Parsknęłam widząc Mida. Nawet nie patrzył gdzie przykleja tę karteczkę. Nie mogę jej odkleić. Jest na ogonie. Kręciłam się jak głupia próbując ją odkleić. Nie jestem psem. Zbieram się w sobie i całą siłą woli odpieram chęć, żeby się na niego rzucić. I tak już jest poobijany. I mokry. W pobliżu jest wodospad. Pewnie Shadow go tam wrzuciła. Coraz bardziej ją lubię. Uśmiechnęłam się na myśl, że spuściła mu łomot.
- Co takie śmieszne? - Mruknął.
Uniosłam w górę ogon. Karteczka zwisała z niego w najmniej dostępnym miejscu.
- No i?
- Ty mi powiedz, co takie śmieszne - Warknęłam.
- Oj no nie wściekaj się tak, bo się spocisz maleństwo.
- Tak, znowu. Wszyscy traktują mnie jak bezbronnego szczeniaka, bo jestem waderą! Bo nie jestem najsilniejsza i najstraszniejsza! Ja też umiem walczyć! Umiem zrobić komuś krzywdę!
W poprzedniej watasze było to samo. Wściekłość wzbierała we mnie od dawna. Kiedy jestem zła moja moc narasta. Miał pecha. Trafiło na niego. Podświadomie wywołałam falę energii, która odbiła go i potoczył się po ziemi. Wstał. Już się nie uśmiechał. Niedaleko stała Shadow. Ona się uśmiechała.
- Chciałabym powiedzieć, że jest mi przykro, naprawdę. Ale nie powiem. Nie mogę powiedzieć. Tak naprawdę, to nie jest mi przykro. - Powiedziałam z satysfakcją machając karteczką na ogonie.
- Po co to było? - Powiedział spokojnie. Mimo wszystko Midnightowi bliżej było do śmiechu niż do groźby.
- To było ostrzeżenie na przyszłość. Nie jestem bezbronna. I nie jestem maleństwem.
Z uśmiechem oddaliłam się w stronę jaskini. A basior zastygł w pół kroku.
<Mid? Shadow?Koniec?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz