- Co masz na myśli? - obrzuciłem mojego towarzysza, w wilczej formie, zainteresowanym spojrzeniem.
Koło Billa pojawił się bardzo długi pergamin. Duch szybkim ruchem złapał go obiema łapami, na jego oku zjawił się monokl i złoty "basior" powiedział:
- Diama została porwana przez - tu zerknął na pergamin jak na jakąś ściągawkę. - Diamentoskrzydłego Gryfona.
Kątem oka zauważyłem, że Sunset nie miała pojęcia co zrobić ze zdjęciem Billa, więc ukradkiem wcisnęła je pod stojącą nieopodal gitarę. Tymczasem mój towarzysz kontynuował:
- Teraz trochę historii - popatrzył chwilę na młodą wilczycę. - Wiem, że nie uczyli was o tym, szkoda - chrząknął i zaczął czytać. - Więc.. Owy gryf był ukryty przez wieki, tak samo ukryte były dwa artefakty, Złoty Kostur pozwalający na kontrolowanie mitycznego stwora i Srebrny Kompas pozwalający na odnalezienie go. Stosunkowo niedawno jakiś farciarz...
- Bill! - przerwałem duchowi. - Streszczaj się!
- Weź, weź - wykonał łapami jakiś nieokreślony gest. - Mogę cię zapewnić, że mamy czas - pokazał na zegar na ścianie. - A ta historia jest w obecnej sytuacji ważna.
Zaraz.... ja nigdy nie miałem zegara w jaskini! Nie komentowałem już więcej zmieszany.
- Mów dalej - poprosiła Sunset.
- Yhym.. - przetarł łapą pergamin. - Stosunkowo niedawno jakiś farciarz odnalazł kostur. Zadał sobie trud odnalezienia i gryfa, co mu się z niemałym trudem udało. Tymczasem innemu wilkowi w łapy trafił kompas. Aczkolwiek ten, nie miał wówczas pojęcia do czego to służy. Jednak wciąż go posiada i teraz może nam pomóc.
- To idziemy - zerwałem się z miejsca i chciałem wybiec z jaskini, ale potknąłem się o coś i boleśnie wylądowałem na podłodze.
- A wiesz dokąd iść szerloku? - usłyszałem nad sobą.
Podniosłem się potrząsając głową, otrzepałem i potarłem nos zauważywszy, że powinienem tu posprzątać. Dużo kurzu. A Bill ma rację, za wcześnie poleciałem przed siebie, nie kontroluję tego już, zbyt martwię się o Diamę.
- Co ci mówi o siostrzyczce medalion? - trącił palcem mój wisior w kształcie półksiężyca.
- Że nic jej nie jest... - bąknąłem po chwili.
- No widzisz, nie musisz pędzić jakbyś usiadł na jeżozwierza. Idziemy do Nowego Yorku. Właściciel kompasu jest tam.
- Dlaczego właśnie tam? Mówiłeś, że kompas znalazł wilk - mruknąłem zdziwiony.
- Wilk narobił sobie kłopotów, więc musiał uciekać do miasta udając jednego z ludzi.
- A.... jasne.... To przykre. Chodźmy już.
We trojkę skierowaliśmy się w stronę końca naszych terenów, a początku terenów ludzi. Przyznaję, obawiałem się, nigdy tam nie byłem i kto wie (poza Billem, ale on udawał, że nie słyszy moich pytań) kim jest ten posiadający Diamentowy Kostur. Coś mnie drasnęło w głowę i usłyszałem głos Billa:
ZŁOTY Kostur, a nie Diamentowy.
Uch, co za różnica?
Jakaś jest, nie będę świecić okiem za ciebie za takie durnowate pomyłki.
- Em... chłopaki - odezwała się nagle Sunset.
- O co chodzi? - u ulgą mogłem skończyć dziwaczną rozmowę z Billem.
- Ja... nie umiem zmieniać się w człowieka - przyznała nieśmiało.
Uderzyłem się łapą w czoło, dotarło do mnie właśnie, że ja też nie. No pięknie, co teraz? Dwa magiczne wilki idą na spacerek do Nowego Yorku, który tak w ogóle widać już gołym okiem przed nami. Zatrzymałem się i zwróciłem do towarzysza:
- Liczę na ciebie, jak wejdziemy tam? - rzuciłem z jakby pretensją w głosie. Wówczas ponosiły mnie nerwy, miałem za złe całemu światu, bo Diama została porwana!
- Tak samo jak tamten, rusz głową! - Bill przeciągnął się.
- Przecież my nawet nie...
- Do teraz - wszedł mi w słowo i klepnął po ramieniu.
Przeskoczyła mi po ciele jakby iskra, przerodziła się po chwili w ból połączony ze straceniem władzy w mięśniach. Zrobiło się zimno i przestałem cokolwiek widzieć. Poczułem pod sobą trawę, jednak inaczej niż zwykle. Zapach roślin był słabszy, bardziej mdły, a źdźbła nieprzyjemnie ocierały się o skórę. Gdzie moje puszyste futro? Zakasłałem i otworzyłem oczy obracając się na bok. Było mi podejrzanie niewygodnie, gorzej niż na brzuchu. Podparłem się łapą i postarałem wstać, ale przestraszony widokiem czegoś, co definitywnie nie wyglądało na moją kończynę, znów zderzyłem się z ziemią. Cicho stęknąłem i poszukałem wzrokiem nieznajomego kształtu dostrzeżonego chwilę temu. Zaraz... To było teraz zamiast mojej łapy! A co z drugą? Stało się to samo! Co do..?
Znów ostrożnie się podniosłem i usiadłem, opierając o ziemię nie-łapami. Zamierzałem się wyprostować, ale straciłem równowagę, moje ciało zachowywało się, jakbym nigdy nie siadał w ten sposób. Tym razem znalazłem się na grzbiecie. Hm... moje tylne kończyny są teraz dłuższe. Wypuściłem głośno powietrze i moich uszu dobiegł śmiech, łatwo było się domyślić czyj. Odwróciłem głowę w tamtą stronę. Gdyby nie ten głos nie skojarzyłbym od razu kogo widzę.
- Jesteś świetny - Bill przypominał teraz człowieka. W złotym ubraniu, z kapeluszem, muszką i trójkątną przepaską - Daję dziesięć na dziesięć - parsknął śmiechem pokazując kartkę ze wspomnianym numerem.
- Co cię tak bawi?! - obruszyłem się.
- Ty - ledwo wydusił, kiedy kartka zniknęła. - To śmieszne, jak nie masz pojęcia co robisz.
Jeszcze raz wstałem i zbliżyłem się do niego.
- Ludzie chodzą na dwóch, wiesz o tym? - nie mógł się uspokoić.
Popatrzyłem na swoje ciało. Mógł wyjaśnić co robi i co dalej, oszaleć można.
- No wstawaj cudaku!
Usiadłem kolejny raz, ale nauczony doświadczeniem, zrobiłem to bardziej "ludzko". Klapnąłem na ziemię tak jak podróżnicy, których pokazywał mi ojciec, kiedy byłem mały. Postawiłem jedną długą nogę na ziemi, potem drugą i z pomocą Billa, kręcącego głową, wstałem. Wydałem się sobie taki wysoki. Obróciłem się parę razy dokładnie oglądając swoją obecną formę. Moja ludzka skóra była blada, ubranie w kolorach mojego futra, zimno bez niego. Spodnie, jak to mówią te dziwaczne dwunogie istoty, były z miękkiego, czarnego materiału, miałem białą koszulę (tu mi podpowiedział Bill nazwę) i narzuconą czarną kurtkę. Na tylnych łapach, znaczy nogach, zauważyłem wojskowe buty. No ciekawie.
Ujrzałem wtedy Sunset, również w ludzkiej formie. Nie miała tak bladej skóry jak ja, zachowała swoje długie włosy, jednak one trochę zmieniły kolor, były teraz jakby żółto-czerwone. Wadera miała na sobie niebieską sukienkę z falbaną, trochę ciemniejsze tzw. legginsy, ciemnoszarą kurtkę i tego samego koloru wysokie buty.
- Skończyliście się oglądać? - westchnął jakiś czas później Bill, opierając się o swoją laseczkę.
- Tak - odpowiedzieliśmy oboje, otrząsając się z pierwszego zadziwienia swoim wyglądem.
- No to za mną ekipa - obrócił się na pięcie i poszedł w kierunku miasta pewnym i sprężystym krokiem. My z Sun musieliśmy na początku podtrzymywać siebie nawzajem, za mało czasu na naukę chodzenia na dwóch nogach.
*******
Dwa słowa o tym Nowym Yorku- ścisk i hałas. Jak ludzie mogą tak żyć? Już nie czepiam się faktów, że wyglądają jak nie wiadomo co, z tym swoim futrem tylko na głowie. Praktycznie brak roślin, wszędzie wielkie budynki, że nie widać ich końca, wąskie brukowane drogi, obok nas co chwila przebiegają jakieś głośne stalowe stworzenia, wszystko dookoła się musi tak dziwnie świecić i migać, a każdy mijany człowiek przepycha się jakby już teraz za wszelką cenę chciał być na miejscu, do którego zmierza. Jedyne na co nie mogę narzekać, to zachowanie tego gatunku w stosunku do nowo przybyłych, nie zwracają na nas większej uwagi i idą w swoją stronę. Zawsze coś. Minęliśmy w pewnym momencie jednego z prawie dorosłych ludzkich szczeniąt. Stał sobie z boku z gitarą w łapach i coś tam brzdąkał podśpiewując. Nie żeby wychodziło mu źle, ale nie powalał swoją piosenką. Minąłem go wyłapując parokrotne zejście z dźwięku i dwa, lub trzy fałsze. Zdecydowałem, że nie będę napominać, są ważniejsze sprawy na głowie.
- Wiesz dokąd iść? - zapytałem Billa.
- Nie drzyj się tak - powiedział. Ja tylko chciałem przebić się przez hałas. - I coś ci mówiłem o głupich pytaniach.
- A... jasne... - mruknąłem.
Jakiś czas nikt z nas nie odzywał się.
- Czekaj - złapałem towarzysza nagle za ramię. - Gdzie jest Sun?
<Sunset?>
wtorek, 13 września 2016
Od Dergora "Srebrny kompas cz. 3" (cd. Sunset)
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz