wtorek, 14 marca 2017

Od Dergora "Nowy rozdział nie napisze się sam cz. 8" (cd. Hysmine)

- Nie będę niczego negować. Lepiej jest w sumie chyba oddawać cześć  czemuś, w co się wierzy szczerze, niż żywiołom samym w sobie - mruknąłem po chwili ciszy. - Pustym i bezosobowym.
- To się zdarzało w wielu kulturach - zaznaczyła wadera jakby myślała, że o tym nie wiem.
Pokiwałem głową.
- Widziałem na własne oczy ślady po tym wszystkim - zacząłem nowy temat, który wydał mi się prawdziwie bliskim Hysmine.
Jednakże zrobiłem też to dla siebie, ilekroć mówię o czymkolwiek  związanym z katakumbami jest mi lepiej. To taka mentalna ulga z chociaż części mojego balastu.
- Wielkie mozaiki i płaskorzeźby, każda reprezentująca inny żywioł i zniszczone te, które przedstawiają żywioły uznane za gorsze. Albo złe.
- Najczęściej to była ciemność nie? - domyślała się wilczyca.
- Tu cię zaskoczę, tam gdzie byłem, jej reprezentacja była na równi ze światłem. Coś jak jego dopełnienie - pogrzebałem łapą w piasku.
- Rzadka interpretacja. Gdzie to było?
- Blisko mojego domu. Bawiłem się tam z bratem w wojnę. Mieliśmy prawdziwe zbroje i hełmy.
- Oręż też?
- Oczywiście - uśmiechnąłem się, namacawszy muszlę pod piachem.
- Cud, że się nie pozabijaliście - zachichotała melodyjnie wadera.
- E tam. Nie miałby ze mną szans, więc musiałem dawać mu fory.
- Jakoś nie chce mi się wierzyć. Heckler jest od ciebie sporo wyższy i widocznie mocniejszy- pokręciła nosem.
- Nie było tak zawsze. Dopiero później się wyrobił - Hysmine pokiwała głową na znak zrozumienia. Oboje popatrzyliśmy na spokojną wodę na tle coraz ciemniejszego nieba i znów rozmowa się urwała.
Wydobyłem  muszlę na powierzchnię i przystawiłem do ucha. Chyba tylko wilk o takiej mocy, jak moja, potrafiłby usłyszeć muzykę w takim prostym dźwięku dochodzącym stamtąd. Ten szum jakby starał się opowiedzieć historię. Przymknąłem oczy i wsłuchałem się głębiej w melodię niemej ballady. Za pomocą duszy muzyka, ujrzałem cały, aż niewiarygodnie przejrzysty i szczegółowy obraz.
 Statek rzucany na prawo i lewo przez morskie fale. Wilki  są na pokładzie, zwijają żagle przerażeni, jedynie ich kapitan zachowuje spokój. Jest nim wadera o ciemnym futrze z fioletowymi akcentami na włosach i skrzydłach. Siedzi spokojnie przy dziobie, jakby przewidziała przyszłość, wie co się stanie, nieważne jak potoczy się ich walka ze sztormem. Jej kosmyki czarnych włosów powiewają na wietrze, a oczy spoglądają w dal, gdzie ich rodzinny dom. Już blisko kamraci. Odwagi...
Ocknąłem się jakby z letargu, odsuwając muszlę od ucha  i zamrugałem oczami patrząc na płaski horyzont ciemnogranatowego morza. Przez chwilę chciałem wypatrzeć tam  statek, o którym usłyszałem, ale przypomniałem sobie, że to była tylko moja wyobraźnia artystyczna. O ile to nie jest coś więcej... Drobiazgowość obrazu była aż nienaturalna.
Zerknąłem  na trzymaną muszlę.  Była wielkości pięści, lśniła delikatnym kolorem morskiej piany.
Zwróciłem wzrok w stronę zafrasowanej Hysmine. Zawsze mi się zdawało, że jej futro jest  niemal zupełnie białe, ale teraz zdałem sobie sprawę z błędnego postrzegania tego koloru. To był jasny szary dopiero z takim perłowo-jasnym porównaniem to widzę. Niewyraźny, w wielu światłach podchodzący pod biel. Spojrzałem na swoje łapy. I one są ciemniejsze niż myślałem.
- Czemu tak się przyglądasz? - zapytała wadera, której uwagę zwróciły moje ruchy.
- Niczemu w sumie - westchnąłem.
- Uhu... A co tak ściskasz w łapach? - zainteresowała się.
-To tylko muszla - pokazałem znalezisko i wręczyłem je wilczycy.
Przysunęła biały przedmiot do ucha i uśmiechnęła się lekko.
- Dźwięk dużo spokojniejszy niż prawdziwe morze.
Tam jest sztorm Hysmine. Oni walczą o życie...
Wkrótce granica między niebem i wodą przestała być widoczna. Brak wiatru i zachmurzenie wywołały ten dziwny efekt, podział złudnie zniknął. Zrobiło się znów chłodniej.
Już-już chciałem zasugerować powrót do jaskiń, ale wtedy dostrzegłem sylwetkę wilka, który też przyszedł na plażę. Był chudy, ubrany w ciemną narzutę z kapturem. Z lekkim opóźnieniem moja czujność podesłała mi sygnał.
- Hysmine... - szepnąłem. - Spójrz w lewo.
- Co tam je..-urwała widząc osobnika. - To jeden z naszych członków? - ściszyła głos jak ja.
- Obawiam się, że nie. To może być magiczna siła, udająca wilka.
- Jest wyjątkowo blisko. Używamy konwencjonalnych sposobów żeby się upewnić, że to właśnie ona?
- Słucham? Znasz jakieś inne? - otworzyłem szerzej oczy.
- Pokażę ci - uśmiechnęła się tajemniczo.
- Nie mam jakoś do tego zaufania - mruknąłem. -  Mam złe przeczucia.
- Proszę o trochę wiary, Der - wstała z miejsca, od razu do niej dołączyłem.
- Poczekaj tu, proszę.
- Nie zamierzam - oznajmiłem pilnując wzrokiem Magicznej Siły. Nie dostrzegła nas jeszcze.
Hysmine westchnęła. Wiedziała, że nie odpuszczę.
- Dobrze, tylko się nie odzywaj. Zakłócisz działanie. Jeśli się okaże, że to faktycznie ona, pędzimy do innych magów - stwierdziła wadera.
-Co? Skąd ten pomysł? - zdziwiłem się. - Procedura mówi jasno, skoro jesteśmy magami, którzy ją zauważyli, to MY mamy się nią zająć. Idź już praktykować ten swój sposób - dodałem trochę zniecierpliwiony i poszedłem za nią bliżej intruza.
Wilczyca straciła nagle część pewności siebie w tym, co chce zrobić.
Zatrzymaliśmy się jakieś pięć metrów od ciemnej postaci. Ta skierowała wówczas pysk w naszą stronę. Szara wadera wzięła głęboki wdech i jakby zaczęła rozmowę.
- Witaj.
- I wy witajcie - odpowiedział wilk. Czyżby to był jednak zwykły basior? Brzmi zupełnie normalnie.
- Nie jesteś wrogiem prawda? - spytała wilczyca. Ja milczałem, jak kazała i  nie podejmowałem działania.
- Nie-przyjacielem. - poczułem się naprawdę zdezorientowany tą niewyraźną  odpowiedzią. To mogło być zarówno "Nie, przyjacielem.", jak i " Nieprzyjacielem".
- Szczery stwór z ciebie. Nie mówicie w prost.
Więc jednak Magiczna Siła..? Poczułem się trochę zmieszany. Na moje oko łatwiej by było po prostu zaklęciem i już wiesz wszystko na pewno.
Magiczna siła  wydała z siebie dźwięk podobny do wściekłego szczeknięcia i spojrzała  na nas pustymi oczodołami. Wstała na dwie łapy, a na jej przednich wyrosły wielkie pazury.  Groźnie, to jeden z silniejszych osobników, które materializują swoje ciało do fizycznej formy, ale nie mają stałego kształtu i objętości. W takich wypadkach z naciskiem wskazano walkę wręcz, żadnej magii czy innych mocy w jego kierunku. Takie działania otwierają im dostęp do samego wilka, co jest niezwykle niebezpieczne.
Przeniosłem szybko do swoich łap miecz z mojej jaskini, a wadera wyciągnęła ze swojej torby jakiś podłużny, ostro zakończony drogi kamień. Przeciwnik z niewiarygodną prędkością rzucił się w naszą stronę. Hysmine zamachnęła się kryształem, razem ze mną unikając natarcia. Jej kamień stał się teraz  czymś podobnym do mojego ostrza, ale  oręż wyglądał jakby powstał z niebieskogranatowego światła, jedynie rękojeść pozostała stałym przedmiotem. Pewnie łatwo takie coś przenosić. Pierwszy skoczyłem w stronę wroga gotów przeciąć go na pół. Chybiłem. Magiczna siła poruszając się jak wąż wyminęła mnie w ciągu sekundy  i ruszyła na wilczycę. Ta sprytnie odparła pierwszy cios. Drugi, który był wymierzony we mnie, też skończył się niepowodzeniem przeciwnika. Jednak to wszystko działo się za szybko, trzecie natarcie było na tyle niespodziewane, że wadera nie zdołała go odeprzeć. Chociaż napastnik nie użył  pazurów, odrzucił Hysmine dobre parę metrów i jeszcze raz wymierzył we mnie. Uskoczyłem w bok, czując pęd powietrza. Atakował nas na przemian, żeby sobie poradzić z dwoma wilkami na niego samego. Była kolej wadery, leżącej obecnie na piasku. Miałem mniej niż dwie sekundy na podjęcie decyzji.  Użycie mocy i WIELKIE ryzyko swojego życia, czy pozostanie biernym i ryzyko poważnych obrażeń Hysmine. Gadzi mózg zadziałał, rzuciłem w stwora falą dźwiękową z mojego miecza. Trafiło go i spadł z hukiem obok wadery. Popatrzył na mnie wściekły, zobaczyłem głębię jego pustych oczu. Wadera zdążyła już wtedy się podnieść i drasnąć Magiczną Siłę swoim świetlistym ostrzem, dopóki miała szansę.
Usłyszałem wtedy syk i ryk, później przed oczami miałem tylko gębę rodem z koszmaru, magiczna siła dorwała mnie.  Zacisnęła mi łapy na szyi, przenikała powoli do mojego wnętrza. Nie mogłem już zamachnąć mieczem, ani nawet zawyć. Uwięziony w jednej pozycji jak posąg, słuchałem jak Hysmine biegnie mi na ratunek. Starałem się za wszelką cenę, obudzić w sobie nadzieję, że wyjdę z tego cało.
***************
Łapczywie nabrałem powietrza, ocknąwszy się na piasku. Bitwa wciąż trwa, ale ja przeżyłem cudem tamten kontakt. Natychmiast odnalazłem wzrokiem szarą waderę, dalej odparowującą ataki wściekłej, ale dużo mniej zwinnej Magicznej Siły. Hysmine powiodło się, oderwała to od zdobyczy , zanim zdążyło mnie zarżnąć od środka. Zgarnąłem miecz i pomimo bólu odrętwiałych mięśni dołączyłem ponownie do wadery. Dzięki elementowi zaskoczenia przebiłem Magiczną Siłę na wylot. Zaskwierczała i syknęła, po czym rozpadła się na tysiąc kawałków, zostawiając na piasku stertę zwęglonych kamieni.
Oboje opadliśmy zdyszani na ziemię.
- Wiszę ci najdroższą kolację Hysmine - wysapałem po chwili.
- To był tylko.... uch ...  rewanż - położyła się na piasku. - W życiu nie walczyłam z niczym w ten sposób, ani tak długo.
- Poważnie? Radziłaś sobie na moje oko świetnie.
- To nie ja - odparła pokazując swój podłużny kryształ, już bez świetlistego ostrza. - Ten artefakt nadaje potrzebne umiejętności każdemu użytkownikowi. Rzadko po to sięgam.
- Hm... Ja na twoim miejscu używałbym go na okrągło.
- Cóż, różnimy się, Der.
<Hysmine?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja