wtorek, 31 stycznia 2017

Od Hecklera "Syrena cz. 5" (cd. Alexa)

Z ulgą, że doszliśmy do porozumienia i wszystko jest już okej, wróciliśmy z Alexą do jaskini po drodze zgarniając dzieci od Diamandy. Keila pierwsza wystrzeliła w naszą stronę jak tylko przekroczyliśmy próg jaskini mojej siostry, za nią trochę leniwie podążał Sam. Tęczowa wadera jakby z ulgą przekazywała nam z powrotem młode, nie ukrył tego nawet jej wieczny uśmieszek.
- Już jest lepiej tata? - zapytała Keila kiedy wracaliśmy.
- Tak - kiwnąłem głową i zabrałem Samowi kijek który chciał wykorzystać przeciwko siostrze.
- Czasem po prostu tatuś nie umie sobie poradzić z tym wszystkim - zażartowała Alexa.
- Tak, tylko ja - odparłem z przekąsem. - Bo ktoś tu zawsze jest nieomylny.
- Ja będę nieomylna jak dorosnę - oświadczyła Keila i dostała w głowę innym patykiem.
- Sam! - warknęła Alexa.
Dotarliśmy do domu późnym wieczorem, po szybkiej kolacji położyliśmy dzieciaki do łóżek i sami poszliśmy spać. Trzymałem w nocy Alexę w uścisku, chciałem czuć, że osoba, którą kocham nad życie jest blisko mnie. W nocy dręczyło mnie jakieś dziwne uczucie z tym związane.
Śnił mi się marsz długą ścieżką. Była mgła, świat wyglądał jak wyprany z kolorów, pozostały tylko odcienie szarości, biel i czerń. Pod łapami szeleścił mi żwir, dźwięk ten mieszał się z szumem uschniętej na wiór trawy po moich obu stronach. Kawałek dalej były rzędy świec, a na niebie zza chmur zamiast księżyca wyłoniła się lampa naftowa wisząca na łańcuchu. Ścieżka w końcu skończyła się przed grubym pniem drzewa  o chudych gałązkach bez liści. Wisiały na nich ogniwa zardzewiałego łańcucha. Jak zbliżałem się, moich uszu dobiegły ryki burzy, grzmoty coraz głośniejsze. Kiedy stanąłem na wyciągnięcie łapy od pniaka, szare niebo przeszyła śnieżnobiała błyskawica, a w drewno uderzył piorun rozdzierając je na pół. Zawyłem z bólu i opadłem w czerń, ciemną pustkę.
- Heck! - usłyszałem głos Alexy.
Ocknąłem się. Dlaczego stoję na szczycie góry?! Rozejrzałem się nerwowo,  kawałek dalej była Airis, a trochę niżej na skałach Alexa. Lunatykowałem? Zaraz, to jakaś sztuczka?
- Co tu się dzieje? - popatrzyłem gniewnie na dawną kumpelę.
- Sam tu przyszedłeś - powiedziała niewinnym głosem. Dostrzegłem tłumioną rządzę mordu wobec Alexy.
- Ona kłamie! To syrena i swoim śpiewem przywabiła cię tu! - krzyknęła moja partnerka.
Zwróciłem wzrok  na Airis. Zdrajczyni! Podła larwa! Chciałem mieć chociaż po niej dobre wspomnienia a ona... coś takiego! Przywołałem skrzydła burzy i wzleciałem w powietrze. Moja ukochana wskoczyła przy pomocy wiatru na skalną półkę przy mojej już-nie-przyjaciółce.Uczucie zdrady mocno mnie wtedy ukuło, ale zamiast żalu, wydobyło ze mnie jedynie wściekłość.  Dwie wadery zaczęły krążyć, obie gotowe do ataku. Pierwsza zaatakowała syrena, strzeliła falą wody w Alexę, ta uskoczyła, jednak to była część planu ataku od drugiej strony. Powstrzymałem Airis piorunem, woda i elektryczność to złe połączenie. Zaskamlała i prawie upadła na ziemię.
- Dajesz tata! - usłyszałem wtedy znajomy głosik.
Obróciłem się tam jak oparzony. Keila! I do tego Sam! Co oni tu robią?!
- Dzieci - szepnęła Alexa i chciała ruszyć w ich kierunku, niestety traf chciał, że syrena była bliżej. Z okropnym uśmiechem szybko do nich dotarła i porwała w łapy. Oboje rzucali się niemiłosiernie.
- Teraz masz za swoje Heck! - oświadczyła. - Obiecałeś, a teraz nagle inne priorytety. Zmieniłeś się, więc ja zmienię podejście. Dam ci szansę zacząć od nowa - zaśpiewała parę pięknych dźwięków i Alexę uwięziła wielka fala, obwiązując się wokół niej jak sznur.
- Zostawi ich! Natychmiast! - poleciałem w jej stronę miotając błyskawicami.
- Koniec życia jest nowym początkiem. Ich koniec, twój początek.
- Zamknij paszczę ty potworze! - ryknąłem jak smok, powoli zbierając wokół siebie chmury burzowe.
Na szczęście Airis nie doceniała Alexy. Nie minęło dużo czasu, a wyrwała się z wodnych sideł i razem ze mną natarła na nowego wroga. Syrena skacząc po falach wyrastających z podziemi, zaczęła podążać w przeciwnym kierunku. Udawało jej się unikać ataków piorunami, ogniem i wiatrem, ale jednego nie uniknęła. Poroża Sama wymierzonego w jej brzuch. Wypuściła głośno powietrze kiedy dostała od niego solidny cios.
- Puszczaj już wiedźmo! - burczał Samuel. Keila dorzuciła uderzenia w pysk już sporymi, jak na jej wiek, skrzydłami.
- Uch, parszywe bachory - tylko tyle zdołała wydusić syrena zanim nie złapałem jej  w żelazny uścisk smoka z chmur i nie przyszpiliłem do ziemi. Alexa tymczasem złapała dumne z siebie maluchy w locie.
Pożałujesz tego Airis, chciałaś podnieść łapę na moją żonę, na moje dzieci, na moją rodzinę! Pożałujesz! Przyduszając patrzyłem w jej oczy, a chmury rozwiewały się na boki. Z jej odbić duszy uleciała determinacja. Powoli wstępował w nie strach i błaganie  o litość, wywołałem to koszmarami wpuszczonymi prosto do jej umysłu. Zasługuje na to! Nie ustępowałem z czasem, kolejne wizje wpływały do jej świadomości, ale poczułem się jak tylko rynna dla prawdziwego źródła. Coś mną kierowało, jednak czułem tą satysfakcję. Satysfakcję z jej cierpienia. Szedłem dalej i dalej, w coraz gorsze zakamarki wilczych lęków. Uśmiechnąłem się szeroko.
Nie wiem ile to trwało, ale kiedy wszystko w końcu ucichło oprzytomniałem z jakby transu i popatrzyłem na Airis. Była skulona, przerażona jak ofiara zapędzona w róg. Puściłem ją.
- Odejdź - powiedziałem. Ostatnia szansa, żeby zachować  życie. Nie mogłem też dać złego przykładu dzieciom.
Syrena nie protestowała, z podkulonym ogonem bez ociągania się odeszła. Zniknęła w dolinie po drugiej stronie pasma górskiego. Oby to był ostatni raz jak ją widzę.
Popatrzyłem na moją żonę i dzieci. Trochę dziwnie na mnie patrzyli.
Nie rozumiałem, jednak wkrótce to minęło, wszystko wróciło do normy.
Kolejnej nocy mój sen się powtórzył prawie tak samo, tylko tym razem nad przełamanym piorunem pniem, stał cień wielkiego wilka.
<Alexa lub koniec>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja