Są momenty kiedy ciekawość przyćmiewa wszystko. Tak samo lęk i strach mogą to zrobić. Strach wbrew pozorom pobudza do działania, sprawia, że wilk idzie wciąż przed siebie, wręcz biegnie jak najdalej może i nie zatrzyma się dopóki jego serca nie schwyta przerażenie. Ale o tym się nie myśli, więc skąd można wiedzieć, że to się dzieje? To działa w tajemnicy, po cichu wewnątrz każdego z nas. Nie zauważy się tego jeśli się nie postara.
Łatwo pomylić ciekawość ze strachem, który goni cię do przodu, chce się gnać dalej i dalej żeby wiedzieć co się spotka, a kiedy widać, że nie było warto, to jest za późno i wtedy dogania nas przerażenie. Paraliżuje od góry do dołu całe ciało, od czubka nosa, który widzisz, do końca ogona, o którym zapominasz. Chce się zawrócić, cofnąć czas, obudzić we własnym domu i ze szczęściem usłyszeć pytanie "Miałeś zły sen?". Wielu chce tego, tak samo ja na to czekałem po próżności, chciałem zobaczyć koniec koszmaru. Koszmaru trwającego i trwającego. Za długo i zbyt boleśnie jak dla mnie.
Mknęliśmy we dwóch ciemnymi korytarzami, raz było światło, raz nastawała ciemność. Nie chciałem zostać w tyle, pilnowałem się starszego. Działał na mnie strach, czułem go na karku. Wpływało to na bicie mojego serca, wpływało na drżenie moich łap, wpływało na prędkość moich oddechów.
Myślę sobie czasem "nie jest wstydem się bać". Strachu przecież mogę użyć nie tylko do pogoni w nieznane, mogę wykorzystać tą energię na ucieczkę w bezpieczne miejsce. Od tamtej pory szukałem mojego bezpiecznego miejsca, bo to jest coś czego świat nie mógł mi nigdy ofiarować odkąd zniknęliśmy w krętych tunelach katakumb. Nastał czas kresu mojego idealnego życia, bezustannie się zbliżał od zawsze, bo jak coś się zacznie nie będzie trwać wiecznie. Skończy się najnormalniej w świecie. Niestety ja zachowałem się jakbym chciał to teraz, właśnie teraz. Sam wywoływałem koniec.
Było wewnątrz mojego jestestwa - "to zły pomysł, nie powinno nas tu być", ale strach udający ciekawość wygrał ze zdrowym rozsądkiem młodego wilka. Nie zatrzymałem brata, mogłem uratować i jego i siebie, pomyśleć ile życia przez to straciliśmy. Milczenie jest złotem? Nie zawsze.
Naszym oczom ukazały się fantastyczne, kolorowe obrazy na ścianach katakumb, przytłaczające swoim pięknem. Na jednych byli walczący wojownicy, na innych mityczne stwory, kolejno przepiękne ukazania każdego istniejącego żywiołu. Liczyłem je wszystkie, liczba była nieparzysta, bo jeden obraz był zniszczony. Resztki tego, smętnie wisiały na pustym kawałku ściany. Nie mogłem się zatrzymać i szukać wskazówek co to było, teraz wiem, że gdybym nie uzależniał swoich działań od brata i przeczytał co konkretnie zostało zniszczone, koszmar nigdy by się nie zaczął.
Niektórzy twierdzą, że ciężko jest zapanować nad innymi, zmusić ich do zrobienia czegokolwiek, czego oni sami nie chcą, ale to nie jest i nigdy nie była prawda. Najtrudniej jest zmusić siebie samego do zrobienia czegoś, co wydaje się bez sensu, niepotrzebne lub po prostu nie jest czymś co robią inni. Później mówiłem, że inni są winni, że ja nic nie zrobiłem, że ja jestem małym biednym szczeniakiem, na którego pech się uwziął. Robiłem smutne oczy z których bije żal, unikałem patrzenia na efekt mojej pracy udając, że to przez rozpacz faktem, który pojawił się znikąd. Dopiero teraz widzę jak dobry jestem w milczeniu i przetrzymywania wartościowej prawdy.
Jedna decyzja ciągnie za sobą kolejne, jednak zawsze do pewnego momentu można się wycofać, są okazje, które ja zignorowałem. Nieme wołanie poczucia winy jest najgorszą rzeczą, która wciąż żyje we mnie i nie wygląda na coś, co niedługo zniknie. Chciałoby się to wyrwać jak chwast, zniszczyć, spalić, ale stało się to częścią mnie. Chciałbym nie chować tego w sobie, ale tak nie można po prostu. Nikt nie wie kto zawinił i tak powinno zostać.
Utrata wydaje się z boku czymś strasznym. Pozory mylą. Utrata boli bardziej niż ktokolwiek umiałby sobie wyobrazić.
Szliśmy we dwóch dalej. Heck wydał z siebie głośny okrzyk, żeby sprawdzić czy usłyszymy echo. Stało się jak przewidywał i zaśmiał się zadowolony. Zapytał mnie czy to miejsce nie jest świetne, a ja potwierdziłem i wyprzedziłem go. Teraz prowadziłem naszą wycieczkę, dlaczego to zrobiłem? Czemu to wyszło, a na stwierdzenie, że na dziś wystarczy i powinniśmy wracać, już nie? Byłem skrępowany w środku prowadząc brata dalej, dalej, jeszcze dalej. Dostaliśmy się do jednego z pomieszczeń, wypełnionego jakimiś starymi zbrojami i bronią. Heckowi zabłysnęły oczy na ten widok i od razu doskoczył do nich, żeby obejrzeć z bliska. Ja sam również chciałem się przyjrzeć znaleziskom, były piękne, perfekcyjnie wykonane i jeszcze lepiej zachowane. Było tu prawie wszystko, miecze różnych długości, łuki i kusze każdej wielkości, tarcze, od małych w sam raz dla nas, po większe od dorosłego basiora. Ze starymi hełmami na głowach przyrzekliśmy sobie z bratem, że nigdy nikomu o tym odkryciu nie powiemy. Cieszyłem się wówczas, było świetnie tak samo jak przedtem w moim życiu. Było.
To co było, jednak się skończyło.
Tak jak szczęście mija, minie i lęk.
Czasem po prostu za późno zauważam.
<CDN>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz