrząc na zamknięty fragment korytarza. Przekręcił głowę zainteresowany, tym co ujrzał. Na kamiennych drzwiach widniały jakieś symbole i zaznaczony zygzak. Wywróciłam oczami i usiadłam pod ścianą. Nie chcę żeby to dalej się działo, chcę wyjść, chcę spokoju, kto wymyślił i zbudował takie koło zagłady?!
- Na co tak patrzysz? - zapytałam w końcu, mój ukochany nie spuścił wzroku z tamtego zamknięcia korytarza..
- Musimy iść do centrum tego labiryntu - rzucił. - Tu zaznaczyli drogę.
- O czym ty mówisz?! Teraz nagle chcesz szukać tu nie wiadomo czego?!
- Nie denerwuj się... Zaszkodzi ci jeszcze. Nie obchodzi mnie nic co tu można znaleźć poza wyjściem. Chcę tylko znaleźć wyjście. W centrum może ono być!
- Skąd możesz mieć pewność? - warknęłam.
- A co nam pozostaje? - odwrócił się od kamiennych drzwi.
Otworzyłam pyszczek żeby coś powiedzieć, ale nie wydałam żadnego dźwięku. Nie znałam odpowiedzi, wygląda na to, że musimy tam iść. Heckler podszedł do mnie i przytuliłam go ze łzami w oczach.
- Idziemy... - powiedziałam cicho.
- Boisz się? - zapytał.
- Nie... wiem... - puściłam go.
- Będzie dobrze - połaskotał mnie łapą, nie wytrzymałam i zachichotałam.
- Przestań!
- No dobra - uśmiechnął się i ruszył przed siebie. - Poprowadzę, mam dobrą pamięć.
******************
- Opowiadałem ci już jak Diamanda kiedyś przypadkiem pozmieniała kolory eliksirów taty? - zapytał Heck przerywając nieprzyjemną ciszę podczas marszu ciemnymi korytarzami.
- Nie, tego akurat nie - zaśmiałam się. Basiek miał dobry pomysł, lepiej nie zaprzątać sobie głowy lękami i niepewnościami, nawet jak sytuacja wygląda tak fatalnie. - Jak to było?
- Miała wtedy jakieś sześć miesięcy. Tata później pomylił eliksir na sen z eliksirem przemiany. Nie wypił dużo, ale przez tydzień chodził z ogonem koguta zamiast własnego. Nawet raz zapiał.
Parsknęłam śmiechem.
- Poważnie?
- Mówię jak było. Zabronił nam się śmiać, szkoda, że wtedy brakowało mi poczucia humoru.
- Pamiętasz jeszcze jedną taką historyjkę?
- No nie wiem... Musiałbym trochę poszperać w pamięci.
Dotarliśmy właśnie do centrum. Z ulgą mogłam stwierdzić, że nie trafiliśmy już na żadne pułapki. Heck to widocznie niezły nawigator. Weszliśmy do olbrzymiej okrągłej sali z wysokim kulistym sklepieniem. Pazury naszych łap stukały o gładziutki marmurowy bruk, który wręcz nie pasował do surowego wyglądu wszystkich korytarzy. Na tej lśniącej podłodze wymalowano idealną replikę planu labiryntu. W centrum gigantycznego pomieszczenia był ogromny, wysadzany drogimi kamieniami filar, który się obracał co jakiś czas wraz z całym sufitem. Poza tym wejściem, przez które weszliśmy, po przeciwległej stronie okrągłej sali było jeszcze jedno. Ściany obrastała roślina podobna do bluszczu, ale jej liście były ostro zakończone i miała czerwononiebieskie kwiaty. Dobrze, że był tu jakiś wiatr i nie musiałam użyć mocy, nie było wątpliwości, stąd wychodził ogłupiający zapach.
- Też czujesz się tu taka mała..? - usłyszałam trafne pytanie Hecka.
Nie odpowiedziałam nic, zbyt przytłaczało mnie to miejsce. Sprowadzało na myśl jakieś pradawne sanktuaria o niezwykłych nieodkrytych tajemnicach. Ostrożnie zbliżyliśmy się do filaru. Po jego czterech stronach znajdowały się cztery żelazne panele z jakimiś... przyciskami? Mój ukochany przyglądał się drogim kamieniom. Każdy z nich miał taki sam kształt i idealnie gładkie, wypolerowane ściany. Obeszłam filar i zatrzymałam się zaskoczona tym, co zobaczyłam za nim. Moim oczom ukazały się szkielety czterech wilków. Pierwszy (basior) i drugi (też basior) widocznie zginęli wcześniej, leżeli w pewnej odległości od siebie, za to pozostałe dwa (basior i przygniatająca go wadera) nie zdążyli rozegrać porządnej bitwy, oboje zginęli wgryzieni w siebie.
- Heckler! - zawołałam.
Basior szybko przybiegł do mnie i również popatrzył na pozostałości po wilkach.
<Heckler?>
niedziela, 18 września 2016
Od Alexy "W kamiennym labiryncie cz. 6" (cd. Heckler)
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz