piątek, 3 lutego 2017

Od Dergora ,,Nowy rozdział nie napisze się sam cz. 6" (cd. Hysmine)

Wadera skinęła głową i wzięła ode mnie notes. Unikała kontaktu wzrokowego, ciążyło jej coś w rodzaju poczucia winy. Westchnąłem czekając aż Hysmine znajdzie właściwe zaklęcie i je  wykorzysta. Po krótkim przekartkowaniu swojego notesu, zatrzymała się na jednej ze stron i wyszeptała zaklęcie, którego nie zapamiętałem. Zamknęła na chwilę oczy, po czym oznajmiła:
- Widzę czerwone światło, kamienie i żwir na ziemi..
- Jaskinia numer szesnaście - dokończyłem bez namysłu. Wszędzie bym rozpoznał ten opis.
- Więc, mógłbyś mnie zaprowadzić tam?
- Nie ma problemu - ruszyłem w kierunku omawianego miejsca. Mieliśmy szczęście, Magiczna Dżungla jest blisko, to będzie parę minut marszu. Tym razem rozmowa się wcale nie kleiła, impreza się skończyła, Hysmine się urwała przed końcem, a  ja nie wiem co konkretnie widziała tutaj. Nie zdołałem wymyślić nic sensownego do roli tematu, w kompletnej ciszy doprowadziłem  znajomą do jej jaskini. Szybko się pożegnaliśmy, powiedziałem, że do mnie może w razie czego zawsze przyjść jeśli będzie mieć jakiś problem. Potwierdziła krótko, iż rozumie i zniknęła w swojej kwaterze. Będzie mieszkać sama, pomyślałem, ale chyba dla niej to nie problem. Wróciłem pogrążony w zamyśleniu do siebie, a skoro była już ciemna noc położyłem się spać. Nie dotknąłem już nawet żadnego instrumentu. Byłem zbyt... przybity.
Odgrywając w własnym śnie, kolejną partię szachów z Billem, siedziałem podparty ze smętnym wyrazem pyska. Wygrywał ze mną jeszcze łatwiej niż zwykle, nie chciało mi się prawie w ogóle grać tymi niematerialnymi figurami, lewitując pośród niczego. Co jakiś czas wzdychałem ciężko.
-Powiesz to w końcu, czy będziesz zwlekać jeszcze? - zapytał mój towarzysz kiedy znów zmusił mnie do przewrócenia króla na szach-mat.
- Nie wiem o czym mówisz - patrzyłem na przelatujące obok sylwetki wilków z moich wspomnień, spotkanych kiedyś. Raz lub więcej.
- Lubisz oszukiwać samego siebie co?
- Daj spokój - burknąłem.
Popatrzył na mnie jednym okiem, później pojawił się koło mnie kubek z gorącą herbatą, a ja odkryłem, że siedzę na miękkim kocu.
- Herbatka i kocyk podobno pomagają na tymczasowe i względne depresje, więc?
- No dobra - opuściłem lekko uszy. - Zauważyłem, że chociaż mam masę znajomych, to brakuje mi prawdziwych przyjaciół. Niby jest moja siostra, niby jest Olivia ale to... wciąż "niby". Mam pustkę w środku.
- Sam ją w sobie wydrążyłeś. To taka mentalna blizna po wiesz czym. Raz w młodości, potem w dorosłym życiu. Masz po prostu potrzebę większej bliskości.
-Może... - wypatrzyłem wspomnienie z moim bratem, kiedy się bawiliśmy i pociągnąłem łyk herbaty otulając się kocem. - Bo pomyśl sam, kto się przejmuje właściwie DJ'em czy jednym z wielu wojowników.  Jestem samotny, wbrew wszelkim pozorom.
- Ale mnie jak zwykle nie policzyłeś - zmrużył oko, a herbatka zniknęła.
- Mówię o wilkach okej? Ty jesteś duchem... znaczy tak myślę.
- Powiedzmy, że dobrze - obrócił wokół własnej osi kubek z moją herbatą, który pojawił się przy nim.
- Zwrócisz mi już normalny sen? Chciałbym odsapnąć.
- Skoro tak ci zależy... Zrobię wyjątek.
***********

Poranek był nieprzyjemny jak rzadko kiedy, obudziłem się nie na legowisku, ale obok niego, na zimnej podłodze. Stwierdziłem, że musiałem w nocy się przeturlać. Chociaż wszystko mnie bolało, długo nie mogłem się zmusić do wstania.  Kiedy wilk chce rozmyślać, wszystko, nawet sufit, może być interesujące. Przy śniadaniu usiłowałem sobie przypomnieć mój właściwy sen, nie tą świadomą rozmowę z Billem. Były tam chyba... kostki lodu, topniejące co jakiś czas. Jak zwykle bez sensu.
Wybrałem się około południa na trening wojowników. Na dzisiaj Alexa zarządziła walki jeden na jednego z użyciem broni białej. Wyglądało to, jak zwykle, czasem wygram ja, czasem Orion, z którym ćwiczyłem. Nic szczególnego, ale na szczęście pomogło mi to skupić się na trwających chwilach, a tym samym odgonić głupie zafrasowanie na temat mojego życia społecznego. Resztę dnia szczęśliwie udało mi się do tego nie wracać. Spędziłem go w dużej mierze pod znakiem muzyki jak z resztą często, dużo czasu poświęciłem na komponowanie utworów i naukę Diamandy gry na flecie. Trochę też polowałem, ewentualnie patrolowałem niektóre tereny w poszukiwaniu magicznych sił. Jednakże ani razu nie trafiłem na Hysmine. Szara wilczyca zupełnie jakby rozpłynęła się w powietrzu, albo raczej w  swoich poszukiwaniach, oczami wyobraźni już ją widziałem chodzącą po różnych jaskiniach i nie tylko. Wydało mi się to bardzo, bardzo prawdopodobne.
Cały dzień uciekł mi gdzieś między palcami, minął szybko, nie wyróżniając się niczym. Spędziłem go nadzwyczaj spokojnie.
Kolejnej nocy chociaż spałem dużo lepiej, zbudziła mnie siostrzyczka.
- Dergor, Dergor! Wstawaj! - wydawała z siebie coś między krzykiem, a szeptem. Chciała mnie jak najszybciej obudzić, a jednocześnie nie przeszkadzać np Vernonowi.
- Która godzina? Diama, co tu robisz w środku nocy? - mruknąłem zganiając sen z powiek.
- Widziałam coś!
- To dobrze, idź spać - naciągnąłem nakrycie na głowę. Siostra zaczęła mną potrząsać.
- Nie mogę! Te znaki w naszej jaskini!
- Co z nimi znowu? - podniosłem się półprzytomny.
- One świecą! - oznajmiła półgłosem.
Zdziwiony czy dobrze usłyszałem, potarłem uszy. Siostra nie wyglądała na skorą do żartów, ale....
- Co? Nie przywidziało ci się? - wsparłem się na jednej łapie.
- No chodźże - wyciągnęła mnie z łóżka i zaprowadziła do swojej części jaskini.
Chociaż wcale nie chciało mi się wierzyć w jej słowa, kiedy już tam doszliśmy, oniemiałem. Wszystkie malowidła tamtych Krwawych Wilków, jak ich nazwała Hysmine lśniły różnymi ognistymi kolorami, mieniąc się jak wstęgi z drogich metali, wtopionych w kamienne ściany. Nie zmieniły kształtów, wciąż przedstawiały jakieś sceny i zwierzęta. W pomieszczeniu znajdowało się tyle światła bijącego od nich, że było jasno jak w dzień.
- Boję się - szepnęła Diama.
- Kiedy i jak się to zaczęło? - przytuliłem ją do siebie gotów bronić w razie potrzeby.
- Spałam,  nie ruszałam tych malowideł.
Chciałem coś powiedzieć, ale nie pozwolił mi na to wstrząs ziemi, który zwalił nas z łap. Wstając i podając Diamadzie łapę zauważyłem, że malowidła poruszyły się i zaczęły same pełzać po ścianach jak świetliste węże. Oboje nie wiedząc co robić oglądaliśmy zjawisko, dopóki nie zebrały się wszystkie w jednym miejscu i nie utworzyły napisu w dawnym języku. Uczyłem się go kiedyś więc zdołałem odczytać " Jeden zamknięty, czas nadszedł. Odejdzie i wróci, odejdzie i  już nie powróci".
Po tym wszystko ucichło, nic się już nie ruszało, napis pozostał na ścianie, a światła zgasły. Chociaż oboje byliśmy zmęczeni, ja nie miałem ochoty kłaść się spać po takim dziwnym zajściu, więc jedynie obiecałem, że przypilnuję Diamy jak będzie spała. Chciałem trzymać wartę do rana, jednakże nie wytrwałem. Po paru godzinach ciało było zbyt zmęczone, a ja nie zauważyłem jak położyłem się koło siostry i poddałem senności.
Drugi raz obudziła mnie siostra, tym razem zdziwiona i roześmiana.
- Braciszku, czemu śpisz u mnie?
- Zasnąłem?! A niech mnie! - zerwałem się. - Wybacz, chciałem cię pilnować całą noc.
- Dlaczego właściwie? - przekręciła lekko głowę.
- Bo przecież... - urwałem patrząc na ściany  i sufit. Wyglądały zwyczajnie, blade i matowe, malowidła były na swoim miejscu, po napisie nie było ani śladu.
- Bo... co? Coś się działo w nocy? - dopytywała siostra. Ona nie pamięta czy to ja coś..?
- Nie, nic... - pokręciłem głową. - Pójdę się przejść.
<Hysmine?>





Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja