Spojrzałam jeszcze raz na trawę przepełnioną dmuchawcami, wybrałam jeden i pomyślałam życzenie, w skrócie dotyczyło ono mojej rodziny. Jednak wolę o nim nie mówić, bo życzeń się nie zdradza. Nabrałam powietrza i z całej siły zdmuchnęłam nasionka rośliny a one poleciały wysoko w niebo i zniknęły za horyzontem.
- No i już - powiedziałam, po czym uśmiechnęłam się przyjaźnie do wadery.
- To chodź, ta wataha jest serio spora a ja mam ci wiele do pokazania - oznajmiła radośnie i szybko ruszyła pewnie przed siebie.
Po chwili namysłu spojrzałam jeszcze za siebie i podbiegłam do wadery aby dorównać jej tempa .
- Diamadna mogę mówić jakoś inaczej? No wiesz, przezwiskiem? - spytałam z trudem dobierając słowa.
- Jasne, możesz mówić Diama, czy jak tam chcesz... - powiedziała przyjaźnie.
- Dobrze... - zamyśliłam się chwilę. -To będziesz Dia! - dodałam i uśmiechnęłam się szeroko do nowo nazwanej wadery.
- Dia? Nawet mi się podoba, to ty będziesz Meri - wadera odpowiedziała tym samym.
Szliśmy jeszcze chwile, doszliśmy do wielkich pól z lasami iglastymi nieopodal. Miejsce niby zwyczajne, a jednak bardzo ciekawe, ujrzeliśmy nawet małego smoka lecącego ponad koronami drzew. Mimo tego że nie jestem już szczenięciem to jeszcze nigdy nie ujrzałam smoka, widok dla mnie był niezwykły jednak Diamande tego jakoś nie zdziwiło, najwyraźniej
to nie był pierwszy raz gdy miała okazję ujrzeć to fascynujące stworzenie. Po krótkich oględzinach ruszyliśmy także w stronę Pastelowej kotliny, miejsce bynajmniej warte zapamiętania choć trudne do zapomnienia gdyż wszystko tam było pokryte różem i fioletem. Każde źdźbło i każdy kwiat posiadał kolor pastelowego różu , pewnie stąd ta nazwa. Następnie zwiedziliśmy jeszcze kilka miejsc rozmawiając o kilku mniej istotnych rzeczach. Nawet o basiorach, temat który najmniej lubię poruszać , może i imiona nie były wyraźnie podane ale chociaż rozluźniłyśmy trochę atmosferę. Przechodziliśmy właśnie przez jeden z wielu lasów zmierzając już w stronę swojej jaskini . Oczywiście ciemność to dla nas nie żaden problem to po przejściu kilku kilometrów , nieźle się zmęczyliśmy . Wieczorem powietrze znacznie się ochłodziło więc było naprawdę przyjemnie w porównaniu do parnego poranka.
-Pa - powiedziała wadera, po czym ruszyła w stronę swojej jaskini.
- Dziękuję - powiedziałam szybko i także poszłam odpocząć.
<THE END>
wtorek, 30 sierpnia 2016
Od Meredith "Cześć, to ja Meri cz.5"
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz