niedziela, 27 listopada 2016

Od Olivii ,,Muszę zacząć działać cz.5" (cd.Dergor)

Królowa Motyli - znana jako istota, na której barkach stoi całe brzemię Magicznej Dżungli i jej pobratymców, którzy starannie wypełniają swoje zadanie, wytwarzając magiczną energię po całym zamieszkałym terenie. Nigdy nie widziałam owego motyla siadającego na kwiatku, bądź pijącego nektar z kwiatów, tak więc tajemnica życia tych stworzeń nadal jest nikła i nic o niej nie wiemy. Co daje im życie? Dyszałam głęboko, a serce utkwiło mi w gardle. Od przebiegu rozmowy z Nią, udałoby mi się poznać prawdę, albo tkwić w niewiedzy. Stres to mało powiedziane. Wzięłam się w garść z myślą, że to los zadecyduje, czy tak się stanie, bądź nie. Co się stanie jeśli się dowiem kto to był? Spojrzałam jeszcze raz przelotnym spojrzeniem na basiora, który wydawał się pewny swojego. Postawiłam uszy, wzięłam przepastny wdech, otworzyłam na wpół mgliste oczy i zwróciłam się do Królowej wyniosłym głosem:
— Królowo Motyli — odrzekłam bez skrępowania, kontynuując: — Przyszłam do Ciebie w bardzo ważnej sprawie, mam nadzieję, że będziesz w stanie pomóc mi i mojemu towarzyszowi — widziałam swoje odbicie w kraciastych oczach owada, który zmierzał mnie wzrokiem od stóp do głów, nie ruszając się. Wtedy tylko wyprostowała swoje monstrualne skrzydła ponad korony drzew, jednocześnie odganiając z nich ciekawskie obrotu wydarzeń kruki. Teraz zobaczyłam, jaki z niej prawdziwy kolos, licząc ogromny, purpurowy odwłok, na którego końcu odstawał urokliwy pierzasty ogon, wywinięte do przodu czułka.
— Mówże ciszej. Uszy mi zwiędną od Twoich wrzasków, a dopiero co udałam się na królewską drzemkę! — ku mojemu zdziwieniu oraz Dergora, odpowiedziała subtelnym, metalicznym głosem przypominającym echo. Obejrzałam się na basiora, tym samym wyszukiwałam wzrokiem Bill'a. Gdzie on się podział? Poza tym, kiedy wcześniej kilka razy rozmawiałam z władczynią, nie unosiła się tak do mnie i wręcz przeciwnie - kazała mówić głośniej.
— Tak jest w porządku, Królowo? — ściszyłam ton głosu, a ona tylko westchnęła. — Tak, tak jest w porządku.
— Czy mogę się zapytać dlaczego mówimy szeptem? — zapytałam pełna zaciekawienia. — Ponieważ to należy do spraw, o których mówi się szeptem — bez skrępowania rzekła, obruszyła głową i obrzuciła swoim pełnym wzrokiem Dergora.
— Widzę, że przybywasz z Twoim przyjacielem, Dergorem — na to trochę się onieśmieliłam i wyrysowałam ślad na ziemi. Dergor, ani ja nigdy nie wspomnieliśmy o sobie, że jesteśmy w jakimś stopniu przyjaciółmi. Może wspólny czas zbliża, ale jeszcze nie aż tak.
— Zgadza się, ale skąd znasz moje imię? — dopytał bardziej zaintrygowany, niż przestraszony basior, a Królowa tylko ruszyła porozumiewawczo czułkami. Dergor potwierdził to, że jesteśmy przyjaciółmi? Oh...
— Słyszałam Wasze rozmowy ze wschodu, bo nie mogliście mówić ciszej. Świat jest pełen pokrzywdzonych, a pokrzywdzeni szydzą nienawiścią do osób, które usłyszały. Dlaczego? Nikt szczerze nie potrafi zachowywać tajemnic i wzajemnej skrytości. Nie miejcie mi tego za złe, ale również domyślam się z jaką sprawą do mnie przychodzicie — mówiła porównaniami.
— W takim razie, czy będziesz w stanie odpowiedzieć mi na moje pytanie? — oznajmiłam bez najmniejszego śladu skrycia, a Ona podniosła się na swoich czułkach, których było o wiele więcej, niż u jej mniejszych braci.
— Zależy jak ono zabrzmi. Jeśli tylko źle je sformułujesz, będziesz musiała sama sobie na nie odpowiedzieć i radzić. Namyśl się nad słowami i znaczeniem, bo otrzymasz to, o co nie pytałaś sama siebie Olivio — wstałam jak wryta, zastanawiałam się nad tym, co mi ślina na język przyniesie.
— Ja, ja... — spanikowałam trochę. — Jeszcze nie skończyłam — prychnęła Królowa, która lubiła dodawać.
— Nic nie dostaje się za darmo — na to moje serce prawie stanęło. Co ona wymyśli? Jak bardzo jeszcze muszę się poświęcić dla odpowiedzi?
— Za moją wiarygodną odpowiedź musisz oddać mi swoją całą energię magiczną — wtedy co ugrzęzło mi w myślach, to jej wydłużony pyszczek, zakończony igłą, którą nie miały jej motyle. Chciała wyssać ze mnie magiczną energię.
— To jest niedorzeczne! Przecież, jeżeli wyssiesz ją całą, Olivia nawet może umrzeć! — krzyknął w mojej obronie Dergor, który stawił się za mną jak najbardziej mógł.
— To rozumiem, że po połówce? — nagle w jej oczach odbiło się światło słoneczne, a jej towarzysze zaczęli zlatywać się w gromadach liczących nawet tysiące, krążących wokół niej.
Po co jest jej nasza energia? Przecież całe swoje życie przeleżała w jednym miejscu, tym bardziej nie posiada żadnych nadzwyczajnych własnych magicznych mocy.
— Umowa stoi — basior spojrzał na mnie jeszcze raz i kiwnął głową. Mam zadać pytanie. Teraz.
— Więc — urwała mi znowu. — To jest sprawa, o której mówi się szeptem. Podejdź i powiedz mi na ucho — odezwała się, a nogi pode mną prawie się uginały. Dergor nie będzie mógł tego usłyszeć?
Królowa nachyliła się w moim kierunku, a ja wdrapałam się na jej futrzany odwłok i ustałam nad jej punktem słuchu.
— Czy to On? — odpowiedziała mi cisza, a sama zaniemówiłam.
Motyla Matka nie wyraziła żadnych emocji, tak jak mówiła umowa, ześlizgnęłam się z jej cielska i ustałam przed nią. Minęły milisekundy kiedy jej wypijająca energię igła wbiła mi się w kark, a sama nie odczuwałam niczego. Zamknęłam się w wspomnieniach. Ocknęłam się, będąc zamknięta w jakieś kuli. Nerwowo rozglądałam się na boki, próbując ujrzeć co się dzieje. Co jedynie usłyszałam to swoje okropne krzyki i jęki z bólu, które przechadzały mi się po głowie każdej nocy. Nerwowo uderzyłam łapami o wnętrze kuli, która robiła się coraz mniej zamglona. Kogo ujrzałam? Jego bez emocji twarz, zsyłając mnie na męki, kreśląc po moim boku krwisto czerwony napis Riot. Zaczęłam się dusić, tak jak w życiu poza tą okropną wizją i obudziłam się ledwo żywa, tuż nad Królową. Obok mnie leżał padnięty Dergor, a ja pomimo bólu, wycieńczenia i bezsilności doczołgałam  się do niego. Nie... On też oddał swoją energię?! To niemożliwe! Dlaczego się tak dla mnie poświęcił?!
— Powiem tyle, Olivio — odniosła się do mnie, a ja przez wpół zamknięte oczy spojrzałam tylko w kierunku jej fioletowego skrzydła, przez które w postaci barwnego promienia słońca padało mi na twarz.
— Zadałaś dobre pytanie. Odpowiem Ci na nie wprost i na tyle wyraźnie, jak bardzo tego chciałaś.
Osobą, o której myślisz jest właśnie on. Tak, właśnie on. Wiesz, co się z nim stało, ale motyle powiedziały mi, że włamał się tylko po to, by znaleźć Twoją cenną rzecz, zanim wyruszy w wędrówkę. Więcej musisz się dowiedzieć sama — po jej słowach Dergor ocucił się, a ja nie mogłam opanować emocji i rozpłakałam się. Ile uczuć ciążyło na moim sercu po tych słowach. Moje słońce, moja nadzieja, moje szczęście było bliżej niż myślałam, zadając mi na sercu jeszcze większe rany, niż odczuwałam. Domyślałam się co do tego, ale nie dopuszczałam tej myśli do rozumu, by nie popaść w obłęd. Dlaczego pomimo tego, że na mojej psychice odcisnąłeś trwałe oraz bolesne ślady, nie mogę przestać Cię kochać? Dergor przyglądał się mi bez słowa, a ja zanosiłam się potokiem łez, które wychodziły ze mnie wraz ze wszystkimi uczuciami. Nie wiedział o co mi chodzi, nie znał mojej przeszłości. Ale Der wiedział, że musi dać mi się wypłakać, bo to jest mi bardzo potrzebne. Zebrał jeszcze siły, by zamknąć mnie w silnym i czułym uścisku, w którym odczuwałam najmocniejszą ochronę od przykrościami zewnętrznego, szarego, pełnego bólu oraz strat świata. Dziękuję Ci Dergor, ale muszę iść. Również przepraszam, ale muszę wyruszyć. Pół mojej energii zostało przekazanej Motylej Pani, część Tobie. Zostań tu i odpoczywaj, a ja muszę walczyć o swoje. Powściągnęłam się z gruntu, nie oglądając się za siebie poczynając bieg. Muszę go odnaleźć, muszę. Pomimo tego, co mi zrobił, co zrobił innym i za jakiego potwora ma go moja wataha, nigdy nie zaprzestanę go kochać jak brata, który Cię pociesza. Pełna wycieńczenia padłam znowu po dwustu metrach. Nawet jeżeli ktoś odbierze mi ćwiartkę mojej energii, czuję się jakbym miała umrzeć na miejscu. Ktoś podniósł mnie z ziemi, a ja spojrzałam w jego oczy.
— Jeżeli tak bardzo chcesz rozwiązać swoje wszystkie pytania idź ze mną. Sama bez połówki energii nie poradzisz sobie, nie protestuj nawet — szepnął, a ja oparłam się o jego pierś, przytulając go do siebie. Masz rację, bez Ciebie daleko nie zajdę.
<Dergor?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja