sobota, 28 stycznia 2017

Od Keili "Prawdy o życiu"

Przyczepiłam moje dzieło na ścianę, muszę wiedzieć na czym stoję. Raz na jakiś czas dopiszę coś nowego, zapamiętam na całe życie.  Dłuuuga kartka, rozkładana, w kąciku tylko dla mnie. Obejrzałam dokładnie efekt mojej pracy, wygląda świetnie. Najlepsza była kaligrafia, nigdy nie wyglądało to lepiej w moim wykonaniu.
Prawda pierwsza:
Dorośli są dziwni.
Nie raz się kłócą o co tylko można, gadają od rzeczy, mogą ustalać zasady, a sami ich się nie trzymają, potrafią spać cały dzień, denerwować się wszystkim, nie umieją się bawić, nie mają czasu, nie mają ochoty, nie chcą. Raz nudni, chwilami zabawni,  często zajęci.
Prawda nie gorsza:
Dorośli nie pozwalają.
W nocy wychodzić nie można, smoków ujeżdżać nie można, tłuc brata po pustym łbie nie można, bawić się talizmanami nie można, polować nie można, skakać do wody nie można, używać mocy w domu nie można, biegać nie można, uczyć się latać nie można, atakować porożem nie można, walczyć o swoje nie można, używać ogona taty, bo nie mamy huśtawki, nie można.  Czuć się swobodnie we własnym domu? Zgadnijcie. Nie można.
Prawda irytująca:
Sam jest najbardziej wnerwiającym wilkiem na świecie.
Robi co może żeby zaszkodzić, robi co może żeby dokuczyć. Wchodzi i od razu wiadomo, że będę wściekła. Wiadomo, że jak coś mi zrobi  muszę się czymś odpłacić, ale ile można, zapisałam już dwanaście planów, a on dalej atakuje. Nie nadążam! Kocham braciszka ale go nienawidzę!
Prawda stała:
Jak jedno poluje, drugie nas karze za łamanie nakazów.
Jak mama wychodzi, tata pilnuje, wkurza się, warczy, "zabawia". Jak tata wychodzi, mama "pilnuje" (zza papierów), wkurza się, warczy, zabawia. Stały podział obowiązków. W jednym są tacy sami - kochają słowo "nie". Z resztą jak wszyscy dorośli.
Prawda monotonna:
Nie zjesz obiadu, nie masz deseru.
Mówi samo za siebie, trzeba z tym żyć. Tylko co jeśli ja nie lubię odgrzewanych posiłków?
Prawda głupia:
Posyłają nas do szkoły.
Wstajesz rano, pędzisz tam na łeb na szyję, siedzisz nie wiadomo ile, "uczą" nie wiadomo o czym i to jest codziennie! C o d z i e n n i e! To się nam ma przydać w życiu? Nie sądzę.
Co mnie obchodzi ile nóg ma żuk, a ile ma stonoga?
Prawda bez sensu:
Mam skrzydła, a nie umiem latać.
Chciałam próbować w jaskini z rozbiegu,  ale tata musiał mi przerwać słowami "Keila! Mówiłem ci coś o głupim bieganiu po domu!". Tatusiek jak zwykle nic nie rozumie. Próbowałam wielokrotnie skoczyć ze skalnej półki obok źródła, ale zawsze mnie mama łapie magią zanim rozłożę skrzydła. Rodzice, nie pomagacie!
Prawda naturalna:
Ciocia Diamanda jest szalona.
Co robi tatuś jak mama zostawi nas z nim, a on "Ma coś ważnego do zrobienia"? Podrzuca nas jak sroka, czy tam kukułka do tej ciotki od tęczy. Nie jest tragicznie, ale jak tylko chcę miło spędzać czas z braciszkiem ciocia łapie nas za kark i ględzi, że "szczenięta nie powinny się gryźć" chociaż nawet nie zdążyłam go złapać zębami. Ciocia ma fajnego wielkiego smoka. Jest tak bardzo czarny, że ciotka zapomniała jak ma na imię i woła go po kolorze. Biedny.  Jednak jest milutki i fajnie sie go drapie przy szyi, ale wtedy ciocia ma jakiś atak, krzyczy "Keila nie rusz go!"
Może nie narzekałabym tak bardzo, gdyby tata nie mówił zawsze jej "siedź z nimi w jaskini". Dlaczego ona się słucha skoro jest podobno dorosła?
Prawda zawodząca:
Ciocia Olivia jest wiecznie zajęta.
To moja rodzina? Widzę ja rzadziej niż jednorożca. Najwyżej raz czy dwa razy minie się ją kiedy rodzice nas wyprowadzają na spacer jak pieski.
Pytałam czemu nie możemy jej odwiedzić. "Ma za dużo na głowie".
Prawda istniejąca od zawsze:
Nam na jelenie nie wolno polować.
Jak się uprzesz wezmą cię na polowanie. Już widać stadko, nadzieja, że zaatakujesz, a wtedy... Ulubione słowo rodzica i możesz najwyżej patrzeć z daleka. Nie ma co liczyć na cokolwiek.
Prawda (nie)powtarzalna:
Tata nakrył Sama na podrzucaniu mi węża.
Cóż, to jakaś nowość. Zwykle rodzice mają klapki na oczach i zatkane uszy jak Sam przegina, zwykle ja muszę im raportować co się dzieje. Tym razem cudem tatuś osobiście dowiedział się. Warte zapisania po prostu.
Wynosił z mojego pokoju to obrzydlistwo dwoma palcami.
Prawda niewiarygodna:
Wciąż nie odkryłam moich mocy.
Coś tu jest nie w porządku. Ile musi mieć wilk żeby znać swój żywioł? Po kolorach futra dużo nie poznam, za dużo możliwości. Chciałabym już mieć pewność, że to ciemność. Albo że to woda. Może... powietrze? Chcę wiedzieć, to niesprawiedliwe!
Prawda okropna:
Często się nudzę.

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja