Podszedłem ostrożnie do czterech szkieletów. Wyglądały na stare, ale dobrze się zachowały. Tak jakby znaczy się, bo jak lekko musnąłem niechcący łapę jednego z nich, cała kość rozsypała się w drobny pył i gdzieś poleciała razem ze znajdującym się tu powiewem. Alexa zadrżała, tymczasem ja odsunąłem się odruchowo od szczątków naszych wilczych braci, sprzed co najmniej paruset lat. Uderzyła mi do głowy myśl, że to mogą być twórcy tego kamiennego labiryntu. Obszedłem jeszcze raz wielki filar i zatrzymałem się nad jednym z żelaznych paneli. Metal na przyciskach był wypolerowany tak starannie, że można było się przejrzeć. Chwilę się wahałem, ale pod wpływem emocji czy czegoś innego nacisnąłem coś. I ja i Alexa wystraszyliśmy się wielkiego huku, który prawie ogłuszał. Filar zapadł się parę metrów w ziemię i podłoga się obniżyła częściowo, powstały jakby schody od każdego wejścia do najbliższego żelaznego panelu. Ja właśnie znalazłem się na końcu tych stopni, a wadera była niżej, wciąż na równej, malowanej posadzce.
- Labirynt obraca się sam - stwierdziłem. - Ale wygląda na to, że można go kontrolować.
- Na co to nam? Musimy znaleźć wyjście, nic innego nie potrzebujemy - napomniała mnie wilczyca wchodząc do mnie po schodach.
Ciekawość nakazała mi użycie kolejnego przycisku. Dobiegł naszych uszu szum wody i zauważyłem, że spływa ona wielką rynną pod sufitem w jakiś tunel, do labiryntu.
- Można mieć władzę nad wszystkim.... - powiedziałem.
Przestałem się czuć jak ptak złapany w sidła, poczułem siłę i władzę, niepojęty wydał mi się zasób możliwości, które stają się dostępne kontrolującemu ten labirynt. Zaśmiałem się ucieszony takową perspektywą i uderzyłem łapą ze zdeformowanymi pazurami w sam środek żelaznego panelu i filar zaczął się szybko obracać.
- Heck, co się z tobą dzieje? Nigdy się tak nie zachowywałeś!
- Alexa... pomyśl ile można zyskać, ile można osiągnąć, wszystkich wrogów można położyć na kolana!
- Nie Heck! - odepchnęła mnie od narzędzia kontroli. - Ja nie chcę tego.
- A czego chcesz?! - warknąłem brutalnie spychając ja parę schodów niżej aż przysiadła.
- Chcę spokojnego życia... z tobą - powiedziała załamującym się głosem. - Nie chcę mieć cudzych żyć na sumieniu.... Proszę, posłuchaj... Nie jesteś sobą - załkała.
Oprzytomniałem. Zaraz? Ja naprawdę to mówiłem?! Odskoczyłem od panelu jakby płonął żywym ogniem. Co się dzieje?!
- Ja....przepraszam... nie wiem co we mnie wstąpiło......
Podszedłem do wadery i przytuliłem ją. O mało nie skrzywdziłem mojej ukochanej, nie powinno tak być, to nie powinno w ogóle się zdarzyć. To wygląda jak koszmar, ja chcę się obudzić! Alexa pogładziła mnie łapą po głowie.
- Już dobrze, nic się nie stało - szepnęła. - Nikomu nic złego się nie stanie, ani tobie, ani mi, ani naszym dzieciom.
***************
Najważniejsze-zachować trzeźwość umysłu. Kręcimy się w kółko po wielkiej sali, szukamy wyjścia. Nie wolno myśleć o niczym innym, musimy się wydostać. Chodziłem ze spuszczonym pyskiem, obserwowałem własne kroki. Tymczasem Alexa odpoczywa na schodach. Sprawdziliśmy już każdy kąt, żadnych podpowiedzi. Z zafrasowania wyrwał mnie dźwięk spadającego kamienia z sufitu. Odłamek obił się o metalowy panel i potoczył się z echem pod moje łapy. Uderzenie otworzyło jakieś małe przejście koło tego, którym tu się dostaliśmy. Dostrzegłem tam małe światełko. Alexa nie wstała, ale popatrzyła w moją stronę. Ostrożnie zbliżyłem się do poświaty. Niemożliwe. Do tego centrum właśnie przytoczyła się moja butelka z mgławicą. Natychmiast ją podniosłem, ale chwilkę uciechy zastąpiła złość, wściekłość. Przez to właśnie tu trafiliśmy. Warknąłem coś pod nosem i odstawiłem butelkę. Wilczyca ze spuszczonymi uszami pokręciła głową,. tak jak ja liczyła na coś więcej. Kolejne minuty, lub godziny mijają, w końcu labirynt ponownie się obraca i stało się to, czego najmniej bym chciał w obecnej sytuacji. Dołącza tu do nas wielki zmutowany i oszalały przez labirynt wilk. Ustawiłem się gotowy do ataku, ale głupio wyszło, zapomniałem, że nasze moce nic mu nie robią. Więc musieliśmy uciekać przed nim. Parę razy pogonił nas wokół filaru, później wpadłem na lepszy pomysł .Wielki Szary nie ma skrzydeł, więc złapałem zdyszaną już Alexę i podleciałem pod sufit razem z nią.
- Chyba się udało - mruknąłem.
- Oby.....
- Zaraz, co on tam robi? - zdziwiłem się.
- Chyba idzie do panelu...
- On umie to obsługiwać?!
- Nacisnął coś.
I tak oto nasz genialny plan przestał się sprawdzać, całe sklepienie zaczęło płonąć. Alexie nie sprawiłoby to problemu, gdyby nie była zbyt słaba żeby latać. Ja ją trzymałem, a moje skrzydła burzy są z chmur, a chmury są z wody. Ledwo wylądowałem na posadzce, a wilczysko już na nas czekało. Oblizał się długim jęzorem. Zniesmaczony podtrzymując Alexę ruszyłem w stronę wyjścia z sali głównej, nie mogliśmy tu już zostać. Będzie trzeba znów się błąkać, ale lepsze to niż rozerwanie na strzępy. Już tylko dwa metry dzieliły nas od wyjścia z pomieszczenia, ale coś uniemożliwiło dalszy bieg.
- Heckler! - zawyła wadera.
Odwróciłem się i oniemiałem. Monstrualny wilk złapał moją ukochaną za ogon. Jedyne co ratowało teraz Alexę, to fakt, że ją trzymałem za łapę.
- Puszczaj ją! - wypuściłem wielki piorun we wroga.
Nie zrobiło to na nim żadnego wrażenia, najwyżej trochę go odsunęło, ale nie puścił. Parszywiec.
- Heck, idź, ratuj siebie!
- Nie mogę! - wyciągnąłem drugą kończynę i złapałem się rośliny oplatającej ścianę.
Potwór rozdziwaił gębę i już zamierzał ugryźć Alexę. Nie! Nie! Dostrzegłem mgławicę koło mojej łapy.
- Chcesz coś przegryźć? Gryź to! - wściekły kopnąłem butelkę prosto do jego pyska. Nie mogę zabić tylko jego, nie zostawię Alexy, więc giniemy wszyscy.
Szkło obiło się o jego kły i od razu pękło. Przeszła wielka fala uderzeniowa, która rozsadziła mu mordę. Okropny widok. Powstała dziwna wyrwa w powietrzu, tam gdzie stał, tam go rozerwało na strzępy i wciągnęło. Jak to się nazywało..? Czarna dziura? Wielka siła tego zjawiska zaczęła przyciągać wszystko, kafle posadzki, słabsze rośliny ze ścian, nawet filar zaczął się łamać. Przyciąganie było coraz mocniejsze, złapałem się wszystkimi łapami roślin. Błagam, niech te będą mocno wrośnięte! Łapa mnie boli od przyciskania Alexy do siebie, ale nie wolno mi puścić. Wszystko huczy, szumi, zapada się, znika w czarnej wyrwie a my powiewamy jak dwie flagi na wietrze, jednak wciąż się trzymam. Ledwo. Zjawisko trwa i trwa, aż wciąga cały filar, sufit z wielkim trzaskiem zapada się i znika w nicości, wszystko jest niszczone, a to co jeszcze nie wpadło do wyrwy, krąży wokół niej jak w tornadzie. Nic nie widać, wszędzie pył. I to się ciągnie aż dziura się zamyka z fioletowym światłem. Wówczas wszystko spada, wiatr znika, wszystko cichnie, a nas przykrywa to, co nie zniknęło. Pierwszy z gruzów wydostałem się ja. Z łomocącym sercem wygrzebałem stamtąd również Alexę.
- Nic ci nie jest? - zapytałem zatroskany.
- Nie... tylko lekko jestem poobijana. I popatrz - wskazała górę.
Podniosłem tam wzrok i zobaczyłem Słońce, za którego blaskiem tak tęskniliśmy. Nad nami rozciągała się przeogromna wyrwa na powieszchnię. I co lepsze, spadł do nas jakiś nieuważny jeleń i mieliśmy upragniony od dawna posiłek. Przywołałem później skrzydła burzy i oboje wylecieliśmy nareszcie i wylądowaliśmy na miękkiej trawie pośród wielkich odłamów skalnych.
- Co to za miejsce? - rozejrzałem się wciągając nosem świeże powietrze.
- To chyba był szczyt widoczny z Gór Porannego Brzasku....
- Był?
- Mgławica rozsadziła to - stwierdziła Alexa.
- To się wilki zdziwią, jeśli lubiły czasem na nią patrzeć - uśmiechnąłem się i położyłem na miękkiej roślinności.- Dobrze, że to nie było na naszych terenach.
-Olivia by nam głowy pourywała - zachichotała wilczyca.
- No... ale nie myślmy o tym, teraz czas odpocząć.
- Masz rację - położyła się obok mnie i oboje zasnęliśmy przy dźwięku śpiewu ptaków, wpatrzeni w błękit nieba.
<KONIEC>
piątek, 23 września 2016
Od Hecklera "W kamiennym labiryncie cz. 7"
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz