Leżałam na mokrej ziemi , przynajmniej tak sądziłam , miałam zamknięte oczy które z trudem otworzyłam. Najpierw oślepił mnie silny blask który zniknął za koronami drzew, wtedy uświadomiłam sobie że się poruszam , jednak na pewno nie z własnej woli . Gwałtownie wstałam rozejrzałam się wokół jednak krajobraz niewiele mi mówił,jedynie dziwne rośliny i wysokie drzewa, spojrzałam jeszcze na powierzchnię na której leżałam , faktycznie to była ziemia , w wielkim powozie . Zeskoczyłam z niego i podbiegłam do kierowce po ujrzeniu którego natychmiast się zatrzymałam , po zobaczeniu całego pojazdu zdziwiłam się trochę gdyż ziemia została przewieziona w bryczce . Podbiegłam jeszcze raz do woźnicy który był przedziwną istotą : posiadał ciało jaszczurki , dwa długie rogi , trąbę słonia oraz trzy pary łap. Sam koń także był nadzwyczajny , niebieski pokryty łuską , różowymi kropkami na całym ciele i wachlarzem wokół głowy wyglądającym jak grzywa lwa.
-Przepraszam!-Krzyknęłam gdyż bryczka powodowała niemały hałas.-Przepraszam!!!- Powtórzyłam lecz jaszczur zdawał się mną nie przejmować.
Rozpędziłam się niezmiernie po czym nagle zahamowałam tuż pod kopytami dziwnego stworzenia przypominającego konia , ono natychmiast stanęło a woźnica wypadł z bryczki .Poczułam się trochę winna przy czym rozbawiona, jednak postanowiłam pozostać poważna.
-Przepraszam,czy nie widział pan gdzieś tu takiego dość dużego świecącego kwiatu z kryształkami w środku?jest na prawdę ładny ale co ważniejsze jest ważny dla pewnej bestii która mnie zabije jeżeli go nie przyniosę.
Gad spojrzał na mnie krzywo , wstał szybko ,otrząsł z kurzu swój cylinder i wskoczył z powrotem na bryczkę , krzyknął do mnie jeszcze coś w zupełnie nie znanym mi języku i odjechał .
-Czyli nie, dziękuję za uprzejmość..-Powiedziałam sama do siebie po czym
poszłam w przeciwną stronę. Droga była długa,wyglądała tak samo a gleba była wyjątkowo piaszczysta . Jedyne co uatrakcyjniało mi moją podróż były dziesiątki podobnych bryczek z równie nadzwyczajnie wyglądającymi woźnicami. Każdy jechał w to samo miejsce lecz każdy wiózł coś innego, często było to jedzenie, przynajmniej sądzę że nim było. W końcu babeczki z okiem po środku , coś na kształt spaghetti z wężopodobnymi dziwactwami zamiast makaronu ,lub ciasta z dziwnymi rękami i szponami pełniącymi rolę ozdoby to dość niecodzienny widok. Poza tym powozy wiozły rozmaite sukna, ozdoby,instrumenty i mnóstwo kwiatów. W końcu po wyłonieniu z niekończącego się lasu ujrzałam miasteczko , dość zwyczajne . Mimo tego że u nas nie znajdują się kamienne domy,wielkie mury i różne cuda architektury i pewnie może to niektórych dziwić że wiem jak wyglądają budynki z innych wymiarów to już zaspokajam waszą ciekawość : Odziedziczyłam pewną starą księgę która zawierała dosłownie każdą informację o innych wymiarach. W każdym bądź razie miasto mimo swojej prostoty nie traciło na uroku, wszędzie znajdowały się stragany a z pozoru nudne uliczki ozdabiały różne wzory wyżłobione na ścianach, nie były to zwykłe akty sztuki lecz z tego co mi się zdaję historia tego miejsca , na zwykłych ścianach zostały pokazane setki wydarzeń które mogłabym oglądać w nieskończoność jednak obowiązki wzywają. Każdy z mieszkańców posługiwał się mową tamtego "uprzejmego" woźnicy więc nici z porozumienia. Przemierzając miasto szukając jakiejkolwiek informacji o miejscu pobytu magicznego kwiatu . Jedyne co się dowiedziałam to to że to miejsce jest dziwne , zamiast wilków są tu byki,smoki,jelenie,jaszczury , płazy,ryby,koty , ptaki czasem nawet niedźwiedzie o postawie wyprostowanej noszące ręcznie robione, zdobione ciuchy . Nikt nie zwracał na mnie uwagi więc zaczęłam myśleć że może jestem niewidzialna dla nich , jednak czy to możliwe ? Nie pozostało mi nic jak ruszenie w tą samą stronę co te wszystkie dziwne pojazdy które jechały w tą samą stronę. Może jest jakieś święto?? Ruszyłam więc pełna obaw i myśli : co dalej? , lecz nie mogłam się poddać. Na końcu mojej drogi zastało mnie wielkie,piękne królestwo pełne bryczek wokół , spotkałam nawet tego gada który przeze mnie spadł z pojazdu , nadal nie zwracał na mnie najmniejszej uwagi. Przykuł moją uwagę wielki herb nad wejściem do pałacu , był to właśnie kwiat po który tu przybyłam. Wchodząc po kamiennych,białych schodach nagle wpadłam na kogoś, a tak właściwie ten ktoś wbiegł na mnie z taką prędkością że razem z tym kimś spadłam se schodów i stoczyłam się na dół . Gdy obolała otworzyłam moje ślepia ujrzałam coś co zszokowało mnie dużo bardziej niż samo to miejsce czy obyczaje : człowieka . A tak dokładniej mówiąc blond dziewczynkę o pięknych niebieskich oczach i niebieskiej sukni . Miała bladą , zapłakaną twarz i obdarte kolana, jednak widać było że nie płakała z bólu. Rozejrzała się wokół aby ujrzeć na kogo wpadła.
-Przepraszam, wiem że pewnie i tak mnie nie słyszysz..ani nie widzisz ale to przeze mnie spadłaś ze schodów.- Powiedziałam troskliwie i wstałam.
-Nic się nie stało.-Odpowiedziała. Stanęłam na chwilę nie dowierzając .
-To ty mnie widzisz?!-Powiedziałam łamiąc głos z emocji.
Dziewczynka otarła kolana i poszła w stronę lasu.
-Chodź!-Krzyknęła .
<Specjalne podziękowania dla Wilczek22 który podsunął mi pomysł na dalszą akcje i z której później jeszcze skorzystam :3 >
Brak komentarzy
Prześlij komentarz