Czas mijał. Coraz bliżej była chwila, kiedy nasze dzieci miały pojawić się na świecie, przewidywane były trzy szczenięta. Te miesiące oczekiwań były niezwykłe, niesamowite, były cudowne. Ale chyba nie aż tak dla Alexy, jak dla mnie, teraz widzę jaki męcząco nadopiekuńczy potrafię być. Kiedy już była czasowo zwolniona z wykonywania obowiązków związanych z pełnionymi funkcjami, spędzała większość czasu w jaskini. Musiała, bo nie za bardzo pozwalałem jej gdziekolwiek chodzić. Wręcz skakałem non stop wokół mojej ukochanej osoby, pytając w kółko czy dobrze się czuje, czy jej nic nie boli, czy coś przynieść. Wadera śmiała się ze mnie, nie bez powodu, zachowywałem się jak prawdziwy maniak, ale co poradzić - nie chciałem się uspokoić i słuchać co mówiła Carmen, która jest lekarką. Chciałem wciąż jakiś potwierdzeń, dopytywałem bez końca "Na pewno?". Raz po raz ktoś zaglądał do jaskini w odwiedziny, zobaczyć co tam u nas, wiadomości w watasze szybko się rozchodzą.
Ja zajmowałem się polowaniem dla nas obojga, czasem prosiłem o to kogoś z ekipy polowań zapewniając, że kiedyś przyniosę w zamian coś dla niego. Jednakże nigdy nie pozwoliłem sobie na zostawienie Alexy samej. Jeśli już wychodziłem to najpierw uprzedzałem Diamandę żeby przyszła i pilnowała mojej ukochanej i natychmiast powiadamiała mnie i którąś z lekarek jeżeli coś się będzie dziać. Przywódczyni wojowników żartowała, że nie potrzebuje niańki.
Nieraz nie umiem słuchać. Upieram się przy swoim.
Zawsze polowałem szybko, jak najszybciej było to możliwe. Specjalnie wydzielałem Alexie najlepsze kąski i ganiałem przez wszystkie tereny gdy tylko miała jakieś specjalne kulinarne życzenia. Chciałem żeby czuła się dobrze, stres nie był wskazany. Mówiła, że ją zamęczę, że już chciałaby żebym zobaczył szczenięta, bo "miałbym czym sobie zawracać głowę". Z perspektywy czasu naprawdę myślę, iż moja panika była śmiechu warta.
Nie pozwalałem partnerce nawet karmić ani czesać Geist, sam się tym zajmowałem obawiając się, teraz sam nie wiem dlaczego. Biegałem sam za wszystkimi sprawami, przez co najczęściej wieczorami, padałem zupełnie pozbawiony energii na posłanie.
Raz rozmawiałem z Midnightem wiedząc, że on miał kiedyś młode. Zadawałem mu pytania co powinien robić ojciec dla swoich szczeniąt. On pokręcił na to tylko głową i powiedział mi: "Nie martw się, ty będziesz dobrym ojcem.".
Raz powiedziała mi ukochana, że jest chłodno w jaskini, a ja już stawałem na uszach, żeby znaleźć jakieś okrycie. Raz westchnęła, że nie ma dziś siły, a ja już pędziłem szukać Carmen albo Yuko, zmartwiony, iż coś nie tak. Raz zapytała czy mamy coś do zjedzenia, a ja już stałem gotów przyjmować zamówienia. Byłem osobistym służącym gotowym na każde wezwanie. A najlepiej było parę dni przed faktem.
Wyszedłem pewnego niezwykle chłodnego dnia upolować kozicę górską, jak sobie życzyła Alexa. Trawa i skały były pokryte szronem. Było mi trochę zimno w łapy, bo to była niespodziewana zmiana pogody, jeszcze nie miałem zimowego futra. Wspinałem się mozolnie za tymi rogatymi alpinistami, zeszło mi znacznie dłużej niż przewidywałem. Zostawiłem partnerkę jak zwykle z Diamandą, ale wciąż niepokoiłem się. Złapawszy po dwóch godzinach to meczące coś usłyszałem głos siostry.
- Heck! Chodź szybko!
Odwróciłem się gwałtownie z kozicą w pysku i na widok tęczowej wadery lewitującej obok mnie, o mało nie upuściłem zdobyczy. Serce podskoczyło mi do gardła, nie dlatego, że przestraszyłem się siostry, ale dlatego, że jej obecność mogła oznaczać coś strasznego!
- Co się stało?! - krzyknąłem.
- Musisz lecieć ze mną do Alexy, nie ma czasu na wyjaśnienia - wysapała, zawróciła i poleciała w kierunku jaskini.
Złapałem kozicę w łapy, przywołałem skrzydła burzy i poleciałem za Diamandą, cały zestresowany.
To co zastałem na szczęście pozytywnie mnie zaskoczyło. Od wejścia przywitała mnie Carmen z gratulacjami. Olśniło mnie co się stało i z ulgą podszedłem do Alexy. Leżała karmiąc dwa puszyste kłębki, jeden był brązowo-biały, a drugi czarno-niebieski. Na ten widok ugięły się pode mną nogi i otworzyłem pysk. Diama patrzyła na mnie zastanawiając się czy nie zamierzam zemdleć ze szczęścia. Moja partnerka z westchnięciem uśmiechnęła się do mnie, złapałem ją za łapę. Widać było po jej pysku wielką radość, jednak przemieszaną lekko z czymś innym. Przypomniałem sobie, że była mowa o trzech szczeniętach, zapytałem gdzie ono. Pokazano mi trzecie maleństwo, które niestety nie zdoła nigdy zobaczyć światła dnia. Pociągnąłem nosem i w duchu powiedziałem modlitwę za tą małą duszyczkę. Usiadłem później obok Alexy i zapytałem jak powinniśmy nazwać szczenięta. Carmen powiedziała, że brązowawy to chłopiec, a czarno-niebieska to dziewczynka, natomiast trzeci, również jest basiorem. Wspomniała, że i jemu należy nadać imię żeby mógł spokojnie przejść na drugą stronę.
Powiedziałaś, że chcesz nazwać waderkę Keila. Drugi otrzymał imię "Sam". Trzeciego nazwaliśmy wspólnie imieniem którego teraz nie wspomnę.
Przytuliłem partnerkę mocno i popatrzyłem w jej oczy.
Kolejne szczenięta pojawiły się w rodzinie.
Szczęście.
Kątem oka dostrzegłem, że jeszcze ślepy basiorek nie zwracał uwagi na siostrę siedzącą obok, jak co chwila zmieniał swoje miejsce, chciał żeby przede wszystkim jemy było wygodnie.
Brak komentarzy
Prześlij komentarz