niedziela, 5 marca 2017

Od Olivii ,,Najzwyczajniejsze w świecie spotkanie cz.7" (cd.Midnight)

 — Taak, dobre żarty.
Mógł zginąć, tym bardziej naraził swoje życie, a gdybym nie ja, pewnie śpiewałby sobie z aniołkami. Czysta głupota czy może potrzebny zastrzyk adrenaliny, którego nad obydwu brakowało? W watasze zrobiło się cicho, niczym makiem zasiał. Nie słychać już śmiechu bawiących się szczeniąt, nie można dojrzeć wygrzewających się wilków nad wodopojem, czy cięć na chmurach od wilczych skrzydeł. Gruchot, świergot i śmiech umilkł, niczym po głośnej awanturze. Nikogo już tutaj nie spotkasz, spacerując odległymi ścieżkami. Jedyne, co Ci będzie towarzyszyć, to wypełnione melancholią, uśpione oraz spokojne serce, pragnące nowych wrażeń. Ta część krainy już nie obfituje swoją odmiennością, zabawą, zgraniem ducha. Ucichły również wilcze wampiry, już nie pragnące naszej krwi, tak jak dawniej. Wyniosły się hen w dal, opuszczając swoje starożytne tereny, by po następnych wiekach do nich powrócić. Nic już tutaj nas nie nawiedza, zjawy odpuściły sobie żałośnie perfidne wybryki, a trolle pochowały się w swoich obrzydliwie okropnych grotach, jakby zasypiając w głęboki, niczym kamień w wodę, sen. Niegdyś, jak ma pamięć sięga, wataha była niczym tętniące życiem mrowisko. Królowa, będąca ostatnią deską ratunku niewinnych, nieodpornych na trudności zewnętrznego świata robotnic, wyrywająca sobie wszystkie włosy z głowy, by nikt nie naraził się na niebezpieczeństwo. Czym ma być Kraina Nuit bez niebezpieczeństw? Nie jest trudnością, wybudzenie ze snu, zezłoszczonego trolla, który zdziwił się radosnym śmiechem z powierzchni, tak jak pierwszy śnieg w lecie. Midnight również pewnie zdawał sobie sprawy, z tego istotnie nadzwyczajnego obrotu sytuacji, jakim jest ta niezłomna cisza.
Nie było to zbytnio okazjonalne, by tak nagle opuścił mnie humor i ponownie wprowadzając basiora w wielką dziurę, gniewnie pulsujących, okropnych wspomnień z przeszłości. Spojrzał się na mnie niepewnie, oczekując, że w końcu coś w siebie wyduszę. Nie wiem czemu akurat teraz mi się to przypomniało, akurat w tej sytuacji dziesiętny raz sobie uświadamiając, że serce watahy bije powolnie. Można sobie je porównać do starego wilka, który ledwo zipie, nie trzyma się już na czterech łapach, w samotności czekając na śmierć, mimowolnie przypominając sobie piękne momenty swojego życia, których nie daje się zapomnieć.
— Wszystko w porządku, Olivia? — odezwał się, a jego mina przypominała mi tysiące burzowych chmur, których widok zbijał mnie z tropu.
— Zgodzisz się ze mną Midnight, że życie jest okropne? — załkałam. Posmutniałam i odwróciłam swój humor o sto osiemdziesiąt stopni do góry nogami.
— Nie rozumiem... Przed chwilą zachowywałaś się inaczej, co z Twoim poczuciem świadomości? — zdziwił się, mrucząc pod nosem, jakby nie chcąc mi tego mówić, ale gdy kości zostały rzucone...
— Ostatnio tak ze mną jest, przepraszam. Przez tą sytuację... Znowu sobie coś uświadomiłam — zwróciłam pyszczek ku niebu, które wprosiło na swe schody, fioletowe i różowe barwy. Wielkie słońce widniało w tym samym miejscu, co zawsze zachodziły na tym terenie zachody, zwracając honor, będącej już kawałek drogi stąd nocy. Rozejrzałam się, popatrzyłam na boki, pod siebie, znowu na boki. Nic się nie zmieniło, lecz w praktyce nie było to już to miejsce, na którym się wychowywałam. Liście osiki trzęsły się z zimna na wysokich drzewach, lśniąc od skroplonej na liściach wodnej pary znad wodospadu, który huczał gniewnie, ale ze swoim pokornym spokojem i opanowaniem. Chmury swobodnie przemieszczały się, jedna po drugiej, kiedy pod moimi łapami trzeszczał kamienny, różnokolorowy żwir. Patrzę się na Ciebie, z tym samym wzrokiem co kiedyś, a ty jakbyś się nie zmienił. To co widzę, jest takie samo. Jest to niepodważalny dowód na to, że Twe oczy zawzięcie kłamią, a serce, dygocąc raz po raz, szepcze Ci coś innego. Jesteśmy w obcym miejscu, gdzieś, gdzie ja już nie należę. Pragnę, by nadal tutaj trwać, dbać o Was i trzymać w sercu, aż do druzgocącej śmierci. By budzić się o łaskoczącym od swych promieni, na własnym grzbiecie, roześmiane słońce. Iść na polowanie, któremu towarzyszy relaksująca telenowela ptaków, będące symbolem wolności. Chciałabym ponownie rozłożyć swe podrapane, w licznych ranach i siniakach skrzydła i móc polecieć, hen daleko, nie ważne gdzie. Nie liczy się stawka, tylko by odżyć i odrodzić się na nowo. Serce me się kraje, płacze, ocieka współczuciem, zdając sobie sprawę z każdego faktu. Nuit Solitaire nie tętni życiem, tak jak kiedyś, poprzez dzika, które rozgrzebał nasze mrowisko, a jego fragmenty, rozsypując wszędzie i nigdzie. Nie odnajdziemy już siebie, nie wrócimy do dalszej rutyny. Dzik, nazywający się Losem, jest podłym potworem, będącym rozdzielić nawet największą miłość. Zdałam sobie sprawę z pewnej rzeczy, która mnie właśnie teraz naszła. Według ospałej Królowej Motyli, ptak w mym sercu, jest moim odosobnieniem, w zamkniętej klatce. Kiedy braknie mi tchu, nie mogę oddychać, mam napady koszmarów - jest to tym powodem. Moja Kraina umiera, a razem z nią umrę także ja. Ptak, również potrafi chronić swego terytorium. Poza swoim gniazdem, jest wolny, gotowy na własny rozwój spraw i nieprzerwane granice swoich możliwości. Jeśli to zrobię, mój ptak, tak jak i też ja, będę mogła żyć. Poprzez złożoną na tej ziemi, obietnicę dotrwania do samego końca, mogę przygotować się do obwieszczenia, iż zostanie ona przeze mnie złamana. Przepraszam Mamo, Tato, że nie potrafiłam być dobrym wodzem. Bycie tutaj i teraz jest ostatnim tchnieniem tego miejsca, a ja z wielkim bólem i cierpieniem, muszę przyznać. Nic nie może być wieczne, nawet ta nieśmiertelność.
— Rozumiem, że telepatia czasem potrafi zdziałać wszystko lepiej, niż same Twoje słowa — uniósł wysoko głowę, w niebo, tam gdzie ja. — Nadal będę walczyć. Inni nie widzą tego, co ty.
— Oczywiście, że widzą — westchnęłam, wbijając pazury w wilgotny żwir, a z podmuchem wiatru, zwróceniem się w jego stronę. — Każdy wie, że jest tu niewyobrażalnie cicho. Cisza, potrafiąca uśpić każde stworzenie.
— Muszę wyruszyć w drogę. Jestem na tyle silna, by jeszcze się uratować. Zostaniesz tutaj, czy polecisz ze mną?
<Midnight, albo koniec>
P/A: Opowiadanie czeka od sierpnia zeszłego roku na odpisanie, jakoś się wzięłam w garść, oklaski proszę. Już chyba od ponad pół roku nie pisałam, ani za wilka, czy za cokolwiek. Przepraszam za niezgodności, trudny czy zbyt prosty język - dużo czasu minęło. Każdy już chyba zdaje sobie sprawę, że wataha nie utrzyma się na dwóch wilkach piszących w miarę regularnie, ot co. Olivia, tracąca swoją siłę, jest odzwierciedleniem watahy, która powoli umiera. Pragnie wyruszyć w wędrówkę, która zwróci jej stracone zdrowie.

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja