sobota, 4 marca 2017

Od Hysmine ,,Nowy rozdział nie napisze się sam cz. 7" (cd. Dregor)

Przesiedziałam w jaskinie parę dni. Zastanawiałam się czy to co widziałam. Czy to tylko wizja mojego chorego umysłu? Chyba za za długo byłam sama większy tłum już mi mąci we łbie. Czas wrócić do swoich zajęć. Notowałam spostrzeżenia przez kolejne parę dni pozwiedzałam w samotność tereny watahy podążając za tropem Krwawych. Omijałam magiczną dżunglę z daleka. Nie chciałam mieć z nią już odczynienia. Zwiedzając jedną z odnóg starej, zasypanej jaskinię spotkałam Olivia.
-Witaj Hymine- uśmiechnęła się.- Dawno Cię nie widziałam, co się stało?
- Hej...Nie, jest wszystko okej, długo nie wychodziłam z jaskini. Musiałam "umeblować" nowe lokum.
- Czyli zostajesz tu na stałe?
- Tego nie jestem pewna, ale na pewno zostanę tu dłużej niż myślałam. Wataha mam ciekawą przeszłość.
- O tak, te tereny skrywają wiele tajemnic. Teraz tak z innej beczki Der się o ciebie pytał.
-Tak? To pójdę do niego jak znajdę czas.-wróciłam z powrotem do notowania.
- Nie za dużo spędzasz z nosem w swoim notesie?
- Właśnie za mało- wymruczałam niezadowolona z tej tego spostrzeżenia. Alfa poleciła głową i ruszyła na dalsze patrolowanie terenów. Spojrzałam na puste ściany jaskini. Robiło się późno, więc wzięłam swoje rzeczy i skierowałam się w stronę mojego legowiska.
Po drodze trafiłam właśnie na basiora o którym wspominała Olivia.
- Witaj Der- uśmiechnęła się do niego od niechcenia.
-Cześć -przywitał się niemrawo. Coś było w nim nie tak. Wyglądał na zmęczonego, był nie obecny duchem. Zapytałam go o to. Opowiedział mi, że od paru nocy śni mu się ten sam sen. W szczegółowo opisał mi całe zdarzenie. Zastanawiałam się chwilę.
- Jedynie co mnie spotkało to dziwna łuna nad magiczną dżunglą parę dni temu. Może to jedynie przypadek, co wątpię.
- Wiesz co te sny oznaczają?
- Nie, na snach się nie znam. Nie wiem, mam to brać na poważnie czy patrzyć pod kątem symbolicznym. Nie potrafię tego odróżnić.
-Możemy to sprawdzi jedynie idąc do dżungli.
- Moja łapa tam nigdy nie powstanie.- powiedziałam stanowczym głosem .
-Dlaczego?
-Bo nie.-odpowiedziałam chcąc szybko uciąć rozmowę. Ominęłam basiora i poszłam swoja drogą.
- O co chodzi? Powiesz mi ?- Der nie dawał za wygraną. Przewróciłam oczami.
- Jestem zmęczona. Nie mam ochoty i mam ważniejsze sprawy na głowie.
- Co może być ważniejsze? To dotyczy tej twoje watahy ,która badasz. Nagle przestałaś się interesować?
- Nie, za bardzo to przeżywasz. Diamanda naopowiadała Ci dużo głupot na temat Krwawych i teraz się śnią. Wątpię by było to coś ważnego.
- Ale przed chwilą mówiłaś, że to nie przypadek .
- Mówiłam, że to...to światło nie przypadek- zaczęłam plątać się w własnej wypowiedzi. Chciałam zakończyć tą beznadziejną sytuację. Zatrzymałam się. Byłam już przy swojej jaskini. Nie zauważyłam nawet kiedy tu trafiłam.
- Jest już późno dobranoc- rzuciłam to na nie dbale, byle dał mi spokój. Poskutkowało, nie wlazł za mną do jaskini. Ułożyłam się na posłaniu. Jeszcze raz spojrzałam w stronę wyjścia, czy aby na pewno go tam nie ma. Zamknęłam oczy i zasnęłam.
****
Nie spałam długo, obudziłam się w środku nocy. Przewróciła oczami, zarzucając całą winie na Dera za nieprzespaną noc. Wstałam niechętnie i ruszyłam w stronę rzeki by się napić. Przebierałam leniwie łapami z nosem prawie przy ziemi. Kiedy odezwałam nos razem ze wzrokiem od ziemi zamarłam. Na brzegu siedział odrzucona do mnie plecami wadera. Jej sierść była śnieżna biała i gdyby nie znajdowała się na ciemnym tle rzeki, nie odróżniała by się od śniegu. Jedynie łapy i pędzel krótkiego ogony były koloru ziemi po deszczu, ciemno brunatnej .Przy kicie ogona miała przypiętą spinkę z kwiatem blado różowej lilii. Wyglądała tak jakby czekała na kogoś kręciła wesoło głową. Cofnęłam o krok. Trzęsłam się nie wiem czy ze strachu czy z zimną. Wadera odrzuciła głowę
-Ine! No w końcu. Czekałam na Ciebie -uśmiechnęła się do mnie takim szczenięcym pełnym ufności uśmiechem. Odwróciłam, chciałam jak najszybciej wrócić do jaskini.
- Ine poczekaj! Wracaj! - wadera chciała mnie dogonić, kiedy nagle huk. Aż podskoczyłam na moim posłaniu. Ciężko dysząc rozejrzałam byłam nadal w jaskini. Obejrzałam się za siebie. Na dworze szalała burza z piorunami. Żadnego siadu po białej waderze. Pokręciłam tylko głową mówiąc cicho: "to tylko sen, tylko sen". Skierowałam wzroku w dół. Może łapy były obłocone. Zaczęłam się znów trząść. Nie ze strachu, ale zimną spowodowanego przemoczonym futrem. "Już na starość lunatykuje" pomyślałam. Skuliłam się i ułożyłam głowę na łapach, uszykowana do snu. Dłuższa chwilę analizowałam, krok po kroku, to co zobaczyłam. W końcu znużona zasnęłam. Obudził mnie Dregor.
- Hysmine, możemy pogadać?- zapytał siadają obok mnie.
- Jak musisz...-odniosłam i spojrzałam na niego. Był zmieszany jakby czegoś się obawiał.
- Nie wiem, dlaczego tak wczoraj zaszeregować na moją propozycję, ale byłem w dżungli i- przerwałam mu.
- No i co z tego? Nie przekonasz mnie, cokolwiek byś tam nie znalazł, nie pójdę tam-ruszyłam przed siebie w stronę rzeki.
- Chociaż mnie wysłuchaj.- zatrzymałam zatrzymała się i rozejrzałam się. Przypomniałam sobie ten koszmar, który mi się śnił. W śnie drogą droga z mojej jaskini była krótsza. Spojrzałam pod swoje łapy. Na ziemi leżała spinka z kwiatem lilii. Taka sama, jaką biała wadera miał przypięta przy krótkim. Moje serce zamarło. Skoro to był sen to skąd to się wzięło. Podniosłam spinkę.
- Słuchasz mnie w ogóle?- wyrwał mnie z zamyślenia głos Basiora. Spojrzałam na niego.
Wilk zamilkł. Wzrok wrócił mi na spinkę.
- Hysmine w porządku?
- Nie, nie jest. Przepraszam muszę iść...-wróciłam do jaskini. Dregor poszedł za mną. Usiadła ciężko w kącie jaskini. Wilk usiadł obok i poklepał mnie po ramieniu.
- Jeśli coś Cię trapi może będę mógł pomóc. Mogę Cię wysłuchać.
-Tu mi nie pomożesz... potrzebuję chwili spokoju. Chce być sama- nastał krepująca, nieprzyjemna dla mnie cisza.
W końcu basior. Spojrzałam na niego.
-Skoro nie chcesz rozmawiać.... to czy byś chciała ze mną pójść na spacer? Ja Ci coś opowiem. Wystarczy tylko że posłuchać mnie.
Nie zostawiaj tu sama- spojrzałam na niego. Nie chciałam się ruszać z jaskini, ale nie mogłam mu odmówić. Ruszyłam za nim wlokąc z niechęcią łapami. Zaczął opowiadać o dziwnych i śmiesznych sytuacjach, który się mu przytrafiły dzieciństwie i w niedalekiej przeszłości. Na niektóre jego historyjki nawet się uśmiechnęła. Czasami wplatał informacji o miejscach, które odwiedziliśmy. Zapomniałam o zdarzeniu z rana i sama wkręciłam się w rozmowę. Odpowiedziałam o swoich podróżach, gdzie byłam, co widziałam i na co natrafiłam. Przegraliśmy cały dzień. Zatrzymałam się na środku łąki i spojrzałam na zachodzące słońce.
- Idziemy dalej?- Dregor odwrócił się w moją stronę.
-Czy możemy pójść na plażę? Jesteśmy nawet blisko więc?
- Oczywiście skoro chcesz.
Zdążyliśmy przed zachodem. Morze było lekko zburzone. Usiadłam na zimny piasku. Położyłam łapę na piersi i zamknęłam oczy.
- Co robisz?- nie odpowiedziała mu. W ciszy przesiedziałam jeszcze chwilę. W końcu odłożyłam łapę i spojrzałam na niego a potem na morze.
- No cóż. Ciężko to wytłumaczysz- zaczęłam rozmowę.- można powiedzieć, że jest to jakby rodzaj modlitwy.
Zapadła cisza. Obawiałam się tego, rzadko widziałam wilki, które by miałyby swoich bogów, a nawet jeśli to nie pokazywały tego innym.
-Wiem dziwne to jest pewnie z twojej perspektywy, ale mam ku temu powód by tak postępować.- Basior nadal milczał. Nieswojo się poczułam, jakbym zrobiła coś złego lub była jakimś dziwolągiem.

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja