środa, 26 sierpnia 2015

Od Yuko "Twierdzisz, że jestem psychopatą? cz.2"(cd.Zeke)

- C...c...Co to jest? - Skinęłam na ciało. Muszę wiedzieć. Muszę wiedzieć.
- Potwierdzenie twoich słów. - Zaśmiał się tajemniczo. Nie boję się go. Ale ten trup... Znajomy zapach... Skądś go znam.
- T...to s..s..traszne - Hah. Powinnam dostać oskara. Zrobiłam krok do tyłu.
- Fajna zabawa. Szkoda, że jesteś z watahy. - Nachylił się nade mną - Byłabyś następna.
- Och... jaka szkoda - Wzdycham - Nigdy nie widziałam śmierci innego wilka. Tylko połowę życie spędziłam na zagryzaniu psów.
- Uuu... zainteresowałaś mnie.
- To wszystko. Nic ciekawszego nie działo się w moim życiu. Czemu zginął?
- Zgadnij.
- Podszedł za blisko.
- Zgadłaś. A teraz zgadnij, czemu jeszcze żyjesz.
- Są dwa powody. Po pierwsze - Jestem z tej samej watahy. Po drugie - Sam do mnie podszedłeś. - Uśmiechnęłam się.
- A ty? Co myślisz o zabijaniu?
- Myślę, że to fascynujące - Szepnęłam nachylając się do niego. Jego zdziwiona mina - bezcenna.
- Naprawdę myślałeś, że się ciebie boję? - Powstrzymałam się, żeby nie ryknąć śmiechem. - Po moim makabrycznym dzieciństwie nic mnie nie przestraszy.
- Nawet możliwość powolnej i bolesnej śmierci?
- Nie. Chcę tylko zobaczyć, kogo pozbawiłeś życia.
Bez słowa zrobił krok w bok, robiąc mi przejście. Nachyliłam się nad ciałem. Jeszcze ciepłe. Odchyliłam łeb dostrzegając tak dobrze znaną mi twarz. Padłam na kolana i spojrzałam na niego. To przyjaciel mojego ojca. Rozpłakałam się. Cała moja rodzina może nie żyć. On był mi teraz najbliższy. Był. To słowo obijało mi się o uszy. Był. Już nie jest. I już nie będzie. Nigdy. Nawet go nie przywitałam. Nie zdążyłam.
- Znajomy?
- Stary przyjaciel - Przełknęłam łzy. Nie będę płakać. Nie będę się mazać. Odszedł. Już go nie ma. To proste. Naturalne. Nie cofnę tego. Wstałam. Spojrzałam na Zeke'a pełnymi nienawiści oczami. Spojrzał na mnie. Wtedy dostrzegłam w nim ten cień. Cień człowieczeństwa. Cień normalności. Jeden jedny. Tylko przez chwilę. Ale był.
- Założę się, że jestem cała czerwona?
- Jakbyś wsadziła głowę w wiadro z krwią. - Powiedział. Twarz miał bez wyrazu. Nie mógł wiedzieć. Nie mogę go za to nienawidzić. Zabijanie jest dla niego normalne. To jak nienawidzić kogoś za jedzenie, albo... Nie wiem. Spanie?
Siedziałam w milczeniu. On też się nie odezwał. Czekał aż się ruszę. W myślach dziękowałam mu za to. Chociaż tyle.
- Chcę go pochować. - Rzuciłam nagle.
<Zeke?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja