sobota, 1 października 2016

Od Olivii ''Muszę zacząć działać cz.3" (cd.Dergor)

— O, gdzie byłeś przez ten czas? — zapytałam basiora, który znikąd wyrósł mi na ścieżce.
— Nie ważne, najważniejsze, że już jestem — odrzekł pewnie, a ja tylko skinęłam głową.
— Mam złe wieści — podniosłam na niego wzrok i westchnęłam ciężko, z niedowierzaniem, że naprawdę nic nie mogłam wskórać. — Nie znalazłam żadnej nowej poszlaki! Nic, zupełnie. Jak ktoś był, tak samo szybko się zmył. Nie mam pojęcia, czy jestem w stanie cokolwiek dalej zrobić...
— Jesteśmy — poprawił mnie Dergor, a ja mimo deszczowej chmury nad głową uśmiechnęłam się, by pokazać, że jestem mu naprawdę wdzięczna.
Komu chciałoby się wieki pomagać pewnej osobie w sprawie, która nawet nie wyjdzie mu na korzyść, a jedynie straci cenny czas? Czy nie powinien zamartwiać się swoimi sprawami i dać mi samej działać? Niestety, ale tego nie wiem. Powinnam zdecydowanie sama sobie poradzić, ale kto powiedział, iż jego pomocna łapa się nie przyda? Może razem jeszcze na coś wpadniemy, albo jeszcze bardziej zapadniemy w to bagno?
— Dergor, czy chcesz mi nadal pomagać? — spytałam się go niepewnym głosem, a ten postawił uszy. — Możesz powtórzyć? — odpowiedział od razu, a ja ponownie powtórzyłam wypowiedziane przeze mnie zdanie.
— Skąd naszła Cię myśl, że powinienem się poddać i tak po prostu opuścić nie tylko Ciebie, ale rozwiązanie tej zagadki? Przecież wiesz, nie jestem takim typem — wyartykułował mądrze czarno biały wilk.
— Tak zwyczajnie. Nie sądzisz, że tracisz czas?
— Dla mnie w takich sytuacjach czas kompletnie nie istnieje. Liczy się on tylko, by jak najszybciej wyjść z trudnej sytuacji. Nawet sama przyznałaś, że na nic nie natrafiłaś. Właśnie dlatego potrzebujesz pomocy... — wtedy mu przerwałam.
— Dobrze, już dobrze. Cieszę się, że ktoś jest w stanie mi pomóc.
***
Szliśmy skrajem lasu. Schodziliśmy z obsypanej zielenią górki, która znajdowała się w pobliżu Ogrodów. Nie wiedziałam gdzie idę, czego szukam i czego wyczekuję. Intuicja rozkazała mi iść w tym kierunku, a Dergor miał kierować się za mną. Nie pytał za dużo, po prostu zaufał mojej własnej telepatii, która ostatnio zaczęła mi się mocno zamazywać i rozmazywać. Byłam zdana jedynie na sile i tendencji własnego umysłu, nie ingerując w iluzje. Postanowiłam słuchać moich zmysłów, a nie samą magią, która była tylko przedsionkiem moich zdolności.
— Wiesz gdzie poprowadzi Cię dalej Twoja intuicja? — zapytał w końcu muzyk, a ja odwróciłam się w jego stronę.
— Nie mam pojęcia, jedynie teraz mamy iść prosto. Co dalej nas spotka... — zamyśliłam się. — Zaraz zobaczymy. Już coraz mniej czuję siłę, która ciągnie mnie do jakiegoś miejsca. Musimy przyspieszyć — znowu szybko ruszyłam, kiedy Der posłusznie usłuchał mojej propozycji i był tuż za mną. Nagle przed moim nosem przeleciało coś jasnoróżowego, zostawiając purpouowy ślad za sobą. Wskazałam na owada, który przeleciał między drzewami, a w jego ślady poszły następne skrzydlate istotki. Co tu się dzieje? Od kiedy opuszczają one tereny Magicznego Lasu?
— Słyszysz to? — mruknął nagle i kazał mi się zatrzymać.
Wsłuchałam się w odgłos echa, które rozlegało się po cichym jak dotąd lesie.
— Kto tak klnie? — potwierdziłam, że również to słyszę, a Gor nie jest jedyny, który już oszalał.
Wychyliliśmy głowy z pomiędzy gęstych krzaczorów, które tylko pozostawiały miniaturowe kulki na naszym futrze.
Przed nami zauważyliśmy jak Discret rozpaczliwie próbuje odgonić motyle z Magicznego Lasu, które napierały na niego. Wydaje się komiczne, towarzyszący mi basior zaśmiał się nawet dyskretnie, ale mnie coś w środku podburzało. Czemu został przez nie oblegany?
Wtedy tylko zrozumiałam jedno. Jedynymi postaciami, które mogły widzieć sprawcę były różowe iskierki.
— Czas złożyć wizytę Królowej Motyli.
<Dergor?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja