- Komu? - zdziwiłem się i zwróciłem pysk w stronę Alfy.
- Królowej Motyli - powtórzyła powoli. - Te małe stworzonka nigdy nie opuszczały terenów swojego lasu, a teraz są tutaj.
- Są wmieszane w tą sprawę?
- Bardzo możliwe, że widziały kto włamał się do mojej jaskini.
- Dobra.. to za chwilę pójdziemy...
Podszedłem bliżej do szamotającego się Disa i spróbowałem odgonić te różowiutkie magiczne owady. Tak jak sam wilk nic nie wskórał, tak moje łapy nic nie pomogły. Spróbowałem magii, jednak i to nie podziałało, te motyle są odporne na takie sztuczki. Basior rzucał się na prawo i lewo wypluwając ciekawe epitety w stronę "napastników".
- Uspokój się trochę - powiedziałem.
Discret rzucił mi coś niezrozumiałego w odpowiedzi, ale nie posłuchał mnie. Wywaliłem oczami i pomyślałem chwilę w poszukiwaniu rozwiązania. Aha, znów zdarza mi się tzw. "pustka pomysłowa". Niech to!
Nagle motyle same zostawiły w spokoju biednego wilka, ale nie oddaliły się, krążyły dookoła nas. Dostrzegłem czyja to sprawka, obok na pojawił się Bill (na szczęście w wilczej formie).
Dzięki, pomyślałem.
- Nie ma za co - oparł się o swoją laseczkę. - Wy biedni jak zawsze potrzebujecie pomocy.
Tymczasem Dis wciąż się otrzepywał w obawie, że jakieś motyle jeszcze go oblezą. Nie zwrócił przy tym uwagi na mojego towarzysza, zgaduję, że nawet go nie widział. W sumie lepiej, tracilibyśmy cenny czas na wyjaśnianie kto to. Dopiero wtedy Olivia podeszła do nas.
- Czego motyle od ciebie chciały? - zapytała szarobrązowego.
- Skąd mam wiedzieć? - wycedził.
- Nie podpadłeś im jakoś? - dopytałem.
- Skąd! - odparł ponownie otrzepując się.
Już chciałem zadać kolejne pytanie, jednak basior czym prędzej się oddalił, a motylki rozleciały się w różne strony. Kto wie, może znów ruszyły za nim.
-To... Idziemy teraz do Królowej Motyli? - zwróciłem się do Olivii nawet nie odprowadzając Discreta wzrokiem.
- Tak, zdaje się wiem gdzie ją znaleźć. Za mną - skierowała się w głąb Magicznej Dżungli.
Bez wahania ruszyłem za nią, Bill też.
- Podejrzana sprawa z tym Discretem na moje oko - stwierdziłem.
***********
W tym terenie jest coś naprawdę wyjątkowego. Uderza mnie fakt, że wygląda na jeden z tych niewielu, które pokazują jak odmienny może być świat magii od świata, w którym żyją ludzie i inne nie-magiczne istoty. Te wielkie drzewa, te ogromne rośliny , ten blask otaczający wszystko. Nie wiem czemu, ale zawsze mnie to chwyta za serce ilekroć tu jestem. Brakuje mi pewności, czy to po prostu moja wrodzona wrażliwość na piękne zjawiska, czy podobieństwo Magicznej Dżungli do innego terenu, który utkwił mi w pamięci, chociaż widziałem go ostatnio mając mniej niż rok bodajże. Był niedaleko jaskini, w której mieszkałem z rodziną. Z Hecklerem często wymykaliśmy się pod osłoną nocy żeby obejrzeć świecące rośliny, bardzo podobne do tych tu. Ach, dobrze czasy. Czasy kiedy jeszcze ja i Heck byliśmy jak bracia. Spuściłem głowę na dźwięk takiego wspomnienia w mojej głowie.
- Coś się stało?- zapytała Olivia zauważywszy moją smutną minę.
- Nie - odparłem półgłosem. - To tylko...wspomnienia - podniosłem wzrok.
- Jakieś bolesne prawda?
- Tylko z perspektywy czasu - westchnąłem.
- Nostalgia... nostalgia Dergora łapie - dopełnił Bill. - Tęsknota za czasami, które wyglądają na utracone na wieczność i jeszcze dłużej.
- O to właśnie... - mruknąłem.
- Przykro mi - powiedziała Olivia.
- Mi też. Aż się smutno robi od jego myśli. Znaczy prawie - Bill wyciągnął dosłownie znikąd chusteczkę i wydmuchał nos. Podejrzewam, że zrobił to na pokaz, duchy nie smarkają zwykle.
Pokręciłem głową i wróciłem do "obserwowania ziemi i wszystkiego nad czym/po czym przechodziliśmy, tzn liściach, grzybach, suchych gałązkach.
- Ale wiesz Dergor... - ciągnęła dalej Alfa. - Nie jest przesądzone do końca jak będzie. Wszystko może się zmieniać na lepsze, a dawna idylla, szczęście może wrócić.
Popatrzyłem na nią spode łba i zauważyłem na jej pyszczku pocieszający, optymistyczny uśmiech. Wygiąłem kąciki warg w ten sam sposób. Miłe wsparcie.
**************
- Jesteśmy - powiedziała wadera w końcu.
Zatrzymaliśmy się za drzewami blisko wielkiej polany w centrum Magicznej Dżungli. Naszym oczom ukazał się wielki magiczny motyl otoczony przez swoich mniejszych pobratymców.
- Królowa Motyli.... Pamiętam ją, strasznie zrzędliwa jak przyjdzie co do czego - stwierdził Bill.
- Znasz ją? - obrzuciliśmy go z Olivią pytającym spojrzeniem.
- Parę razy spotkałem - pokiwał łapą. - Idziecie czy nie?
<Olivia?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz