sobota, 17 grudnia 2016

Od Hecklera "Syrena cz.1" (cd.Alexa)

Moja przyszłość? Trochę jakby nie wiadoma, nieznana, cicha i ukryta, chociaż nie przeraża mnie to.  Ale moja przeszłość? Biała kartka. Nicość, pustka, jakoś o mojej przeszłości wiem jeszcze mniej niż o przyszłości. Mam plany, a wspomnienia sprzed tego ukończenia pierwszego roku... Nie istnieją.  Nie zastanawiałem się nad tym, zignorowałem fakt, uznając, że tak po prostu jest. Okazuje się to jednak być czymś więcej. Coś ukryto. Część ukrytej prawdy odkrywam począwszy od początku ostatnich nocy. Słyszałem w snach pieśń. Delikatny głos wadery śpiewał:
- W powietrzu czuje zamęt już
Wygląda to jak tragedia
Tak chciałam zostać blisko cię
Nie znosiwszy uczucia wewnątrz
Odeszłam ja tak dawno już
Lecz jak wróciłam nie ujrzałam cię
Przysiągłeś mi na dobre i złe
Czas odzyskać utracone chwile
Podążam wciąż szlakiem tym
Szukam twojego oddechu
I bicia serca wołającego
Czemu to echo już zamilkło?
Powtarzało się to wiele nocy. Słowo w słowo, tak samo. Jedynie ostatnim razem  doszła jedna zwrotka:
- Ale jak ja widzę cie
Serce zmieniło ci się
Ty pragniesz lecz już
nie mnie?
Nie, wierzę, że jest inaczej.
Obudziłem się obok Alexy z Keilą wiszącą mi na ogonie. Mała podgryzała go jak zabawkę. Wstałem i wziąłem ją w pysk żeby zanieść do jej posłania, było za wcześnie, powinna jeszcze spać. Niechętnie, ale zgodziła się zostać u siebie, po czym wcisnęła pod swoją poduszkę. Z westchnięciem wróciłem do naszej części jaskini, położyłem się i zamierzałem znów zasnąć, jednak nie udało się.  Nie miałem wyboru, musiałem wstać wcześniej niż wszyscy.  Wyszedłem na zewnątrz żeby upolować coś na śniadanie nie tylko dla siebie, ale też dla Alexy  i dzieciaków. Postanowiłem  wybrać sie tym razem do doliny, w której mieszkał od zawsze smok Innulis. Nie było to zbyt daleko, raptem kawałek za zatoką. Właściwie tam mamy bliżej niż do polany, gdzie większość pozostałych wilków poluje.  Do tego nie miałem ochoty na nikogo trafiać, bo nawet tak wczesną porą ktoś mógł tam być. Ranek jeszcze chłodny po całej nocy mrozu, zima coraz bliżej, miałem nadzieję na jakieś opady śniegu w najbliższym czasie. Z lekko spuszczoną głową podążałem dalej szukając powonieniem jakiejś zdobyczy.  Siedział mi w głowie ten dzisiejszy dodatkowy wers pieśni słyszanej wielokrotnie. Znałem już ją całą na pamięć, ale nie wywarła na mnie większego wpływu. Dopiero teraz wyjątkowo przejąłem się tymi nowymi słowami.
"Ale jak ja widzę cie, serce zmieniło ci się, ty pragniesz lecz już nie mnie. Nie, wierzę, że jest inaczej." powtórzyłem sobie w myślach. Czyżby ktoś mi wysyłał jakiś sygnał? Zdarzyło mi się słyszeć.. przepowiednie?  Mogłem być pewny, że to nie wytwór mojej wyobraźni, nie umiem układać pieśni, dobierać rymów, zwrotek, ani nigdy nie przyśnił mi się taki waderzy głos. Jednak on coś znaczy. Zachowuje się w mojej głowie jakby chciał odgrzebać... wspomnienie? Ja... kogoś znałem... kiedyś.
Ujrzałem uciekającą sarnę. Nie ma czasu na przemyślenia, trzeba zdobyć trochę jedzenia. Wyskoczyłem w stronę ofiary, aż ziemia trysnęła  spod moich łap i zaczęła się pogoń. Niedoświadczona sarna, odłączona od stada, nie wie jak skutecznie przetrwać. Dognałem ją bez problemu i zacisnąłem szczęki na jej szyi. Mogłem się nie nadwyrężać i po prostu zabić piorunem, ale wilkowi nie przystoi wyręczać się mocami na polowaniu. Mam zdobycz, czas wracać.
Wlokąc kawał mięsa, z daleka widziałem wielkiego smoka Innulisa, który mieszka na tym terenie. Leżał spokojnie i obserwował okolicę. Nie myślałem nawet czy mnie zobaczył, nie zaatakuje więc to nie problem.
- Heckler? - usłyszałem za sobą. - Heckie, to ty?
To.... Ten głos ze snu! Odwróciłem sie gwałtownie i na to, co zobaczyłem otworzyłem pysk z wrażenia. Za mną stała wadera, ta sylwetka, te delikatne rysy... Ja znam! To... to...
- Airis? - to imię samo wypłynęło z mojego pyska.
- Heckler! - wadera rzuciła się mi na szyję.
Uderzenie od środka, mgła spowijająca część wspomnień zniknęła w ciągu tej jednej chwili. Ja znam ją! Jej imię to Airis! Pamiętam, jak byliśmy młodzi.....
- Szukałam cię dniami i nocami, miałeś czekać, czemu to się stało powiedz! - płakała ze szczęścia.
- Ja... ktoś... ktoś sprawił, że zapomniałem o obietnicy! - coś zdusiło mnie w gardle. - Wybacz mi błagam!
- Ćśś.. nie twoja wina, więc  nie mogę być wściekła.
- Pamiętasz ostatni dzień? Skok znad wodospadu w lodowatą wodę? - zapytałem. Coraz więcej wspomnień z jej udziałem ukazywało mi się przed oczami.
- Tak - uściskała mnie z całych sił.
- Słuchaj.. chodź ze mną, muszę cię przedstawić - wyrwałem się jej  i złapawszy za łapę poprowadziłem w stronę jaskini. Skupiłem się na szczęściu z odnalezionej przyjaciółki z dawnych lat, zapomniałem o sarnie, którą miałem zanieść Alex.
******
- O, jesteś Heck - przywitała mnie partnerka dosłownie cała zaslonięta stosami papierów. Nie ma co ukrywać, miała dużo zaległości z formalnościami  po urlopie. Przekładała je non stop i na każdej kartce coś pisała.
- Długo cię nie było, dokąd poszedłeś? - nie widziała mnie nawet, najwyżej czubek moich uszu. Odciągnęła, po zadaniu pytania, małego Sama od dokumentów, skoro mnie nie było musiała mieć oko na szczenięta.
- E... na polowaniu - zerknąłem na Airis czekającą cierpliwie aż skończymy ględzić. - Ale spotkałem kogoś.... Alexa, poznaj Airis - moja ukochana wychyliła się zza stosów pracy i popatrzyła okrągłymi oczami na moją towarzyszkę. Zmierzyła ja wzrokiem id góry do dołu, z czasem na jej pysku pojawił się wyraz zmieszania.
- To moja... - zacząłem.
- Dziewczyna, jestem jego dziewczyną - Airis zrobiła Słodką Minkę Zwycięzcy, którą robiła od  zawsze, a pode mną ugieły się kolana. Ta mina była tu ZBYT sugestywna! Tak zaczęło się jedno wielkie nieporozumienie.
Alexa ruchem łapy przewróciła stos dokumentów. Kartki poleciały na wszystkie strony, na pysku mojej wybranki najpierw widziałem zdanie "Co się dzieje?", później "Co ona plecie?!", kolejno "Co to ma znaczyć?!", a na koniec ciche i dyskretne "Heck........ czy zechcesz mi coś wyjaśnić?!".
Miałem ochotę zapaść się pod ziemię i uderzyć piorunem w starą znajomą. Airis ty głupia! Coś ty powiedziała?! Alexa sobie pomyslała teraz nie wiadomo co tylko dlatego, że Airis myśli iż dawne = aktualne. Kiedy to było?! Co ja teraz  .....
- Heck, pogadasz ze mną na osobnosci? - wydusiła Alex.
- Przepraszam paniusiu, ale  nie zgadzam się żeby Heckie z tobą tak rozmawiał. Nieladnie szeptać po kątach w towarzystwie - burknęła druga wadera.
- Um...  Airis, wiesz..  - zacisnąłem zęby.
- Później - nie pozwoliła mi dokończyć zdania, że Alex to moja żona, a nie żadna koleżanka czy coś takiego. Hm.. jest bardzo źle.
Alexa warknęła groźnie, przed atakiem powstrzymała ją obecność Keili, która chciała sie bawic w kolejnym stosie papierów. Moja partnerka zaczęła usiłowac łapać kolejną lawinę druczkow, a Airis szybko powiedziala,  że "obejrzy sobie okolice, a ja moge sobie poukładać wszystko w głowie i wyjasnic swoją sytuację koleżance", po czym odbiegla gdzieś.  Popatrzylem na Alexe. Była wściekła.
- Kim ona jest?! Co to za jedna i co to wszystko jest?!
Nabrałem dużo powietrza.
- To Airis. Znaliśmy się jak byliśmy młodzi i  przysięgliśmy sobie,  że pobierzemy się jak będziemy starsi, byliśmy bardzo bardzo blisko. Rozdzieliliśmy się kiedy musiała wyjechać z matką na jakiś czas, obiecałem jej że będę czekać. Potem odeszliśmy z Dergorem i znaleźlismy sie tu. Airis mnie odnalazła i zapewne chce teraz żeby wprowadzić stary plan w życie.
Opowiedziałem to z pełną powagą w nadziei że zostanę zrozumiany co to za sytuacja. Nie poszło zupełnie po mojej myśli.
- Czyli... była twoja miłością? - zapytała Alexa. - Kochałeś ją i chcieliście być razem za wszelką cenę?
Nie mogłem jej kłamać w żywe oczy. Potwierdziłem jakkolwiek to zabrzmiało.
Błąd.
<Alexa?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja