sobota, 17 grudnia 2016

Od Dergora ,,Nowy rozdział nie napisze się sam cz. 4" (cd. Hysmine)

- A będziesz mieć na to siłę? - zaśmiałem się.
- Odpoczęłam trochę tu na plaży, więc chyba mogę nawet iść teraz- uśmiechnęła się.
- Hm.... teraz powiadasz...
Patrzyła na mnie w milczeniu.
- To czemu jeszcze siedzisz? Idziemy na kolejną wycieczkę - zażartowałem  i oparłem się na jednej łapie.
Hysmine znów odpowiedziała uśmiechem i popatrzyła na Słońce, już ledwo widoczne, powoli zatapiające się w wody na horyzoncie. Powiała zimna bryza niosąca zapach morza. Pogrzebałem łapą w piasku i wyciągnąłem stamtąd nieduży kamyk. Spróbowałem puścić kaczkę, ale nie wyszło. Wypuściłem powietrze lekko zawiedziony.
- Widziałem jak Diama szorowała na mokro ścianę swojej części jaskini jak tylko wróciła. Wspomniała, że słyszała od ciebie o krwawych wilkach czy czymś podobnym. Interesujesz się dawnymi cywilizacjami lub kulturami? - zacząłem nowy temat.
- Tak jest  - potwierdziła Hysmine. - To moja pasja od dawna. Z resztą nie tylko sama kultura.
- Tak? Ciekawie... - popatrzyłem w dal. Przypomniały mi się  katakumby, na myśl o prastarych  cywilizacjach z zamierzchłych czasów . Przez ułamek sekundy zastanowiłem się czy odkąd my z Heckiem je opuściliśmy, ktokolwiek je odwiedził.
- Może wiesz o czymś co i ja powinnam wiedzieć? Wilk uczy się całe życie.
- Wiem tylko, że zaklęć z run nie odczytuje się na głos - obróciłem moje przykre doświadczenie w niewinny żart.
Pokręciła głową rozbawiona.
- Daj spokój, to przecież oczywiste - szturchnęła mnie.
- Ja to ci wiele nie powiem w tym temacie, nie miałem aż tyle styczności z takimi sprawami.
- Nie spodziewałam się tego właściwie,  wiem że moje hobby jest względnie ... hm... rzadkie.
- Na to wychodzi, przed tobą nikogo zainteresowanego tym nie spotkałem. Ojciec się nie liczy, jego interesowały tylko stare książki.
- Mhm... - przytaknęła z dość dziwną miną. Uch, chyba nie powinienem był wspominać o ojcu, niektórzy są wrażliwi, jeśli chodzi o temat rodziny.
- Myślisz, że zagrzejesz na dłużej miejsce w naszej watasze? - szybko przeskoczyłem do innej sprawy.
- Być może, te tereny wyglądają miejsce o interesującej przeszłości z tego co dostrzegłam. Dużo można odgrzebać mam nadzieję. Już wasza jaskinia jest dobrym sygnałem dla mnie.
- A jeśli okaże się, że jednak nie jest to warte większej uwagi? Wyruszysz dalej?
- To zrobię sobie tu dłuższe "wakacje", taki odpoczynek od bezustannej podróży dniami i nocami. Chwila wytchnienia dobrze mi zrobi - oznajmiła Hysmine. - A, właśnie, co zrobicie w sprawie smoka Diamy?
- E... - zawahałem się. - Nic jeszcze nie postanowiłem. Jakoś miałem inne sprawy na głowie, na przykład musiałem dogadać się  innymi wilkami z branży związanej z imprezami.
- Imprezami? Zajmujesz się tym? - zaciekawiła się wilczyca.
- Właściwie to tak, jestem DJ'em i ogólnie zapewniam muzykę na większość wydarzeń tego typu.
- Ciekawie ciekawie...
- Zjawisz się na jutrzejszej imprezie? Wszyscy zaproszeni,  wiadomo, że nie każdy przyjdzie, ale kilka wilków zawsze. Okazja do poznania kolejnych osób.
-Chyba przyjdę w  takim razie - powiedziała wadera.
Kolejna fala sięgnęła naszych łap, tyle wystarczyło żeby znów zwrócić moją  uwagę na otoczenie. Tarcza słoneczna już nie była w  ogóle widoczna, mrok nocy powoli ogarniał niebo, migotały pierwsze gwiazdy. Powiał wiatr, ale tym razem od strony lądu. Niestety to był zimny i nieprzyjemny, wieczorny wiatr.
- Chyba czas wracać - mruknąłem. - Znów zostaniesz w naszej jaskini?
- Um... bo ja wiem.. może? - Hysmine wyglądała jakbym ją wybudził z głębokiego zafrasowania.
- To chodź, magią zlokalizowałem coś drobnego do przekąszenia przed snem. Zjemy na spółę.
Ruszyliśmy bez pośpiechu z powrotem. Wadera raz po raz powiadamiała mnie o widoczności kolejnej konstelacji i wskazywała łapą jej położenie. Utrzymywałem na pysku uśmiech. Tak, już ją lubię i to bardzo. To może być początek długiej przyjaźni....
Upolowaliśmy później dwa zające, zjedliśmy spokojnie posiłek i wróciliśmy do ciepłej jaskini. Dobrze już wrócić do domu po całym dniu.
Hysmine poszła spać tam gdzie poprzedniej nocy, a ja zszedłem do siebie jeszcze sprawdzić po cichu czy nowy mixtape działa. Zaskoczył mnie tam ktoś, kogo mogłem się spodziewać. Mój towarzysz.
- Uważaj na przyszłość z tym - rzucił  do mnie. Był w  wilczej postaci.
- Nie wiem o czym mówisz - spróbowałem go spławić,  nie miałem ochoty z nim teraz gadać, do tego nie zamierzałem rozszyfrowywać na świętą noc jego zagadek.
- Zrobisz sobie nadzieję. Tylko się nie przywiązuj za bardzo, bo nie wiesz czy cokolwiek się uda po.. ostatnim.
- Odczep się, znowu gadasz jakbyś wiedział wszystko a ja nic. Nie znoszę tego. I jakim ostatnim - odparłem zakładając płytę i rozglądając się w poszukiwaniu słuchawek.
- Względnie dawno, ale w rzeczywistości to nie było tak dawno temu. Ja cię tylko ostrzegam, bo widzę jak ci zależy na tym aspekcie.
- Tak, tak..  - westchnąłem. Ugh... Czemu ja tak często nie rozumiem o co mu chodzi?
- Ja cię tylko ostrzegam. Zapamiętaj sobie.

- Bill, gdzie moje słuchawki?
- Masz je na szyi geniuszu.
***********
Krótka noc. Jeszcze krótszy dzień, bo pod koniec jesieni Słońce zachodzi bardzo szybko, a ja złapałem siebie samego na tym samym co zwykle, za późno idę spać i za późno wstaję. Zaspany  i niedobudzony wyszedłem do dziewczyn, Hysmine wyjaśniała znaczenia malowideł Diamandzie. Siostrzyczka była wyraźnie zainteresowana, aż robiła sobie coś  w rodzaju notatek.
- Aventus Solee braciszku, wreszcie wstałeś - właśnie ona zauważyła mnie pierwsza.
- Dobrze spałeś Der? Pamiętasz co miałeś zrobić nie? - dodała Hysmine.
- Tia... ale najpierw - zaburczało mi w brzuchu. - Muszę coś zjeść - brawo Der, wilki jedzą już obiad, a ty śniadanie dopiero zaczniesz.
- Okej, skoro już nie śpisz  to znaczy, że mogę już iść, my z Sun mamy robotę, później skończymy Hysmine - Diama szybko pożegnała się i opuściła jaskinię, chyba przeze mnie była spóźniona, bo chciała zaopiekować się naszym gościem. Głupia sprawa.
 Szybko wziąłem coś z mojego zapasu mięsa i wyszedłem z szarą waderą w stronę Magicznej Dżungli- mojego ulubionego terenu, który miałem pokazać. Po drodze obserwowałem położenie Słońca z tym uczuciem, jak bardzo dużo dnia straciłem przez spanie do późna. Już prawie był zachód. "Nigdy więcej", pomyślałem.
 - Oto jesteśmy - oznajmiłem w końcu kiedy dotarliśmy na miejsce.
- To... jest niesamowite - powiedziała oszołomiona Hysmine. Jej reakcja przypomniała mi mnie samego, patrzącego na te światła po raz pierwszy.
Skierowała pyszczek ku górze obserwując bujne korony drzew porośnięte innymi magicznymi roślinami.  Zrobiłem to samo. Nie wiem jak to się dzieje, ale za każdym razem magia tego miejsca robi na mnie wrażenie. Pociągnąłem Hysmine dalej, żeby nasza wycieczka nie skończyła się na samym początku dżungli. Głowa jej chodziła bez przerwy z jednej strony na drugą, za dużo do ogarnięcia na raz. Niech nacieszy się widokiem, ja jestem w stanie to zrozumieć. Przystawaliśmy raz po raz żeby dobrze mogła wszystkiemu sie przyjrzeć.
- Nigdy nie widziałam czegoś takiego.. Najwyżej trochę podobne do tych rośliny...
- To wyjątkowe miejsce, też nigdy nie napotkałem czegoś podobnego zanim znalazłem się tutaj. Według mnie właśnie tu najbardziej czuć, że jesteś w świecie pełnym magii, który tylko czeka żeby go odkrywać na nowo i na nowo.
- Chyba udzieliło mi się twoje zdanie Dergor - wadera przystanęła przy wielkich grzybach.
- Chodź dalej, im głębiej w tą dżungle tym bardziej fenomenalnie wszystko wygląda.
Ruszyliśmy dalej, opowiadałem jej przy okazji co nieco jeszcze o watasze, na przykład które tereny polecałbym jeszcze zwiedzić, Hysmine wyjaśniła mi które już Diamanda jej pokazała. Naszą pogawędkę zakłócił młody Bagre-Likhama , podchodząc do nas zainteresowany. Na początku biała wadera wyglądała jakby się przygotowała na odparcie ataku, ale szybko się zorientowała, że ta dość interesująca mieszanka zwierząt nie ma złych zamiarów. Stworzenie okrążyło nas parę razy, postawiło uszy wyglądające jak skrzydła motyla i pokiwało ogonem, żeby już sekundę później zniknąć w zaroślach.
- Wiele takich jest tu? - zapytała po chwili Hysmine.
- Tak, z resztą to tylko jeden z gatunków spotykanych tutaj. Jak chcesz, możemy poszukać pozostałych, ale nie wszystkie są przyjazne, więc radzę uważać.
- Hm...  coś myślę, że chcę zobaczyć tego więcej.
- Niezaspokojona ciekawość? - popatrzyłem na nią.
- No może - zaśmiała się.
Poprowadziłem ją dalej znajomą ścieżką. Nie minęło dużo czasu a trafiliśmy na grupkę Yi. Skakały na jakiejś polanie, ale na nasz widok szybko umknęły, chyba nie spodziewały się gości. Hysmine westchnęła cicho, bo nie zdążyła się im lepiej przyjrzeć.
- Da radę je dogonić?
- Odradzałbym... Yi mogą cię uznać za drapieżnika, a to trochę niebezpieczne - pokręciłem głową.
- Takie maluchy atakują? Ciekawe...
- Chodź dalej, czuje inne stworzenia.
W powietrzu wisiał zapach jakiegoś osobnika Draggon Inu. Nakazałem Hysmine zachować ostrożność, bo te stwory niby nie sprawiają takich problemów jak na przykład Raksasy, ale każdy może mieć gorszy dzień. Po cichu podążaliśmy za śladem krzyżówki smoka, staraliśmy się iść jak najciszej. Trafiliśmy w końcu na tego stwora, kiedy układał się do drzemki obok jakiegoś kamiennego obelisku. Odczekaliśmy chwilę po czym magią zupełnie zatłumiłem odgłosy naszego poruszania się i bez problemu mogłem pokazać waderze Draggona głośno pomrukującego przez sen. Tak czy inaczej po paru chwilach jej uwagę zwróciły inskrypcje na obelisku, ucieszona wyciągnęła skądś notes i pokazała mi co oznacza który symbol. Właściwie gdyby nie Hysmine w życiu nie pomyślałbym, że to jest jeszcze możliwe do odczytania. Zachowany napis był zdaje się urywkiem jakiejś złotej myśli, ponieważ można było go tłumaczyć "I będzie chronione od złego" lub "i będzie ochroną od złego".
- Jest tu więcej takich zdań jak to? - zapytała wilczyca jak oddaliliśmy się od śpiącego Inu.
- Być może.. ale nie jestem pewny... Mogłem przegapić to i owo, bo nie zwracałem na nie nigdy uwagi - obejrzałem się za siebie.-Ale wiesz, chyba zacznę.. zainteresowałaś mnie tymi obeliskami.
Wadera posłała mi uśmiech i schowała notes. Popatrzyłem w górę. Mamy jeszcze trochę czasu, zdążymy jeszcze poszukać przynajmniej dwóch gatunków. Popatrzyłem na ziemię w poszukiwaniu śladów. Strzał w dziesiątkę, dostrzegłem świeży trop Ajaga. To ten podobny do kojota, będzie trudniej.
- Teraz to musimy być naprawdę ostrożni. Idziemy tropem  jednego z Ajag Kambing, to dość nerwowa magiczna kojoto-kozica. Tak jakby - okiwałem łapą. - Przyglądaj się szybko, bo będziemy mieć tylko parę sekund zanim będzie chciał nas atakować. Lepiej nie bawić się w potyczkę z nim.
- Rozumiem.. Właściwie to ciekawe nazwy nadano tym stworzeniom - stwierdziła Hysmine.
- Ja tam bym nie wymyślił nic lepszego. Nie jestem zbyt twórczy.
Prowadziłem dalej krętą ścieżką śladów, udało mi się stwierdzić, że stworzenie definitywnie nigdzie się nie spieszyło, odciski łap na ziemi byłyby głębsze gdyby uciekał lub kogoś gonił. Nagle Hysmine zatrzymała mnie i wskazała w bok.
- To on? - zapytała. Kawałek od nas istotnie siedział magiczny pół kojot. Biało-czarne futro z niebieskimi i czerwonymi akcentami  widocznie wyróżniało się pośród tych świecących głównie odcieniami fioletowego roślin. Ech, dużo później byśmy go znaleźli gdyby nie moja znajoma, ja zamiast się rozglądać skupiłem na śladach. Natychmiast przykucnęliśmy za jakimiś grzybami i krzewami, wpatrzeni w dzikiego stwora. Stało się to co przewidziałem, popatrzył w naszą stronę po paru sekundach, ale nie zrobił tego co zwykle one robią. Zamiast atakować zjeżył się i uciekł.
- Coś tu nie pasuje... - stwierdziłem i poczułem na sobie czyjeś spojrzenie. Jednocześnie i ja i Hysmine odwróciliśmy się i ujrzeliśmy wielkiego Blu-Bluzë. Był tuż za nami, przyznaję, myślałem, że są mniejsze. Szybko złapałem szarą waderę za łapę i pociągnąłem za sobą zrywając się do biegu.  Strusiopodobny ruszył natychmiast za nami.
- Niech zgadnę.. przed tym czymś uciekł ... Kam... Kam..
- Kambing? Tak, na to wychodzi - wysapałem biegnąc najszybciej jak umiem, Hysmine trochę nie nadążała z dotrzymaniem mi kroku, wciąż tak jakby wlokłem ją za sobą. - Nie próbuj używać nawet magii czy innych takich, Blu-Bluzë są na to odporne, moc Magicznej Dżungli chroni je - stwór był coraz bliżej. Niebezpiecznie - Umiesz latać Hysmine? Tak bez problemu uciekniemy przed nim.
- Sama z siebie nie - odparła. - Ale mam zaklęcie na lewitację, tak na trochę nie za wysokiego "lotu" - zaczęła gmerać w swojej torbie.
- Raczej nie wystarczy, to coś wysoko skacze - popatrzyłem na swoje łapy. Jest inny sposób...- Mogę nas spróbować wyteleportować stąd, ale nie obiecuje, że to będzie udane, w Magicznej Dżungli coś zakłóca działanie astralne.
- Mam zwój z teleportacją, możemy połączyć siły w tej kwestii - wyciągnęła z torby pergamin.
- Dobra... więc na trzy.. okej?
Przytaknęła szybko, a ja ledwo uniknąłem ciosu łapą Blu-Buze'a.
- Raz, dwa... - zacząłem odliczanie. Strusiowaty stwór skoczył w naszą stronę.
- TRZY! - dokończyła Hysmine i oboje użyliśmy mocy teleportacji. Zadziałało.
Trafiliśmy na... czubek najwyższego drzewa w Magicznej Dżungli. No, ciekawie, ale mogło być znacznie, znacznie gorzej. Popatrzyłem na waderę jakbym oczekiwał potwierdzenia, że wszystko dobrze. Przyczołgałem się bliżej niej i rozejrzałem dookoła. Stąd widać całą Magiczną Dżunglę, a nawet trochę kolejnych terenów.
- Ale widok - szepnęła Hysmine. Podzielałem jej zdanie, to wyglądało przepięknie współgrając z zachodzącym już Słońcem. Nie do opisania była ta wspaniała panorama.
Koło nas na gałęzi usiadł po jakimś czasie Iplis. Ptak przyglądał się naszym sylwetkom swoimi lśniącymi oczami, ze zrozumiałym  zainteresowaniem, nie co dzień widzi się dwa wilki siedzące na drzewie takim jak to. Jego długie pióra falowały na delikatnym wietrze. Nie musiałem nic wyjaśniać Hysmine, na pierwszy rzut oka widać, że te ptaki nie są wrogami. Iplis zeskoczył z gracją na gałąź niżej, ku naszemu zdziwieniu zobaczyliśmy, że tam jest jego gniazdo i kilka opierzonych piskląt. Wygląda na to, że złożyliśmy  mu nieoczekiwaną wizytę.
- Aleśmy trafili - pokiwała głową z pobłażaniem Hysmine. - Śliczne pisklęta, nie uważasz?
- Tak..ale chyba czas się stąd zbierać - stwierdziłem.
- Zobacz, widać już Wielką Niedźwiedzicę - powiedziała nagle wilczyca pokazując na fioletowo granatowe niebo.
Spojrzałem w górę. Zawsze było coś w gwiazdach co sprawia, że nigdy nie patrzę na nie obojętnie. Migocące małe iskry na niebieskim oceanie nieba. Milczeliśmy oboje jakiś czas wpatrzeni w górę. Czas mijał, straciłem rachubę sam nie wiem jak.
- Nie używajmy tylko już teleportacji - mruknąłem po ocknięciu się. - Teraz przyda się twoje zaklęcie lewitacji. Ja użyję mojej zwykłej zdolności lotu.
- W porządku - Hysmine wypowiedziała cicho zaklęcie i uniosła się w powietrze żeby zacząć powoli opadać w dół. Dołączyłem do niej zerkając jeszcze ukradkiem na gniazdo Iplisów. Tak jak przypuszczałem, wrócił samiec i zaczął karmić młode.
W powietrzu skierowaliśmy się w stronę Lasów Ipertrofico. Płynęliśmy w powietrzu cicho, razem z wiatrem, powoli zmierzając ku bezpiecznej ziemi. Wszystko pod nami było wyraźnie widać jak na dłoni. Nie rozmawialiśmy, cieszyliśmy się chwilą niezobowiązującego lotu. Z daleka widziałem mojego brata i Alexę jak bawili na zewnątrz swoje maluchy. Westchnąłem. Nie przejmuję się już tym, że Alex mnie nie chciała, ale zazdroszczę Heckowi założenia rodziny. To co innego kiedy masz własne dzieci i partnerkę które możesz kochać. Żałuję też, że już nie jesteśmy braćmi na dobre, to było tak dawno temu, ale teraz jesteśmy jeszcze dalej. Poczułem swój medalion noszony na szyi. Heck miał kiedyś podobny, dawno temu zanim został starty na proch. Popatrzyłem na Hysmine. Ciekawe o czym ona marzy, ciekawe w czym ona pokłada nadzieję.
Wylądowaliśmy w końcu w lesie.
- To było świetne, co nie? - zapytałem.
- Oczywiście - odetchnęła świeżym powietrzem.
- Wiesz... Chyba muszę już iść na miejsce imprezy, wszystko trzeba wcześniej przygotować zanim przyjdą zaproszeni - popatrzyłem na niebo próbując ocenić ile czasu mi zostało.
- Pójdę z tobą, pomogę ci - zaproponowała.
- Um.. jeśli chcesz.. - mruknąłem. - Pomożesz mi wziąć sprzęt z jaskini?
******
Na miejscu zastaliśmy Lucasa, Midnighta, Diamandę, Sunset i Alfę Olivię. Wykorzystałem okazję i przedstawiłem Hysmine obecnym tu wilkom, które jej jeszcze nie znają.
- Jak wrażenia Hysmine? - zapytała przyjaźnie Sunset. - Podoba ci się tu?
- Pewnie - potwierdziła szara wilczyca.
Kiedy oni tam sobie gawędzili ja rozkładałem moje płyty i inne takie, miałem nadzieję, że chociaż trochę wilków przyjdzie się pobawić oprócz już obecnych. Zauważyłem porozkładane przekąski, Diamanda ustawiała butelki z napojami koło baru, skąd każdy będzie mógł brać do woli. Hm.. może nawet jeśli nie będą tańczyć to przyjdą ze względu na jedzenie itd?  No cóż.. poczekamy, zobaczymy.
Przyjść przyszli, ale tańczenie to inna sprawa, jednak nie będę się czepiać. Hysmine trochę mnie zagadywała, czasem stała i patrzyła na innych, ale nie wyszła na parkiet ani razu. Może się wstydzi, pomyślałem.
- Puściłeś ten wczorajszy mix, Dergor? - zapytał mnie nagle Bill. Przyszedł tu udając zwykłego wilka.
- Co? A niech mnie! Nie, jak mogłem zapomnieć? - zacząłem szukać płyty drugą łapą zakładając kolejną. - A w ogóle czemu przyszedłeś tu? Znudziło ci się już siedzenie w Ósmym Wymiarze?
- W Siódmym i nie, mam plan na dziś, okazja jest idealna - patrzył w stronę baru. Nie spojrzałem nawet kto tam siedział.
- Mówisz? Ciekawe na co - uderzyłem boleśnie głową w kant biurka, podnosząc się z płytą w pysku.
- Mały eksperyment, że tak powiem - zaśmiał się pod nosem.
- Ej, ja odpowiadam za ciebie, jeśli to będzie to samo co zrobiłeś w zeszłym tygodniu...
- Jeszcze raz odwołasz się do tamtego to wezmę ci tą twoją gitarę, że już jej nie znajdziesz nigdy - zagroził z drwiącym uśmieszkiem. - I nie trzęś portkami, bo to nic groźnego - poszedł gdzieś w inną część miejsca imprezy. Niepokojące...
-Der, puściłbyś coś wolniejszego? - zapytał Orion korzystając z okazji, że nie rozmawiam już z nikim.
- Słucham?
Jakąś wolniejszą piosenkę - powtórzył , bo za pierwszym razem byłem zbyt zmieszany, żeby zrozumieć.
- A, jasne. Nie ma problemu - przytaknąłem.
- Dzięki - szybko oddalił się jakby chciał do kogoś dotrzeć pierwszy.
Oparłem się o stolik i zauważyłem towarzysza Seka przemykającego środkiem z czymś w pyszczku. Zgaduję, że zwinął jakąś przekąskę. Skończyła się ostatnia piosenka, czas włączyć tą na życzenie. Trochę wilków zeszło z tego powodu na bok, ale w mig ich miejsce zajęło kilka par, tańczących lepiej lub gorzej. Znów spojrzałem na Hysmine. Hm.. a gdyby tak..
- Hysmine, zatańczysz ze mną? - zapytałem.
- Ja? - zdziwiła się. - No nie wiem.. ja... nie umiem.
- Nauczę cię, to łatwe - zaproponowałem. - Spróbuj.
Zawahała się
- No.. dobrze, spróbuję - odpowiedziała niepewnie, podała mi łapę i wyszliśmy na środek.
- Rób to co ja, prawa łapa, lewa łapa, jak ja idę prawą do przodu, to ty lewą do tyłu - wyjaśniłem cicho. Próbujemy. Jak na pierwszy raz idzie jej całkiem nieźle. Tylko, była cała spięta.
- Spokojnie, ja prowadzę, ty opierasz się na moich ruchach i tylko dotrzymujesz kroku - powiedziałem. - O, właśnie tak.
Szło jej coraz lepiej, ufa partnerowi, tak powinno być. W końcu rozluźniła się zupełnie, zauważyłem, że prowadzi się ją wyjątkowo lekko.
- Kim był tamten wilk, z którym rozmawiałeś? To twój przyjaciel jak rozumiem? - zapytała podczas tańca.
- Ten z czerwonym futrem? To Orion, tylko znajomy.
-Nie, wcześniej. Ten złoty z przepaską na oku - popatrzyła w stronę Billa. Też tańczył, okazało się, że poprosił... Diamę?
-To... mój towarzysz... Nie jest wilkiem z natury, jest czymś w rodzaju ducha...
- O proszę... Od dawna masz towarzysza?
- Jakoś tak z pół roku już. Jednak wciąż strasznie mało o nim wiem. A jak go poznałem to trochę długa historia.
- Mamy czas - uśmiechnęła się.
- Nie, innym razem. Teraz nie będę cię zanudzać.
Ostatni raz obróciliśmy się i piosenka się skończyła, wilki które nie tańczyły zaczęły bić brawo parom. Wszystkie wilki, które były na parkiecie, ukłoniły się sobie, my z Hysmine zrobiliśmy to samo i wróciliśmy do mojego sprzętu, bo trzeba było włączyć kolejną piosenkę.
<Hysmine?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja