niedziela, 12 lutego 2017

od Sunset "Pamiętnik czarodziejki cz.1"

Czasem jak niewiele potrzeba, by z łatwością o czymś zapomnieć lub coś przeoczyć. Pomija się nawet najważniejsze rzeczy, gdy jest się zbyt zajętą codziennością. O rzeczach, na których nie zawsze nam zależy, już nie wspominając. A mistrzem przekładania spraw na "jutro" i zapominania o nich jest stanowczo mój brat...
Mijał już prawie miesiąc od Wolfester'a. Siedziałam w swojej nowej jaskini i rozpakowywałam ostatnie rzeczy po niedawnej przeprowadzce. Myślę, że wybrałam sobie jedną z piękniejszych jaskiń, w każdym kącie świeciły rezonansująco wielkie kryształy o rozmaitych barwach. Od czerwieni i błękity po fiolety i róże, ale mogły zmienić swój kolor na życzenie lub pod wpływem humoru. Tworzyły w ten sposób wspaniały widok i nastrój, a wypełniająca je magiczna energia, była wyczuwalna w całej jaskini... Większość swoich rzeczy wypakowałam od razu po wyprowadzce z jaskini szczeniąt, ale kilka drobiazgów jeszcze zostały nie odpakowane.  W trakcie, gdy wyciągałam z pudła i odkładałam na odpowiednie miejsce prezent urodzinowy od Diamandy, coś zabłyszczało przede mną. Podniosłam głowę i zobaczyłam jak w towarzystwie jasnego błysku światła materializuje się przede mną zrolowany zwój pergaminu, który zawisł w powietrzu. Przechwyciłam go telekinezą i rozwinęłam. To był list od mojej mamy...
"Kochana Sunset,
Mam nadzieję, że Twoja wyprawa Ci służy i znalazłaś w końcu swoje miejsce na ziemi. Piszę do Ciebie skarbie, by życzyć Ci Wszystkiego Najlepszego z okazji urodzin! Ech... Jak ten czas leci. Dopiero co byłaś moim małym szczeniaczkiem, a teraz jesteś już dorosła. I zapewne najpiękniejsza ze wszystkich wader! Żałuję, że nie mogę Cię zobaczyć i powiedzieć to osobiście, a nie przez kartkę papieru, ale chciałaś zacząć własne życie, więc chociaż tak mogę Cię w nim wspierać. Życzę Ci spełnienia marzeń, mało smutków i jak najwięcej radości! Byś znalazła tego jedynego na całe życie i zajęła się tym, na czym Tobie zależy. Nie wspominając już o pogłębianiu swoich zainteresowań. Nigdy nie zbaczaj z wyznaczonej przez siebie trasy i zawsze kieruj się tym, co podpowiada Ci serce... Jeśli będziesz miała czas, to zajrzyj kiedyś do nas.
Całuski,
Mama"
List był dość krótki, ale wystarczył bym się wzruszyła. Najlepsze było w tym to, iż dostałam go, pomimo tego, że moja mama nie wiedziała gdzie jestem, więc mogłam jej wybaczyć spóźnienie, bo urodziny miałam dwa miesiące temu. Gdy czytałam go, przypomniał mi się jej ciepły uśmiech i to, jak mnie przytulała. Zrobiło mi sie ciepło na sercu, ale i poczułam się głupio, bo nawet nie próbowałam znaleźć sposobu skontaktowania się z rodziną od momentu dołączenia do watahy. Tak pochłonęło mnie moje nowe życie, że zapomniałam o swojej przeszłości, a przecież nie była czymś o czym chciałabym zapomnieć! Przejrzałam jeszcze raz treść listu i dopiero wtedy zobaczyłam dopisek, który musiałam przeoczyć. I od razu rozpoznałam Ten charakter pisma...
"PS Wybacz Soni, że dostarczam ten list z lekkim opóźnieniem, ale nie mogłem od razu go wysłać, po napisaniu go przez mamę. Musiałem najpierw znaleźć odpowiednio silne zaklęcie lokalizująco-teleportujące. No a wiesz jak to jest, miałem dużo spraw na głowie i nie miałem na to czasu, ale wiem, że się nie gniewasz. WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO i takie tam!
Twój ukochany brat,
Briam"
Grrr... Tak, UKOCHANY to odpowiednie określenie. A to głupek. Oczywiście, że zapomniał, bo go to nie obchodziło, a nie że nie miał czasu... Kilka kryształów obok mnie przybrało krwistoczerwoną barwę... Od razu przestałam mieć wyrzuty sumienia, że nic nigdy do nich nie wysłałam. Szkoda mi mojej mamy, ale jego na pewno nie! "Na pewno się nie gniewasz", tak, oczywiście, że nie byłam zła, byłam wkurzona. Zdecydowanie mój durny brat był królem ignorancji i zapominalstwa. Nie chciał się nawet do tego przyznać, tylko kłamał, że był zajęty...
- I tak się kończy miłe wspominanie bliskich - westchnęłam starając się uspokoić.
Spojrzałam z urazą na list, który leżał teraz na podłodze lekko zmięty przez moją telekinezę. Podniosłam go, starannie rozprostowałam i zwinęłam w rulon, po czym odłożyłam na jedną z wolnych półek. Rozejrzałam się uważnie po jaskini i zaczęłam szybko wypakowywać ostatnie rzeczy z pudeł. Mama wspomniała w liście o bardzo ważnym aspekcie, a mianowicie o zajęciu się czymś co mnie interesuje. Zdecydowanie praca, którą sobie wybrałam, była tym, czym chciałam się zajmować w życiu. Tylko najpierw muszę przejść szkolenie. I o szkoleniu mówiąc, dochodziła pora kiedy miałam się spotkać z Olivią, by mi wszystko wytłumaczyła. Przeniosłam puste pudło w kąt jaskini i wyruszyłam w drogę do jaskini Alfy.
*****
- Słuchaj Sunset - zaczęła Olivia - na początku oczekuję od ciebie byś zapoznała się z kilkoma książkami, których wykaz dam za chwilę. Muszę go tylko spisać. Myślę, że kilka dni spokojnie ci na to wystarczy, a potem sprawdziłabym twoją wiedzę.
- Okey, powinnam sobie z tym poradzić.
Siedziałyśmy w jaskini Olivii przy jej sole biurowym. Miała na nim sporo kartek i papierów, na pewno bardzo ważne raporty i wnioski oraz jeszcze inne pisma. Siedziałyśmy na przeciwko siebie jak na rozmowie o pracę pomiędzy pracodawcą i przyszłym pracownikiem. Pomimo tego, że znałam waderę od dawna, czułam lekkie napięcie i zdenerwowanie, ale Alfa uśmiechała się życzliwie, więc wiedziałam, że nie powinnam się stresować. Olivia wzięła czystą kartkę i zaczęła coś na niej zapisywać.
- Po tym prosiłabym cię, byś przygotowała dwa nowe eliksiry o dowolnym działaniu. Przydałyby się do naszego sklepu. Ale kiedy zdecydujesz się na konkretne receptury, skonsultuj je ze mną, przed ich uwarzeniem. Jak na początek to wszystko. Gdy ukończysz szkolenie twoimi podstawowymi obowiązkami będzie pomaganie wilkom z watahy, które przyszłyby do ciebie po pomoc w jakiejś magicznej sprawie. Zakres tych spraw zalicza się od wszelkiej magii i czarów, alchemię i w pewnym stopniu egzorcyzmy. Poza tym będziesz miała obowiązek studiowania wszelkich ksiąg dotyczących dziedzin czarodziejstwa, czyli, tak jak wcześniej wspomniałam, alchemia, magiczne runy, czary i uroki, egzorcyzmy, zwierzęta magiczne i tym podobne. Chciałabym byś była na bieżąco z wiedzą magiczną, ponieważ taka wiedza w wielu przypadkach jest bardzo pomocna i byłabyś wtedy naszą "żywą encyklopedią". Pamiętaj tylko, że do twojego stanowiska jest potrzebne szkolenie, bo do tego potrzeba dużego doświadczenia i wiąże się to też z dużą odpowiedzialnością. Mam ogromną nadzieję, że się spiszesz jako Czarodziejka Watahy Nuit Solitaire.
- Dziękuję i mam podobne nadzieje. Postaram się ciebie nie zawieść Alfo.
- Oj, nie przesadzaj tak. To twoja pierwsza praca, więc nie zawiedziesz mnie z powodu kilku błędów. Z resztą, każdemu wybaczę jakiś błąd, bo każdy zawsze zasługuje na drugą szansę. Ewentualnie trzecią, czwartą i piątą też. Po prostu uważaj na siebie i w razie potrzeby przyjdź po pomoc, nikomu jej nie odmówię.
- Dzięki, na prawdę. Moja pierwsza praca...
Rozmarzyłam się na chwilę, a w tym czasie wadera skończyła pisać i podała mi kartkę, którą schowałam od razu do torby, nawet na nią nie zerkając.
- Pewnie zastanawiasz się, gdzie będziesz pracować.
- Tak trochę. - odpowiedziałam wracając do rzeczywistości.
- W Lesie Zieleni jest pewne magiczne drzewo, w którym mieści się pracownia czarodziejki. Od kilkuset lat była wykorzystywana przez pokolenia czarodziei jeszcze zanim założyłam tu watahę. Mogę cię tam już teraz zaprowadzić jeśli chcesz.
- Prosiłabym.
- Dobrze, to zbierajmy się.
Obydwie wstałyśmy z miejsc i ruszyłyśmy do wyjścia z jaskini, którą Olivia zamknęła zaklęciem po naszym wyjściu.
- Jak ci się podoba twoja nowa jaskinia? - zaczęła rozmowę Alfa.
- Jest fantastyczna! Wciąż czuję jej energię, która w niej promieniuje. Lecz powiem ci, że ciężko było się przeprowadzić z jaskini szczeniąt. Ale cóż, trzeba zrobić miejsce dla Keili i Sama, teraz ich kolej by tam zamieszkać.
Olivia zamyśliła się po czym odpowiedziała dyplomatycznie i z lekkim przekąsem.
- Nie jestem tego taka pewna, bo wiesz, ta jaskinia jest raczej dla szczeniąt bez rodziców lub starszego rodzeństwa. Ale bez różnicy czy im na to pozwolę, bo znając Alexę i Hecklera to będą ich trzymać przy sobie do minimum pełnoletności.
- Muszę się zgodzić - zaśmiałyśmy się obydwie.
W ten sposób wadera rozwiała ostatecznie moje  zdenerwowanie, które trzymało mnie jeszcze chwilę po wyjściu z jaskini i spokojnie poszłyśmy w stronę Lasu Zieleni.

<C.D.N.>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja