To była na prawdę burzowa noc , leżałam właśnie w jaskini obok jednego z moich trzech braci , najstarszy to Eframi , potem jest Kari a najmłodszy którego zawsze pilnie strzegę: Nial .Leżałam koło Eframiego , obok niego zawsze mogłam czuć się bezpiecznie , na zewnątrz panowała okropna burza która uniemożliwiała mi zmrużenie oka. Po kilku godzinach leżenia i patrzenia na robaka biegającego po jaskini udało mi się zasnąć. Śniło mi się że biegnę po łące pełnej pięknych kwiatów i mniszków lekarskich które strącałam łapą a one wypuszczały z ciebie biały puch , wszystko było piękne.Po chwili ujrzałam niebieskiego motyla pobiegłam za nim kawałek drogi po czym znalazłam się w wielkiej nicości . Zaczęłam chaotycznie rozglądać za wyjściem , moją uwagę przykuło malutkie światełko które z każdą sekundą zaczęło robić się co raz większe i wydzielać z siebie nieznośne ciepło , zaczęłam uciekać jednak to niewiele zdziałało . Biegnąc najszybciej jak potrafię potknęłam się..o tak właściwie sama nie wiem o co , w końcu panowała całkowita ciemność. W każdym bądź razie zaczęłam spadać , coraz szybciej , ujrzałam pod sobą kolejne przejściem gdy wpadłam do niego momentalnie się wybudziłam. Ociężale wstałam , leżałam na środku wydeptanej,leśnej ścieżki .Dość bardzo zdezorientowana zaczęłam obserwować otoczenie. Gdy tylko się obróciłam ujrzałam przerażający widok: Czarne , połamane dymiące drzewa , porozbijane jajka ptaków , uciekające zwierzęta i wielką ,rozjaśnioną płonącym ogniem chmurę dymu . Zrozumiałam że tam jest moja jaskinia, nie mogłam uwierzyć że to się dzieje , czym prędzej popędziłam w stronę płonącego lasu z trudem omijając walące się drzewa i buchający ogień. Trawa była niezwykle gorąca i parzyła moje łapy jednak ja nie miałam nawet czasu o tym myśleć, zatrzymałam się gwałtownie przy jaskini , była pusta. Patrzyłam się na nią jakby czekając na jakiś cud który przywróci mi rodzinę, z szoku wyrwały mnie duszące opary dymu które wymusiły moją ucieczkę. Już mniej uważnie a bardziej z łzami w oczach udałam się do bezpiecznego miejsca , właśnie tam gdzie się obudziłam.
- Mamo! Eframi! Kari! Nial! -wołałam rozpaczliwie, nagle zapanowała martwa cisza , zwierzęta przestały nawoływać się , tupać kopytami tudzież łapami . Wszędzie w okół mnie cisza , spokój i pustka .Zaczęłam rozglądać się zdezorientowana, usłyszałam szelest w krzakach i natychmiast obróciłam się warcząc do rośliny. To był mały smok, niebieski z małymi rogami i wielkimi jak na jego rozmiary skrzydłami.
- ... cześć . - Powiedziałam niepewnie.
- Roar! - smok zaryczał do mnie dość nieudolnie.
- To ciebie wszyscy się tak bali? - powiedziałam do siebie.
Martwą ciszę przerwał niezwykle potężny ,donośny ryk . Spojrzałam w górę , po niebie szybował ogromny smok wyglądający bardzo podobnie do tamtego malucha , jednak on był mocno czerwony z pomarańczowymi wzorami na ciele. Mimo tego że stworzenie wzbudziło we mnie zachwyt to także niezmierną złość, jednak taka jest natura smoków . Niektóre z nich zabijają zwierzęta paląc je żywcem . Mimo tego to dziwne że bo takim deszczu las spłonął . Smok wyraźnie posiadał ponad 300 lat na karku więc jego ogień był niezwykle potężny. Najwyraźniej nie miał tego w zamiarze , i najwyraźniej szukał tego małego smoka.
Wylądował na ziemi , postanowiłam nazwać je Blue i Samari. Smoczyca - Samari uchyliła się i pozwoliła wejść małemu smoczkowi na grzbiet gdzie znajdowała się gromadka większych i mniejszych smoków . Gdy zniknęli już za horyzontem zaczęłam rozmyślać co zrobić.
Co z moją rodziną? Czy ją kiedykolwiek odnajdę? nie wiem, na razie wiem jedno: Muszę znaleźć kryjówkę.
C.D.N
Brak komentarzy
Prześlij komentarz