sobota, 17 grudnia 2016

Od Alexy "Syrena cz.2" (cd. Dergor/Heckler)

Opuściłam łeb. Podejrzewałam to.
- A...Aha... - mruknęłam.
Łzy napłynęły mi do oczu. Wiedziałam. Odwróciłam się i wróciłam do papierów. Szybkim ruchem otarłam krystaliczne krople cisnące się na policzki. Heck przybiegł do mnie.
- Daj mi spokój  - rzuciłam oschle.
Wybiegłam z jaskini. Musiałam pomyśleć, ochłonąć. Ruszyłam w stronę Mrocznego Lasu. Kiedy tam dotarłam, zwolniłam do truchtu, a dopiero kawałek później do chodu. Zerknęłam na Słońce, po czym skierowałam wzrok ku głębi lasu. Ruszyłam dalej. Poczułam pieczenie w okolicach oczu i wreszcie dałam upust łzom. Jak ja mogłam być taka głupia? Nie wierzę... Byłam tylko taką "panną do zaliczenia". A potem wróci do tej swojej kochaniusiej pani. Żeń się, na zdrowie. Wędrowałam tak i wędrowałam do następnego dnia. Do jaskini wróciłam wieczorem. A kto mnie przywitał?
- Gdzie ty byłaś?! Martwiłem się! - krzyknął Heck.
Mhm, na pewno - odparłam w myślach.
- Byłam na spacerze.
- Tak długo?!
A co, nagle cię obchodzę? Uroczo.
- Jestem dorosła tak? Odwal się... - rzuciłam zimno.
Poszłam do sypialni i padłam na łóżko. Heck położył dzieciaki spać, po czym przyszedł do mnie. Położył się obok i mnie przytulił. W tym momencie myślałam, że go uderzę. Jednak tylko wyślizgnęłam się z jego uścisku i odsunęłam się jak najdalej od niego. Dopiero po uzyskaniu odpowiedniej odległości, zwinęłam się w kłębek. Przed zaśnięciem usłyszałam jeszcze szept: "Alex, proszę..."
********
Wstałam dość późno - coś koło południa. Nie było ani Hecklera, ani maluchów. I dobrze - pomyślałam. Czułam, że muszę z kimś pogadać. Poszłam do Dera. Akurat siedział przed jaskinią. Od razu zauważył, że coś nie tak.
- Alexa, co z tobą?
Wyjaśniłam mu wszystko. Nagle wybuchłam płaczem i go przytuliłam.
- Przepraszam cię.
- Za co, znowu? - zapytał cicho.
- Za to, że byłam taka głupia. Gdybym trochę poczekała, to bym zobaczyła jaki on jest naprawdę...
- Alex, on naprawdę cię kocha... Wiele można o nim powiedzieć, ale nie to, że jest zdrajcą...
-Dziękuję ci.
Dzięki wiem, zrozumiałam, że to nie wściekłość mną kierowała, lecz strach. Strach przed utratą ukochanego. Wtem do jaskini jak burza (dosłownie) wpadł Heck.
- CO TU SIĘ DZIEJE?
<Heckler?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja